Club Of High Eyebrows - ‘Older Now’

stijl: rock/indie
wat: cd
label/eigen beheer: Hazelwood Vinyl Plastics

Ooit was er Urban Dance Squad. Niet veel later The League Of Extraordinary Gentlemen (of LXO). Daarna Servant Of The Servants. En nu? Nu is er de Club Of High Eyebrows. De gemene deler? Jawel, frontman Rude Boy, oftewel: Amsterdammer Patrick Tilon. Hij bewoog zich door muzikaal Nederland van squad, naar league en heeft zich dus nu aangesloten bij een club. En als je de titel van het album moet geloven heeft het door hem bewandelde pad hem het nodige aan ervaring meegegeven. Deze laat je denken dat er volwassenheid is verworven en er is geleerd van het verleden. Dat maakt nieuwsgierig. Een nieuwe groep met een ervaren muzikant in de gelederen. Beroemdheid is natuurlijk geen garantie voor kwaliteit, maar faam gaat ook gepaard met een groot netwerk. Hieruit kun je dan al gauw nieuwe goede muzikanten winnen, in dit geval het drietal Niels Tusenius, Jochem van Rooijen en Michael Barkey. Zo start je dan gemakkelijker weer een nieuwe band. Maar, (3 x goed) + (1 x ervaren) = goeie band? Dat zal dan nu nog moeten blijken. Tijd voor een luistersessie dus.

Opener ‘Tar Black Poisoned Cup’ begint met een rustig intro, dat de band Eels niet zou hebben misstaan. Een melancholisch gitaarstukje met als extra begeleiding hoge nootjes van een klokkenspel. Dan slaat halverwege de muziek ineens om en krijg je te horen waar het de band eigenlijk echt om gaat. Degelijke rocksongs met rauwe gitaarriffs. Ook ‘Prince Of Turbulence’ is van dit kaliber. Goed lopende partijen in de coupletten en een wat meer up-tempo refrein. Gooi de drums op de afterbeat, doe er een snerpende gitaar bij met een gonzende baspartij eronder, en je hebt een lekker rockend refrein. De drie instrumentalisten spelen goed. De partijen zijn mooi uitgedacht en op elkaar afgestemd. Vooral de gitaar heeft vaak leuke melodische partijen en de bassist weet functionele maar zeker niet minder interessante ondersteuning te leveren.

Maar ja, dan de zang. Neem bijvoorbeeld track acht, ‘Club of High Eyebrows’. Dit nummer laat nog eens goed zien dat de band echt goede nummers kan schrijven en spelen. Een sterke riff van de gitaar staat centraal, welke ondersteund wordt door strakke sfeervolle drums en een bas die de boel stevig fundeert. Eigenlijk gewoon prima zo. De zang hoeft het geheel alleen nog maar af te maken. Is dat gedaan, dan is dit een nummer dat zich zo zou kunnen meten met bijvoorbeeld het oudere werk van Live. Het verschil met Live is alleen dat daar de zang wèl staat als een huis. Dat trekt Rudeboy toch echt niet. Helemaal als hij in de loop van dit nummer wel heel erg lang op dezelfde toon blijft hangen. Een telkens herhalend thema kan zeker leuk zijn, maar ga je dan toch variëren, verander dan ook eens van toon.

Het nummer 'Nosferatu' is exact hetzelfde verhaal, want wederom een mooi intro met lekkere wrange gitaarnoten. Ook de bas legt hier weer erg leuke lijnen neer. Maar waarom nou toch deze melodie voor de zang. In feite is er nauwelijks sprake van een melodie. In dit nummer wordt er eigenlijk alleen maar gepraat. Weer blijft Rudeboy de hele tijd steken op één toon. Zo’n mooie melodische begeleiding, kom dan ook met een mooie melodie voor de zang. Gemiste kans. Aan de andere kant is het helaas ook weer zo dat als er daadwerkelijk melodisch gezongen wordt, zoals in de coupletten van het tweede nummer, dat ook niet al te best gaat.

Hij kiest voor toonhoogtes die niet in zijn bereik liggen. Dat is toch niet slim?! Schrijf de nummers dan wat lager, zodat je er wel bij komt. Het duidelijkste voorbeeld hiervan is de song `Aquarius.’ Dat kan toch echt niet. Hij kan er simpelweg niet bij. En de timing in de bridge, het "pa-pa-pa-stukje" is ook erg matig. Dat loopt duidelijk voor de rest uit. Achter de tel aan lopen klinkt lekker, dat "groovet". Maar er vooruit sprinten, dat moet je gewoon niet doen. Dat haalt de groove helemaal onderuit. En dat terwijl de instrumentale kant van dit nummer weer net zo leuk is. Jammer.

Kortom, Club Of High Eyebrows beschikt over een drietal erg goede instrumentalisten. De songs worden goed gespeeld, de partijen van deze drie zijn mooi en de band speelt strak. Maar helaas is pijnlijk duidelijk dat de persoon in dit gezelschap met de meeste faam, ook degene is die zijn instrument het minst beheerst.

aantal tracks: 12
speelduur: 45:22 minuten


Op de website van het label van COHE kun je twee nummers beluisteren.