Rosamunde - 'New York 1979-1980'

stijl: 80's/experimenteel/dark-wave
wat: cd
label/eigen beheer: Beluga Recordings

Rosamunde bestaat niet meer. De spil bestond uit twee broers uit Nederland: een zanger en een gitarist. Beiden overleden aan de gevolgen van drugs in de jaren tachtig. Rosamunde maakte eind jaren zeventig, begin jaren tachtig opnames in New York met een lokale drummer en bassist. Jaren later werden deze opnames vrijgegeven door de weduwe van een van de broers. Beluga Recordings besloot deze opnames uit te brengen. De "Rosamunde Broers" blijven uit naam van de familie naamloos.

Het lijkt zo op het eerste gezicht een intro van een indringende muziekdocumentaire. En dat is ook min of meer wat Rosamunde is. Een document. Een document uit de tijd waarin het leven minder rooskleurig was en de economische recessie en werkeloosheid in de doom-muziek van Joy Division en The Cure doorklonk. In dat straatje kan ook Rosamunde geplaatst worden. Maar dan met een stevige Velvet Underground-injectie. De dissonante gitaren en de monotome, verre van uitbundige, drums doen denken aan The Velvets.

Maar is Rosamunde meer als een document? Is het bijvoorbeeld goede muziek? Ja en nee. De muziek ademt de sfeer van een met toxische stoffen gevulde kelder diep onder de drukte van New York. De nummers hebben stuk voor stuk een prachtige galm. Dat dit met een beetje fantasie de natuurlijke galm is van de kelder draagt enorm bij aan de beleving van de muziek. Met de klankkleur en het instrumentale gedeelte zit het wel snor. Grote stoorzender is de vocalist.

Dat gejengel van die man! Telkens wanneer een nummer hoopvol wordt ingezet met mooie timide gitaren weet deze man het aan gort te gillen. Het geheel klinkt een beetje als een band die aan de rand van een diepe put aan het repeteren is, terwijl de zanger zich in die put bevindt en de aandacht probeert te krijgen van zijn muzikanten door flink te schreeuwen. Nu weet hij bij een aantal composities als bijvoorbeeld 'nummer 2' , track 4 op de cd (…) zich in te houden en dan is de muziek beter te pruimen. Maar over het algemeen zou Rosamunde beter een instrumentale band kunnen zijn.

Het mag dan ook geen verrassing zijn dat juist de tracks waarop de vocale bijdrage minimaal is het beste uit de verf komen. ‘Morningside’ is een mooi sfeervol nummer en ook ‘W49’ is door zijn elementair samba-ritme en het gebruik van samples een origineel, donker stukje muziek. ‘Central’ is een sonische hel waarin Rosamunde heftig experimenteert met feedback en andere lawaaierige geluiden. Gelukkig wordt het lawaai beperkt tot het instrumentarium. Je raadt het al. De zanger heeft zich uit de put weten te bevrijden.

Al met al is ‘New York 1979-1980’ een heel interessante cd die de luisteraar een kijkje geeft in de wereld van Rosamunde. Het ligt er dik bovenop dat deze opnames uit een mistroostige tijd komen. De cd klinkt als een lange klaagzang. Liefhebbers zullen enorm veel plezier beleven aan dit obscure document. Voor de doordeweekse luisteraar is de muziek te donker en experimenteel. Toch kunnen wij het enorm waarderen dat dit soort opnames door toedoen van Beluga Recordings het daglicht zien. Buiten kijf staat dat deze cd zeker niet in het daglicht gemaakt is en ook het daglicht moeilijk zal verdragen.

aantal tracks: 12
speelduur: 39:24 minuten


Via de pagina bij het label kun je het gehele album gratis downloaden.