De muzikale billenkoek van John Coffey

Aan de hand van een opvallende release zetten we elke week een act vol in de schijnwerpers. Deze week: John Coffey dat met 'Bright Companions' een ijzersterke nieuwe cd heeft afgeleverd. Voor MusicFromNL-gebruikers is de hele plaat online te beluisteren!

---

Het eerste album van John Coffey, 'Vanity', was al behoorlijk sterk, maar 'Bright Companions' overtreft alle verwachtingen. En dat terwijl de groep in de tussentijd twee bandleden zag vertrekken en daar vervangers voor vond. Dat proces heeft de band hoorbaar geen kwaad gedaan. Het tweede John Coffey-album werd gemaakt met producer Pelle Gunnerfelt, die onder andere de Zweedse bands The Hives en Refused heeft opgenomen. Assistent-producer was The Ghost of a Thousand-gitarist Jag Jago. Het tweetal hielp John Coffey aan precies het goede geluid, dat de sterke composities op het album extra recht doet.

---

Onze recensent schreef: "Het is een bekend gegeven dat de hardere bands het in Nederland jammerlijk niet bijzonder vergaat in vergelijking met pop of indie georienteerde bands. Maar soms moet je op de barricade om het volk te overtuigen. Dat kan alleen als iedereen deze plaat hoort en men zich tijdens een liveshow omver laat blazen door de heren. 'Bright Companions' mag met trots op een sokkel gepresenteerd worden in de platenzaken van Nederland."

Wij waren benieuwd naar de achtergronden bij de nummers en nodigden John Coffey uit voor een Nummer-voor-Nummer-interview. Hieronder de toelichtingen bij de elf tracks op 'Bright Companions'.

---

Announce
Bij announce was het duidelijk: Deze track moet je een klap voor je bek bezorgen. Het couplet doet dat en was ook vrij snel geschreven. Het refrein bleek echter wat lastiger. Richard (bassist) verdient hiervoor alle lof; 'misschien moet het refrein in majeur' bleek een schot in de roos. En David (zanger) kreeg eindelijk zijn breakdown, die vooral live een enorme stomp in het gezicht van de luisteraar is.

Dirt & Stones
Het nummer is Rock ' Roll en vind zijn inspiratie voor een deel bij The Ghost of a Thousand. Bij het schrijven van dit nummer wisten we nog niet dat we naast producer Pelle Gunnerfeldt, ook Jag Jago (gitarist van The Ghost of a Thousand) als co-producer zouden krijgen voor dit album. Het 'got shot in the eye last night' uit het slepende refrein is een knipoog naar het vorige album Vanity.

© William Baker

Bright Companions
Een van de eerste nummers van de plaat die in het najaar van 2010 geschreven is. Het aantal versies dat hiervoor is geschreven loopt in de tientallen. Uiteindelijk bleek Pelle Gunnerfeldt een aantal briljante ideeën te hebben die het nummer rete-intens maakt en zorgt voor een geweldig eindsalvo. De bridge (02:10) was voor ons allemaal een enorm kippenvel moment toen we het afgepeigerd van de hele dag opnemen om 3 uur 's nachts in de controlroom hoorden.

Whispers
Een van de door David (zanger) geschreven nummers die qua tekst vrij intens is. Het nummer omschrijft de sprookjes of leugentjes die kinderen voor het slapen gaan van ouders te horen krijgen, en vooral ook de behoefte die ze daar op latere leeftijd nog aan kunnen hebben waardoor het "lichtje" nog een tijdje aan blijft voor het slapen gaan.

© William Baker

Me vs I
Het "rustige" nummer op de plaat en die hebben we ook bewust zo geschreven. Een tekstueel hoogstandje van David die zijn gevoelens eruit brult. Tot slot een extreem duidelijke visie van Pelle die compleet is los gegaan met synts, drumcomputers en gepitchte handclaps. Omdat het timen van de handclaps om 3 uur 's nachts wat moeilijk bleek, hebben we twee takes op onze blote billen geslagen (beelden volgen nog wel). Co-producer Jag Jago na de eerste take: "this take sounded pretty good, let's do it again!". Het leverde het gewenste effect en een hele rooie kont op.

Oh, Oh, Calamity
Een van de oudste nummers op de plaat, dat z'n oorsprong kent tijdens het touren na Vanity. Refrein en outro zijn geschreven door Alfred in een achterbuurt van Phonm Penh op de eerste gitaar die hij in 3 maanden reizen tegenkwam. Altijd een intens moment in de set. Huiswerk voor het inspelen van de solo was echter duidelijk niet gedaan... dat duurde even.

Featherless Redheads
'By far' een van de moeilijkste nummers op de plaat. Zowel speeltechnisch, het dreigde voor Carsten (drummer) bijna zijn Waterloo te worden, als inhoudelijk. Het nummer heeft enorm veel verschillende versies gekend, totdat Alfred (gitarist) zich een middag lang zo boos heeft gemaakt dat hij het kreng af heeft geschreven. Vermoeid en met tegenzin werd het ding in Stockholm om 2 uur 's nachts door David ingezongen waarna al vrij snel bleek dat DE single voor de nieuwe plaat geboren was.



I, In The Year 18
Een draak van een nummer maar een van de tracks met de meeste dynamiek. Een klassieke 'Gebroeders Van Luttikhuizen' productie: Veel te veel stukjes, veel te moeilijk doen en zanglijnen die in geen mijlen te rijmen valt met wat de rest van band aan het doen is. Het enige wat we dachten was: "aah fuck it, we nemen 'em gewoon op." Toen we Pelle's eerste mix terug kregen wisten we niet wat we hoorden!

I'Ve Got A Bastard Virus And I Don't Even Know Where It Came From
De vreemde eend in de bijt. Het gaat over een bizar op hol geslagen maatschappij, namelijk de onze. Kun je 't even niet bijhouden, binnen no-time ben je afgeschreven. Mochten we ooit nog eens met Slayer op tour willen sturen we dit liedje in. Hoog hardcore gehalte in de tekst en eindelijk de zo lang begeerde trashmetal riff voor Richard en Alfred, die in essentie nog steeds Metallica-mietjes zijn. "Bang that head that doesn't bang!"

Romans
Het eerste liedje dat we schreven voor het nieuwe album en tevens de eerst uitgebrachte single voor Bright Companions. Romans leverde het bewijs dat we een onwijs goeie nieuwe zanger hadden gevonden, en hoewel we eerst wat huiverig voor het nummer waren omdat het wat simpel aanvoelde, wisten we dat we de goede kant op schreven. Met de videoclip die precies en niets verhullend laat zien wie we zijn, was dit een perfect visitekaartje voor de nieuwe plaat!



The Well
De eerste versie van dit nummer eindigde uiteindelijk niet op Vanity. Tweehonderdvijftig versies later (en we overdrijven niet) wisten we eigenlijk nog steeds niet wat we met dit nummer moesten doen. Het was Pelle die ons over de streep trok met de woorden: "I really believe in this song, we'll figure something out.' Hij voorkwam dat het nummer naar de eeuwige jachtvelden werd getorpedeerd. En holy shit wat is er iets vets uitgekomen! Veel kudos voor dit nummer gaan echt naar Pelle die een duidelijke visie met de track had. Live is The Well altijd een feest!


Meer:

• Volledige plaat beluisteren
• John Coffey live
• Details van deze release bekijken