Scram C Baby – 'The Thing That Wears My Ring'

stijl: experimenteel/pop
wat: cd
label/eigen beheer: Excelsior Recordings/V2

Als je in een dronken bui loopt te lallen en met je stomme verstand iemand aanspreekt of hij de nieuwe drummer wil worden van je band, ben je toch echt dom bezig. Zeker als je eigen drummer er niet bij is en dus later te horen krijgt dat je bandgenoten op zoek zijn naar een vervanger voor jou, terwijl er helemaal geen sprake is van vertrek. Het overkwam drummer Robert Lagendijk van Scram C Baby en deze stapte per direct op. Drank maakt meer kapot dan je lief is, dat is zeker.

Maar een band als Scram C Baby is wel zo sterk dat ze niet helemaal kapot is. Frank van Praag, John Cees en Geert de Groot besloten na dit lullige voorval de nieuwe plaat gewoon op te nemen zonder drummer. Dit resulteerde in ‘The Thing That Wears My Ring’, een veelzijdig, illuster en experimenteel plaatje van de vijftienjarige band uit Amsterdam. De drie mannen van Scram C Baby worden live bijgestaan door Henk Jonkers van Hallo Venray en Leon Caren van Blues Brother Castro.

De plaat staat vol gitaarpop die de ene keer dik en de andere keer weer wat minder overgoten zijn met de nodige elektronica. Een zeer diverse plaat met hier en daar flinke uitspattingen richting noise, tegendraadse melodielijnen en tempowisselingen. Maar ook liedjes met de nadruk op de zang, die uiteenlopen van mooi tot saai. Omdat de nummers op de plaat zo verschillend van elkaar zijn heeft schrijver dezes besloten alle nummers achtereenvolgens beknopt te beschrijven:

Opener ‘Enter To Go’ refereert qua zang meteen aan mr. E van Eels. Het orgel versterkt dat muzikaal ook meteen en met een schepje noise geeft het een lekker rauw randje. Tweede nummer en titelsong ‘The Thing That Wears My Ring’ heeft een typisch Excelsior-geluidje. De tempowisselingen en wendingen in het nummer sluiten aan op wat we gewend zijn van Scram C Baby. De derde song doet denken aan Kings of Leon en de minimale tekst zowel in couplet en refrein maakt ‘Where Were You When The Lights Went Out’ een minimalistisch nummer, maar het is wel lekker.

Het experimentele ‘Never Gonna Stop’ is met zijn anderhalve minuut één van de drie tracks onder de twee minuten. Een nummer vol bliepjes en synthesizer waar de gitaar op de achtergrond komt. Op ‘Gonzalez’ gaat zanger John Cees lekker te keer, denk aan de stevige nummers van Caesar waar Roald van Oosten zich laat gaan. ‘Gonzalez’ is eigenlijk vrij monotoon, maar met ook hier weer wat noise een distorted bass een typisch plaatje. Volgende nummer ‘First Donkey’ opent met stevige drums maar dat blijkt ook het spannendste van dat nummer. Weer zo’n snelle korte uitbarsting, maar het pakt ons nergens.

Een vrolijke noot op de plaat is ‘Cheer Up’, en dat is niet alleen om de titel. Maar waar kennen we die melodie en refrein ook alweer van? ‘Charlie Time’ gaat in het zelfde gemak door in de vrolijkheid, maar is misschien iets over the top. Op de helft van de plaat treffen we met ‘Anyone’ een noisy gitaarsong aan. Waarna er met ‘The Island Of No Return’ keihard doorgehaald wordt. Een heftige songstructuur die wel enigszins wordt getrokken door de lekkere drums. Dan nummer elf met de titel ‘We’re In Love’, skippen!

We worden verder door de plaat genomen met ‘Let It Ring’ een minimalistische saaie song met enkel zang en elektronica. Zestien nummers op een cd zetten is misschien wat veel van het goede, en dat merken we naar mate we het einde naderen. De laatste nummers zijn wat minder, zo ook ‘Being Around’ een nietszeggende gitaarpopsong met een up-tempo refrein, maar ook weer niet echt heel pakkend. Toch dan nog even een heerlijk refrein in ‘Evening Dress’. Luchtig en origineel met een mondharmonica, die hadden we nog niet eerder gehoord. Voorlaatste nummer ‘So Unique’ is een up-tempo track met breaks, die zowaar bijna het industrial-genre raken. Maar die breaks maken het over het algemeen monotone nummer niet bijzonder. Afsluiter ‘For Our Gracious Hearts’ is een logische laatste.

‘The Thing That Wears My Ring’ is een bijzondere plaat die je waardeert of helemaal niet. Toch zitten wij er tussen in. Het ene moment overtuigt Scram C Baby met heerlijk noisy gitaarwerk, maar het andere moment is het saai of te moeilijk. We horen veel elektronica en op sommige nummers barst het lekker los. Maar over het algemeen niet genoeg om ons te pakken. Zo eigenzinnig als Scram C Baby altijd is geweest, zo ook deze plaat weer.

aantal tracks: 16
speelduur: 38.36 minuten

Op www.myspace.com/scramcbaby is de titelsong van het nieuwe album te beluisteren.