Hijos De Mayo – ‘EP’

stijl: rock/stonerrock/noise
wat: ep
label/eigen beheer: eigen beheer

Origineel is het zeker. Als je aan instrumentale bands denkt, gaan je gedachten toch al gauw uit naar jazz en lichte muziek vol mooie, pakkende melodieën. Muziek vol van virtuoze solo’s, en muziek waarbij de nummers vaak een overschot aan ideeën bevatten. Een ep uitbrengen met uitsluitend instrumentale nummers, en dan toch kiezen voor aan riffs gebonden stonerrock is dan wel even andere koek. Dat is ballen tonen. Want hoe ga je het in hemelsnaam voor elkaar krijgen om met muziek als de Queens Of The Stone Age en Motorpsycho deze vijf nummers tellende ep interressant te houden zonder zang? Juist stonerrock, wat toch redelijk minimalistische muziek is wat betreft songsstructuren, heeft een overtuigende melodie nodig om het een geheel te maken, om het af te maken. Hoe hou je dat leuk zonder een goede flinke strot?

Dat is dan ook waar het bij de drie mannen uit Eindhoven mis gaat. Van de variatie moeten ze het simpelweg niet hebben als de songs gebasseerd zijn op een riff of een centraal staand idee, waar de rest omheen gebouwd moet gaan worden. En dat dan dus zonder een duidelijke melodie. Om dat gat op te vullen heeft de band gegrepen naar samples en effecten en die geven deze schijf ook zeker wel meer sfeer en passen vaak goed in het geheel. Het geeft de ep duidelijk meerwaarde en er wordt hiermee vaak een mystirieuze, haast wat onheilspellende toon gezet.

Maar toch ontbreekt er iets. Bijvoorbeeld bij de tweede song 'Ja Salam'. In dit nummer wordt een leuke duidelijke riff centraal gesteld. Het geheel wordt aangevuld met allerlei effecten en samples en er is een climax-werking naar het eind van de track. Maar toch duurt het allemaal te lang. Het nummer blijft te lang in hetzelfde idee hangen.

Wanneer je de hele cd afspeelt, heb je voornamelijk het idee dat bij de mix de zang per ongeluk is weg gedraaid. De tracks komen over als begeleidingspartijen. En dat is nou net wat je moet voorkomen als je instrumentale muziek wil maken. Wat bijvoorbeeld in nummer vier ('Procesor Barabas') gebeurd zouden ze vaker moeten doen. De gitaar neemt ineens duidelijk het voortouw met een lekkere prominente partij, met veel melodieën en jankende licks. Lekker! Dat boeit al veel meer dan voortdurend blijven hangen in dezelfde riff (en variaties daarop).

Want spelen kunnen ze wel. Strak is het allemaal zeker en het drietal beheerst hun instrumenten goed. De luisteraars zullen alleen meer bij de les moeten worden gehouden. Maar dit is dus allemaal gebasseerd op deze ep. Op de site van de band is inmiddels te lezen dat er een vrouwelijk element is toegevoegd aan de band en wel in de vorm van een zangeres genaamd Boukje. Kennelijk had Hijos de Mayo zelf ook het idee dat er meer te behalen was. Jammer alleen dat deze ep dus net uit is gebracht, voordat zang kon worden toegevoegd. Jammer ook dat daarmee de eerste en nu dus verkeerde indruk al gemaakt is.

aantal tracks: 5
speelduur: 27:05 minuten


Op de site www.hijosdemayo.nl kun je drie van de vijf nummers van deze ep beluisteren.