The Undeclinables – ‘The Undeclinables’

stijl: punk
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer/Sonic Rendezvous

Even een resumé, want anders wordt het misschien wat ingewikkeld voor diegene die The Undeclinables niet gevolgd heeft. In augustus 2005 berichtten we over de handdoek, die in de ring gegooid werd omdat zanger Jasper Vergeer er simpelweg geen zin meer in had, terwijl er een nieuw album op de zang na klaar was. Na aandringen van de vele fans werd de zoektocht geopend naar een nieuwe zanger(-es) die in 2006 gevonden werd in de persoon van Erik van Haaren van One in a Million. Weer twee jaar later is er dan eindelijk het langverwachte nieuwe titelloze album van The Undeclinables. Zeven (!) jaar na het laatste album is de opvolger van 'Sound City Burning' weer een echte punkplaat van niveau, maar wat is er aan de hand? Oh ja, het is die zang van Erik van Haaren waar we toch echt aan zullen moeten wennen.

Lekker om te horen dat Jorg Smeets nog gewoon lekker door mept op de vellen en dat de band aan punk/hardcore niets heeft ingeleverd op de nieuwe schijf. Wat we meteen horen is het rauwe randje, dat vooral te danken is aan de zang van Erik. Waar Jasper een heldere stem had, is Erik veel rauwer. De vraag of het ten goede komt van het authentieke Undeclinables-geluid blijft tot op de dag van schrijven onbeantwoord. Het is hoogstwaarschijnlijk een kwestie van smaak.

In de nummers waar Erik lekker loos kan gaan en niet per se hoeft te "zingen" klinkt het allemaal wel goed wat hij doet. Nummers als ‘Another Question Mark’ en ‘Centre Of The Middle’ (vooral het refrein) komen goed uit de verf. Maar bij een nummer als ‘Teenage Tears’ horen we een Erik die een Jasper moet vervangen, ongeacht dat het nummer al bestond voordat Jasper vertrok. Zoals op elke plaat van de band heeft ook dit exemplaar een absolute knaller. En met ‘Leads To More’ hebben ze die deze keer op zak. Inclusief catchy refrein dat je binnen twee keer luisteren zo meezingt en -neuriet.

De schijf is een onvervalste punkplaat die hier en daar de rock benadrukt en op het andere moment weer hardcorepunk benadert. De strakke baslijnen, die de snoeiharde snelle drums begeleiden zijn zoals voorheen. Niks aan veranderd, en ook de backing vocals zingen als vanouds weer mee. De melodieuze punk komt met de meerstemmige zang het best tot haar recht op het eerdergenoemde ‘Leads To More’. Van dit soort nummers zou de band er meerdere mogen maken. Op ‘Overrated’ en ‘Emerge And See’ schijnt nog ene Denise Hakkert mee te zingen, maar die mocht waarschijnlijk toch niet te veel op de voorgrond, want ze is zo goed als niet te horen. Uitsmijter ‘Complicated’ is er weer een van de oude stempel en zou zo op ‘Softsqueakingernieonswing’ uit 1994 kunnen staan.

The Undeclinables hebben een nieuwe plaat. Gelukkig maar, want dat heeft werkelijk te lang geduurd. Het heikele punt is alleen dat we heel erg moeten wennen aan de nieuwe aanwinst. Zanger Erik doet natuurlijk zijn uiterste best en probeert Jasper Vergeer vooral niet te imiteren, maar evenaren lukt blijkbaar niet. Iedereen die het oeuvre van de Bossche band kent, kan snappen dat het daarom hier en daar wringt.

aantal tracks: 12
speelduur: 41.41 minuten

Op www.myspace.com/undeclinable zijn nummers van het album te beluisteren.