The Excitors – 'The Excitors'

stijl: rock/pop/ska
wat: ep
label/eigen beheer: eigen beheer

Verrassend. Spannend. En pakkend. The Excitors weten wel hoe je een plaat in getrokken, nee, gesmeten moet worden. Meteen is duidelijk waar de band naar toe wil. En de luisteraar kan niet anders dan met een glimlach op het gezicht volgen. De ep zonder titel geeft een energieboost van jewelste.

Arctic Monkeys? Kaiser Chiefs? Welnee. Als The Excitors ergens op lijkt, is het wel het oer-Hollandse Voicst. Ook klinken er snufjes Pete Doherty en Razorlight doorheen, maar toch heeft de band uit Den Haag daar een aardige eigen weg tussendoor gevonden.

Openingsnummer ‘Highlands’ (luister in de Player links) is zoals gezegd lekker direct; je lijkt middenin het nummer te beginnen. Zal ook live ongetwijfeld een ideaal liedje zijn om meteen de toon te zetten. “I only go for gold”, zingt zanger Mauro Molenaar. Dat streven is terug te horen. The Excitors heeft de middenweg succesvol ontweken en zich op de ep volledig op de sterke punten gefocust.

‘Didn’t You’ gaat op dezelfde manier verder. De teksten gaan niet over zaken van wereldbelang, maar dat past ook bij de muziek. Molenaars stem varieert niet overdreven veel tijdens de ep. Gelukkig niet. Net als bij het luisteren naar bijvoorbeeld Voicst kom je bij The Excitors in een soort energieke roes, waardoor elke griep, keelonsteking of kater tijdelijk verdrongen wordt.

In het derde liedje ‘Oohweyou’ zit een refreintje wat zeer goed meezingbaar is, zoals dat bij Haagse bands over het algemeen wel vaker voorkomt. The Excitors leggen het er gelukkig niet dik bovenop. Sterker nog: ‘Oohweyou’ is eigenlijk, haast ongemerkt, het lekkerste nummer van de ep. Als het na een ruime drie minuten opeens stilvalt, hoop je dan ook dat het opeens weer los zal barsten. Helaas blijkt dat toch elke keer echt het einde te zijn.

Wat tijdens dit derde nummer én ook bij afsluiter ‘Donkey Punch’ als kritiekpunt naar voren komt, is de achtergrondzang. Die moet verder ontwikkeld worden, want waar het nu óf te veel op de achtergrond blijft óf teveel gelijkloopt met de leadzang, zou het ook een extra laag op de toch al fijne taart kunnen worden. Als dat nou zo ongeveer het enige is wat er op je ep aan te merken valt, mag je als band best een biertje pakken om deze release te vieren. Om vervolgens als een gek te gaan werken aan een echt album.

aantal tracks: 4
speelduur: 11:57 minuten


Drie van de vier liedjes van deze ep zijn te beluisteren op de artiestenpagina van The Excitors, in de mp3-afdeling van de website van de Hagenezen kun je ook de vierde horen.