Alamo Race Track - 'Black Cat John Brown'

Stijl: Indiepop
Wat: cd & lp (met als bonus bij de lp: de cd)
Label/Eigen Beheer: Excelsior Recordings/V2

De eerste langspeler van Alamo Race Track was bij schrijver dezes de meest voorname kandidaat voor Nederlandse cd van het jaar van 2003 en toen het nieuwe werkstuk bij de eerste twee, drie draaibeurten niet erg wilde aanspreken ging er dan ook een belletje rinkelen: "wacht even, dat was de vorige keer ook zo". We hebben het album dan ook volop de tijd gegeven te ontluiken en ja hoor, ook deze keer werkte dit procédé. Ook deze plaat is in één woord fantastisch.

Net als op de voorganger slaagt de band er uitstekend in om fraaie liedjes af te leveren en tegelijkertijd het album als geheel een afgerond werkstuk te laten zijn. Zelfs als een liedje in eerste instantie wat minder lijkt, heeft de aanwezigheid toch een duidelijke functie in de beleving van het geheel. 'Black Cat John Brown' is een plaat die je aanzet, na het einde herstart en dan maar de repeatknop aanklikt om zo meegesleept te worden in een luisteravontuur waarop je bij de les gehouden wordt door de pakkende (meezing)liedjes, af en toe even wegzinkt in de meer rustige passages en waarop steeds weer andere accentjes opvallen. Voor je het weet zoemt er weer het nodige aan fijne refreintjes en melodieuze stukjes erg smakelijke pop door je hoofd.

In vergelijking met de voorganger is Alamo Race Track deze keer misschien net iets puntiger en over de hele linie een fractie melodieuzer, iets toegankelijker ook wel. De kans om niet begrepen te worden is wat kleiner, maar zoals gezegd het komt je niet aanwaaien. Heel fijn is het gegeven dat het viertal oog heeft voor elk detail, elk kleinigheidje op dit album heeft speciale zorg gekregen, hetzij hoe het "in de sound valt", hetzij in de klank op zich, maar geen enkel geluidje op dit album is er zomaar. Dat wil overigens helemaal niet zeggen dat het een geconstrueerd album is of dat alle spontaniteit ten koste gaat van bedachtzaamheid, integendeel, het blijft een vloeiend geheel en de meeste nummers klinken juist heel spontaan.

Een goed uitpakkende zet is ook de toevoeging van de vocalen van Asta Kat (collega van Alamo's Ralph Mulder in Ghost Trucker) en Hulya Kilicaslan die we al eens her en der tegenkwamen als fotografe, maar ook een fijn stemgeluid heeft zoals bijvoorbeeld blijkt in 'The Killing' waar ze een hoog Kim Gordon gehalte aanbrengt. Het intro van dat nummer is overigens zeer geschikt als ondersteuning voor een commercial, maar dat geldt wel voor meerdere fragmenten op dit album, dus reclamemakers onder ons opgelet! 'On The Beach' is overigens een nummer dat niet misstaan zou hebben op 'Revolver', de geest van The Beatles (en met name Lennon) waait hier zeer welig rond zonder dat er echt gekopieerd wordt. Over elk nummer is wel iets dergelijks moois te zeggen, maar dat voert hier te ver.

Laat je bij de eerste luisterbeurten niet bedotten, de echte groeiplaten zijn nog altijd het beste en kennen een langere houdbaarheid. In uitzonderlijke gevallen mag er dan zelfs gesproken van een groeibriljant en dat is bij 'Black Cat John Brown' vast en zeker het geval. Het album wordt nog alsmaar beter en biedt steeds weer nieuwe horizonten, met of zonder zonnebril, kleuren te over en zoals al gezegd is in één woord fantastisch!


Aantal Tracks: 12
Speelduur: 42:41 minuten

Op een speciale pagina van label Excelsior zijn vier tracks van het album te beluisteren.