The Rhythm Chiefs - ‘Ships Of Wonder’

stijl: blues
wat: cd
label/eigen beheer: Cool Buzz/Sonic Rendezvous

Een man, knoestig dankzij de vele winters die hij ons kan navertellen, kijkt ons treurig vanonder zijn rimpels aan. Met langzame tred loopt zijn zware stem langs trage, trieste verhalen. Zijn handen bespelen een met snaren bespijkerde plank hout. Uit het holle geluid vloeien akkoorden, uit duizenden herkenbaar, zelfs voor de leek. De man lijkt er niet mee te zitten. Nee, hij heeft wel zwaardere problemen, kraait hij in zijn levensliederen.

Wie dit stereotype beeld van de blues heeft, moet zich eens goed laten bijscholen. Door wie, vraagt u zich af? Wel, The Rhythm Chiefs lijken een uitstekende kandidaat om u de nodige manieren bij te brengen, zo blijkt na een korte luisterbeurt van debuutalbum ‘Ships Of Wonder’.

Door zijn ouders gezegend, of misschien wel vervloekt, dat is de frontman van dit bluestrio. Immers, wat rest een zichzelf respecterende jonge knaap te doen met een naam zoals Dusty Ciggaar? Gedoemd jaagde hij het lot achterna, en zo won hij de prestigieuze SENA Guitar Awards. Met zijn veertien jaar toch een vrij markante prestatie. Inmiddels verkeren we alweer in 2008, twee jaar verder, en komt de jonge gitaarheld met leeftijdsgenoten Rafael Schwidessen (drums) en Danny van ‘t Hoff (basgitaar) met een eerste lange plaat op de proppen.

Verbazingwekkend hoe de drie jongens zich met (schijnbaar) gemak door de oude stijl weten te werken. Verwacht geen slome muziek: de up-tempo gitaarriedels vliegen je om de oren, heerlijk begeleid door bas en drums. Want, ook al blijft de gitaar op de voorgrond en is de overige instrumentatie vrij vlak naar de achtergrond gemixt, het spel van de ritmesectie der indianen is puik.

Zoals verwacht overtuigt ook Dusty met solo’s. Misschien staan deze dan wel bol van de clichés, de solo’s zijn ook opzwepend, melodieus, stijlvol, ritmisch, wild, rustig, in twee woorden: uitermate gevarieerd. Nergens "overdrijft" Ciggaar zo als Stevie Ray Vaughan, nergens jankt zijn Danelectro als een wolf naar de maan, het over het algemeen gruizige en felle geluid staat als een huis.

Verassend genoeg kunnen the Rhythm Chiefs ook allemaal zingen. Geen doorleefde bluesstrot, rafelig tot het bot door sigaretten en whisky uit obscure bruine kroegen, die door de speakers blaast. De zang klinkt aangenaam, gaat lekker op de rand, en komt zo toch bluesy over.

De langspeler blijkt ook nog eens vrij gevarieerd. Traditionele blues wordt zomaar afgewisseld met vrolijke rockabilly, woestijnblues geschikt voor een Quentin Tarantino film, en deze scribent heeft zelfs een funky inslag ontdekt. Gastartiesten verwennen de luisteraar met wisselende instrumenten als orgel en pedal steel, die het geluid verder uitdiepen. Helaas is Leander Nijland (winnaar van de SENA Guitar Awards 2004, blijkt uit wat spitwerk) geen Toots Thielemans: de harmonicabijdrage is van matig niveau.

Dankzij de variatie en virtuositeit in spel kan alleen maar worden geconcludeerd dat het hier topmuzikanten betreft. De gemiddelde leeftijd van deze band laat ons dit benadrukken: de band heeft nog jaren om beter te worden. ‘Ships Of Wonder’ is niet de perfecte bluesplaat geworden dankzij slordigheidsfouten en een vlakke productie, maar voor iedere liefhebber van blues en aanverwanten is dit verplichte kost.

aantal tracks: 14
speelduur: 53:57 minuten

Je vindt drie nummers van The Rhythm Chiefs in onze MusicPlayer. Op de MySpace van de Dordrechtse opperhoofden staat een viertal nieuwe nummers van ‘Ships Of Wonder’.