The May Bees - 'Drop Little Boy'

stijl: rock/alternatief/indie
wat: cd
label/eigen beheer: Wampus Multimedia/Dying Giraffe Recordings

Misschien dat The May Bees toch echt wel weten waar ze mee bezig zijn. Niet alleen komt hun nieuwe album via het label ‘Dying Giraffe Records’ uit in de hele Benelux, ook hebben zij geheel op eigen kracht een promotietour in Amerika volbracht, wat niet alleen een boost is geweest voor de aandacht in de media. Ze hebben er ook een platendeal bij het indie label Wampus Multimedia aan over gehouden. Niks misschien! Goed bezig! Deze Arnhemse band weet wat ze kan en hoe het werkt. Het tweetal Marzj (drumster, ex-League Of XO Gentlemen) en zanger/gitarist Gregory Orange zegt een passie te hebben voor integere, verrassende popsongs. En dat is terug te horen op de plaat. Er wordt nergens onnodig ingewikkeld gedaan, en er staan echte liedjes op de cd. Samen schrijven ze de nummers en live worden ze bijgestaan door een bassist en soms een extra gitarist.

De opener van de plaat heet ‘Undefined Sofa Scetches’. Dit nummer gaat rechtstreeks door van begin tot eind zonder poespas. Doordat er leuke akkoorden langs komen en de zang wordt ondersteund door sterke koortjes wordt het echter niet saai. Mocht je het debuut-mini-album (waarop vier nummers van deze langspeler ook al voorkomen) niet kennen, dan maak je hier goed kennis met de band, want je hoort meteen hun karakteristieke geluid. Vuige rauwe gitaren en drums, zonder al te veel effecten en een zanger met een prettig, wat schor geluid, die de lijnen vaak allemaal maar net lijkt te redden. In dit geval past dat echter mooi in het geheel.

Nummer twee ‘Black Queen’ is echter duidelijk sterker. Een lekkere bas en fijne drums met een duidelijke zanglijn eroverheen als couplet, veel afwisseling en vooral ook echt een goede song met mooie overgangen in de akkoorden en leuke simpele koortjes. Het heeft wel wat van Nirvana of Band Of Horses. Erg goed, het beste nummer van de plaat. De volgende track is ook sterk. Deze zou zo in het repertoire van Johan kunnen (ook zo’n band die echte liedjes maakt). Dit komt vooral doordat Gregory hier hoger zingt en dan lijkt zijn stem ineens sterk op die van Jacco van Johan. Dat in combinatie met het wat rustigere tempo zorgt voor deze herkenning. Ook in de volgende track zingt Gregory op deze manier. Echter in deze refreintjes trekt hij het wel duidelijk minder. Hier gaat hij wel heel erg zwabberen in de hoge noten wat zo eigenlijk net niet meer kan. Jammer, maar de cd gaat verder.

Sterke songs vullen de rest van de cd en kennen de nodige afwisseling. Om nog even wat tipjes van de sluier op te lichten: ‘In My Bar’ is ineens een nummer met een akoestische gitaar. Een rustig kabbelende popsong, welke goed getimed is in de opbouw van de cd. Verder is ‘The Everlasting Lover’ er een die zelfs aan Pink Floyd doet denken. Snelle opgefokte muziek met een hysterische mix van spraak en zang. Doe daar een flinke dosis echo overheen en je flitst ineens terug naar de tijd dat Pink Floyd nog hele cd’s vol schreef onder invloed van alles wat God verboden heeft. En dan voor de echte volharder: als je de cd in je cdspeler laat zitten komt er nog een verborgen track langs.

Al met al weet The May Bees beslist te overtuigen. Na het debuut is nu ook het eerste echte album zeker de moeite waard. Het valt te hopen dat de groep haar aanhang kan vergroten met dit 'Drop Little Boy', dat zou verdiend zijn.

aantal tracks: 10
speelduur: 34:18 minuten

Op de May Bees website zijn fragmenten van de cd te horen en is een videoclip te zien.