The Liszt – ‘Slaves’

stijl: rock
wat: cd
label/eigen beheer: Space Jam Recordings

The Liszt gooit het over de romantische boeg. Nee, geen gladgepolijste zwijmelrock vol quasi sentimenten, maar echt romantisch. Als in de stroming. De romantiek was, zoals we ooit op school leerden, een periode waarin het gevoel een centrale rol speelde. Het gevoel en de wil om de wereld te ontdekken en te verkennen, de bloemetjes te ruiken en je te laten meevoeren op de schone klanken van de muziek. En wat al niet meer. Over die boeg dus. The Liszt is uiteraard vernoemd naar de romantisch Hongaarse componist Franz Liszt.

Hoe verhoudt dit zich tot de muziek die het viertal uit Den Bosch maakt? Op het nieuwe album ‘Slaves’ presenteert de band zijn eigen postrock. Ieder nummer op het album is een compositie op zich. Standaard is vies. The Liszt kiest zijn eigen manier om de luisteraar mee te trekken. Soms rustig en intiem, soms rauw en hard. De Brabanders bewandelen alle muzikale paden die hen naar hun doel brengen, met invloeden van toen en nu. Soms duurt een nummer maar drieënhalve minuut, vaak langer. Een enkele keer, de afsluiter ’01-01-2007’, zelfs nodeloos lang. Classic rock met een eigen twist.

The Liszt heeft de kracht om op eigen wijze een nummer neer te zetten. Een voorbeeld is ‘Snow’, een bedeesd nummer dat tot twee keer toe toewerkt naar een pompende gitaarriff, die de energie in je bovenhaalt. De band heeft een eigen twist, die wellicht niet voor iedereen altijd goed te behappen is. Zo begint ’45 Minutes’ als een stevige rocknummer waarin zanger R.J. Gruijthuijzen een flinke brok frustratie in zijn stem weet leggen, maar eindigt de track in een tweeënhalve minuut durend pandemonium van niet aan te horen geluid. Dat had ook best op het eind van de plaat gemogen. Op het album staat overigens ook nog een nummer 0, gesproken woorden die je hoort als je bij het begin van het album terugspoelt.

De band heeft een goed eigen geluid, maar lijkt soms wat doelmatig de grenzen te zoeken. Het hoeft niet ingewikkeld en moeilijk. Lijfspreuk “without knowing one's past, one cannot move into the future” is een gevleugelde spreuk en een duidelijke suggestie dat de band verder kijkt en keek dan zijn neus lang is. Maar wie heeft niet naar anderen gekeken? The Stones scoorde vroeg in de carrière met een nummer dat geschreven is door Lennon en McCartney. Zonder blues geen rock ‘n roll en zonder Chopin of Berlioz was Franz Liszt ook nooit geworden wie hij werd.

aantal tracks: 9
speelduur: 55:11 minuten

Op www.myspace.com/theliszt zijn ‘Snow’, ‘Sunny Sides’ en ‘Ashes’ te beluisteren.