The Bloody Honkies – 'The Gospel Of'

stijl: rock ‘n roll/rock
wat: cd
label/eigen beheer: U-Sonic/Sonic Rendezvous

Laten we bij The Stooges beginnen, dan heeft iedereen een basisidee met wat voor band we te maken hebben en zijn we daar van af. Voor de rest hebben we vier rock ’n roll-heren uit Lichtenvoorde, die ongegeneerd rauwe, sexy, energieke rock ’n roll maken. Ze leveren met ‘The Gospel Of’ een album af, dat hun vorige demo veruit overtreft en menig andere bands in het genre doet verbleken. Slechts een tweetal jaar samen en met een daverend optreden op Noorderslag achter de rug, lieten ze ook achter hun rug vele boekers, labels, en maatschappijen ruziën over wie er aan de haal zou gaan met deze heren. De plaat is opgenomen en geproduceerd door Eric Corton en Albert Deinum. Uiteindelijk is U-Sonic verantwoordelijk voor het feit dat we de plaat kunnen krijgen en het nuchtere Rock ’n’ Roll Highschool zorgt ervoor dat ze in heel het land te zien zijn.

Het gaat er gelijk goed op met opener ‘Heretic’, waarna er nog een schepje bovenop gaat met ‘I Don’t Care About Your Man’. De gitaar van Wouter Kemkens scheurt er rauw doorheen, en de zang van Lawrence Mul is eveneens rauw en sexy tegelijk. ‘Red Habit’ gaat ook daar weer overheen; een snelle rock ’n roll-track waar drummer Tom Hoekman zijn best doet om het nummer binnen de twee minuten te houden. Het lukt, en net zoals live gaat de cd ook hier gelijk door met het volgende nummer; ‘Love Just Ain’t Enough’ is een groovend en swingende track. Pas op de helft van de plaat wordt gas terug genomen met ‘Summertime’, waar de gitaar weer een goede hoofdrol krijgt en de gitaarsolo weer helemaal op een voetstuk wordt geplaatst. De rust ontploft op het eind met een muur van gitaar, bas, drums en wat geschreeuw van Lawrence, fantastisch.

De hele plaat staat vol met gitaarwerk dat varieert van de geijkte rock ’n roll, via psychedelica en dynamische (garage-) rock. Veel nummers zijn op zichzelf al hele sterke tracks, maar door de geweldige strot van Lawrence ligt er net weer een extra sterke laag overheen. Zo is ‘Messin’ Roud’ een hele smerige track, waar de meest sterke punten van The Bloody Honkies naar voren komen. Gitaarsolo’s en rauwe zang completeren de basis. Maar ook het soul-/bluesvolle ‘Feeling Of Something New’ is met de meerstemmige zang en catchy refrein erg lekker. Wellicht de top-track van de plaat, oordeel zelf. Echt alles aan deze plaat klopt en we worden er zelf ook gewoon een beetje smerig van. Maar wel heel erg lekker smerig. Dat gevoel krijgen ook velen die de band al eens live zagen.

Dames en heren, even vingers omhoog wie The Bloody Honkies nog niet live heeft gezien? WAT? Dat zijn te veel vingers, dus iedereen; ga die band zien! Uw recensent heeft “de Honkies” al meerdere malen mogen bewonderen, en het is geen onzin als we vertellen dat er vele gevoelens losgemaakt worden. Je wordt sexy, voelt je zwaar rock ’n roll, krijgt beweging in je benen, en wordt door alles en iedereen één. Koop na het optreden het nieuwe album en je weet dat het volume van je stereo de eerstvolgende weken niet meer beneden de elf behoort te komen. En oh ja, check de hidden track. HALLELUJA!!!

aantal tracks: 13
speelduur: 57,22 minuten


Op www.myspace.com/bloodyhonkies zijn vier nummers van het nieuwe album te beluisteren.