Branko - 'My World Electric'

Stijl: (Electro)rock
Wat: cd
Label/Eigen Beheer: Traverso Records/PIAS

Wat doe je als je als tweetal getalenteerde, ervaren muzikanten, een nieuwe band wilt oprichten en een indrukwekkend debuut wilt maken? Dat moeten Jacko Kreukniet en Ben Franswa enkele jaren terug gedacht hebben. Na samenwerking in de bands Lemon Crush en Spitball richtten ze in 2002 hun eigen groep Branko op, waarvoor ze zelf alle muziek schreven. Met producer/drummer Michel Schoots achter de knoppen en het drumstel en een heel blik bevriende muzikanten voor de uitvoering togen de heren aan het werk. Het resultaat, ruim twee jaar later: ‘My World Electric’.

Nee, we laten er geen twijfel over bestaan. Het kernduo van Branko laat zien dat de band zich in de nationale rocktop kan nestelen, als ze het niveau van deze cd nog iets kan aanscherpen. Technisch zijn de songs perfect gespeeld en voorzien van een heerlijk geluid (mede ook dankzij de mix van de Amerikaan Brad Gilderman), waarin bij iedere luisterbeurt nieuwe sampletjes en beats van Franswa boven komen drijven. Opener ‘Wonder Woman’ is meteen een van de lekkerste songs en had misschien beter als single gekozen kunnen worden dan ‘Loose’, dat toch iets meer standaard is en een minder sterk refrein heeft. Tweede track ‘My Friend’ is dan een lekker slepende rockballad, die de verwachtingen voor de rest van het album erg hoog maakt.

Over het algemeen hangt het geluid van Branko ergens tussen Kane en The Smashing Pumpkins in, waarbij dat laatste met name wordt veroorzaakt door Kreukniet’s wat geknepen zangstem. Het levert fijne momenten op, zoals de heerlijke refreinen van ‘Circles’ en ‘White’. In het wat zeikerige ‘Letitgo’ en het overbodig klinkende ‘One More Round’ slaat hij de plank echter een beetje mis. Ook aan zijn soms erg simpele teksten kan nog wel het nodige verbeterd worden. De verwachtingen die de eerste twee songs scheppen, worden dan ook net niet waargemaakt.

Michel Schoots heeft goed werk geleverd, alhoewel hij als drummer soms avontuurlijker had mogen spelen. Dat geldt eigenlijk ook voor de acht(!) gastmuzikanten, waaronder Gordon Groothedde, die als gitarist en producer al sinds 1996 bij Lemon Crush en Spitball betrokken was. Zij doen hun werk professioneel, maar weten niet allemaal evenveel kleur aan het album mee te geven. Wellicht is Schoots wel iets te fanatiek geweest in zijn pogingen om het materiaal op een lijn te krijgen. Dat kan een bewuste keuze geweest zijn, maar wat ons betreft hadden sommige tracks net iets spannender gemogen. Gelukkig hebben Kreukniet en Franswa drie van hun gasten inmiddels op vaste basis ingelijfd, zodat Branko nu een "echte" band is.

De samenwerking tussen de twee bandleiders dateert al van 1999, toen Franswa samples voor het laatste album van Lemon Crush verzorgde. De twee richtten vervolgens met Groothedde en Remco van Overbeek Spitball op, dat meer dance-georiënteerde muziek maakte. Dat de heren gevarieerde songs kunnen schrijven, hebben ze in het verleden dus al ruimschoots bewezen. Die variatie missen we af en toe nog een beetje bij Branko. De groep moet dan ook niet bang zijn om zich ook op songtechnisch gebied van hun intelligente kant te laten zien. Dat zou de cd nog wat langer, dan nu al het geval is, interessant houden. Met nog iets sterkere songs kan de opvolger van ‘My World Electric’ dan wel eens een regelrechte topper worden.


Aantal Tracks: 12
Speelduur: 43:31 minuten

Op www.branko.nl kun je onder het kopje "music" van drie tracks van het album een fragment beluisteren/downloaden.