Parkside - 'Cables'

stijl: pop/elektronica/experimenteel
wat: cd
label/eigen beheer: MOMI Recordings

Wat een rare geluiden aan het begin van 'Cables', het derde album van Parkside. De band heeft vast en zeker zitten denken: "hoe grijpen we de aandacht vanaf het begin?". Doe je dat door er meteen tegenaan te knallen, rustig te beginnen of iets anders, wat de luisteraar niet snel verwacht? Parkside kiest duidelijk voor het laatste en met succes. Als dan vervolgens de eerste regel tekst luidt: "People telling us to get a job, they don't know shit", dan is de eerste stap gezet.

De eerste stap naar een interessante veertig minuten muziek luisteren. Het is de eerste zin van 'The Disintegration Service', wat na iets meer dan anderhalve minuut enigszins uitbarst. Het blijkt een indrukwekkend intro voor het album, al is de viool misschien iets teveel van het dramatische. De verwachting na het openingsnummer is een interessante, tikje vreemde, band aan te treffen, iets wat in de volgende liedjes, 'Xest', 'I.M.U.' en 'Recount' meer dan uitkomt.

Een band die weet hoe de spanning bij de luisteraar opgebouwd moet worden. Over het album als geheel, maar ook binnen een nummer. De rustige momenten gaan vaak gepaard met al dan niet duistere geluiden op de achtergrond, het lijkt een ingehouden woede, die elk moment met vernietigende kracht over je uitgestort kan worden. Je blijft op je hoede als luisteraar. Denkt aan je verdediging. Let op elke stap, ieder geluidje, elke noot. De aandacht is dus honderd procent bij de muziek. Missie geslaagd.

De nummers in het midden van 'Cables' lijken iets luchtiger dan het begin. De spanning is nog wel aanwezig, maar beduidend minder dan eerder. Op deze momenten valt juist het fijne stemgeluid van zanger René de Wilde op. Of de subtiele baslijnen, van bassist Dirk Schreuders, die door andere activiteiten na het opnemen van dit album is gestopt bij Parkside, dat besloot als trio door te gaan.

Dat de band weet wanneer het los moet gaan en wanneer juist niet, blijkt eens te meer tijdens 'Angel In The Afternoon', waar een uitbraak op de loer ligt, maar het mooi klein is gehouden. 'Stay Connected' is al weer meer up-tempo, maar het echte gevaar dat in het begin van 'Cables' zo aanwezig is, komt weer terug tijdens 'Cockroach On Dope'. Het daaropvolgende 'Void' ligt juist weer meer in het rijtje van de liedjes in de middenrif van het album.

Radiohead ligt overigens een groot deel van het album als waarschijnlijke invloed op het puntje van de tong. Ook tijdens de freakende afsluiter 'Changing Colors', die na enige tijd zelfs als bescheiden hoogtepunt van 'Cables' kan worden bestempeld. Puur omdat het zowel de rustige ingetogen kant als de dreigende, soms uitbarstende kant van Parkside bevat. Maar het is geen imitatie of een geleend geluid, zeker niet. Parkside klinkt als een band die weet wat het kan, wat het wil en hoe die twee dingen het beste gecombineerd kunnen worden.

aantal tracks: 11
speelduur: 43:23 minuten

Zes liedjes van 'Cables' kunnen worden beluisterd op de MySpace van Parkside.