Kubus & BangBang - 'Pie & Mash'

stijl: experimentele hiphop
wat: dubbel cd
label: TopNotch/PIAS

Aan tafel jongens en meisjes, het is etenstijd. Op het menu staat een grote portie pure, oprechte en voedzame muziek voor de arbeidersklasse, zoals de chefs het zelf omschrijven.

Het is ongeveer een jaar geleden dat we werden getrakteerd op de eerste vruchten van de samenwerking tussen de Zwolse ex-skater en de Engelse ex-boef. In dat jaar hebben de heren niet stilgezeten in de keuken en hebben zij ongeveer 70 tracks geproduceerd, waarvan er 31 overbleven om de ingrediënten te vormen van deze dubbelaar. Voor niet veel meer dan de prijs van een normale cd, dus een lovenswaardig gebaar naar de fans toe.

De titel ‘Pie & Mash’, hét gerecht voor de gewone man in Engeland, geeft aan hoe dicht de mannen bij het volk staan. Van BangBang wisten we na het eerste album al dat hij een zeer maatschappelijk geëngageerde artiest is en dat werd onlangs met de bank-omgooi-stunt weer duidelijk gemaakt.

Ook op ‘Pie & Mash’ zijn de onderwerpen veelal betrokken en waarschuwend. Je kunt BangBang verwijten dat het er af en toe wel erg dik bovenop ligt en dat hij zou moeten waken om niet te prekerig of paranoïde over te komen, maar op een gebrek aan oprechte inzet en doorzettingsvermogen zal men hem nooit kunnen betrappen. Nummers zoals ‘Camera’ bijvoorbeeld, over stigmatisering en de rol van de media in diverse conflicten, of ‘The Kids’ over het afwentelen van verantwoordelijkheid door de politiek c.q. volwassenen komen luid en duidelijk over. Een directe verwijzing naar Geertje W. hebben we overigens in de teksten van praktiserend moslim BangBang nog niet kunnen ontdekken.

Nog steeds wandelt BangBang over de grens tussen rapper en spoken word-dichter. In het nummer ‘One Verse’ bijt hij van zich af. Critici die vinden dat hij niet flowt geeft hij als repliek, dat hij innovatief bezig is en daarmee juist de geest van hiphop omarmt. Hier is zeker wat voor te zeggen, maar om twee hele cd’s lang naar zijn voordragende stijl te luisteren vraagt nogal wat van je doorzettingsvermogen. Ook de gewoonte om veel nummers te beginnen door de titel van die track een aantal keer te herhalen, zoals BangBang doet, getuigt nou niet van heel veel originaliteit. Het blijft waarschijnlijk een kwestie van haten of houden van.

De beats die Kubus bij de teksten serveert vullen de sfeer over het algemeen zeer goed aan. Het is te merken dat de mannen beter op elkaar ingespeeld zijn dan een jaar terug. Kubus lijkt wat minder uitbundig dan op ‘Learning Curve’ en vult zijn soundscapes met minimale middelen die maximaal benut worden. Hij werkt veel met vervormde, ondergedompelde of weggemoffelde drums. Diepe beats, met voor hiphopbegrippen erg originele geluiden, worden met spaarzame accenten versierd en geven alle ruimte aan de man achter de microfoon.

Uiteraard zijn er ook de meer swingende electro- en drum 'n' bass-invloeden (in ‘Let’s Fuck Eachother’ of ‘Beware Of The Dog’) en aan experimenteerdrift is in de beats op ‘Pie & Mash’ zeker geen gebrek, getuige een nummer als ‘Realness’. Festivals en zalen kunnen hun borst alvast natmaken, want er zullen weer flink wat P.A.-systemen op hun limieten getest worden door de subsonische klanken, die in tracks als ‘Crazy’ door de woofers gejaagd worden.

Misschien was het album krachtiger geweest als er verder was geschaafd tot één album vol met alleen maar knallers, maar de fans zullen het hiermee hartgrondig oneens zijn. Feit blijft dat Kubus & BangBang bij elkaar passen als aardappelpuree en vleespastei en dat zij met ‘Pie & Mash’ hun unieke status binnen de hiphopscene nog eens onderstrepen zonder ook maar een greintje last van het tweede-album-syndroom.

aantal tracks: cd1: 16 - cd2: 15
speelduur: cd1: 50:08 minuten - cd2: 47:49 minuten

Op de MySpace van Kubus kun je twee nummers plus een preview van de dubbelaar beluisteren.