The Klaus Kinskies speelt melodieën en zanglijnen

Elke week hebben we een nieuwe Artiest van de Week op MusicFromNL en deze week is dat The Klaus Kinskies. Zoals je weet hoort daar deze Nummer voor Nummer-bijdrage bij en natuurlijk ook een actie, waarbij je een gesigneerd exemplaar van het album 'Don't Trust Blondes' kunt bemachtigen.

Multi-intstumentalist Dries Twijnstra ziet zijn eerste band SallySkunk ter ziele gaan. Inspiratie, melodieën, zanglijnen blijven echter aan de lopende band opborrelen. Waardoor hij besluit samen met producer Alex Geurink dit materiaal op schijf te zetten. Een dozijn liedjes met een geluid dat meandert tussen singer-songwriter en elektronica, waarbij echte instrumenten genadeloos met computergeluiden verweven worden, is het resultaat.

Onze recensent propt er een pluim achterin: "Het meandert van de zomerse, elektronische indiepop van het Nederlandse Bauer ('Let's Play Outside', 'Ignorance Is A Bliss'), naar de wat zwaardere, gelaagde indierock van Coparck of Caesar ('Case 46', 'Aim Before You Shoot'). Dit is op zich al een hele prestatie voor een eenmansband te noemen, maar wanneer zo'n plaat dan ook nog als één naadloos geheel klinkt, is dat een extra pluim in het achterwerk waard."

MusicFromNL wil graag wat meer weten van het album en nodigde The Klaus Kinskies uit voor Artiest van de Week. Hieronder vind je de uitleg van Dries bij de 12 nummers van de cd.

Let's Play Outside
'Don't Trust Blondes' is in zijn geheel thuis opgenomen; de meeste instrumenten in de woonkamer, de zang in een met slaapzakken behangen slaapkamer en de "harde gitaren" en drums in een kelder. Het is erg ontspannen om eens niet vast te zitten aan vaste studio-uren of bang te zijn, dat je geen geld meer hebt voor de technicus. Op de loer ligt wel, dat je nu juist te lang door kunt gaan en compleet het liedje kwijt raakt. 'Let's Play Outside', is een liedje geweest, wat ik vaak even "opzij" moest leggen, om het twee weken later opnieuw te luisteren en dan met een fris hoofd te concluderen, dat het toch echt anders moest. Gelukkig kon Alex Geurink, die als "lange-afstands" co-producer altijd meeluisterde, mij op gezette tijden er voor beletten te perfectionistisch te worden, of juist wat meer gas te geven. 'Let's Play Outside' is het eerste (en voorlopig laatste denk ik) liedje wat een politiek onderwerp heeft. Het bekritiseert het "zij-tegen-ons" (en "wij-tegen-hen") denken, wat je in de hele wereld en helaas ook in Nederland toenemend merkt. Niet dat ik de illusie heb, dat een dergelijk liedje een "Boodschap" heeft (ben zelf er nogal allergisch voor, als dit in muziek zit verweven); het verwoordt alleen mijn standpunt en wat de luisteraar er mee doet; dat is vooral aan hem of haar.

Swing
Dit is één van de oudste liedjes van 'Don't Trust Blondes' en geschreven in de tijd, dat SallySkunk nog net bestond. Je hoort misschien ook wel, dat het een "band-feel" heeft, ook al doet de drumcomputer hier al behoorlijk mee. Het intro en de coupletten zijn vrij donker (heb een oude Jazzmaster gitaar lichtelijk geprepareerd om dat spooky geluid te krijgen), waar juist in de refreintjes dan alles lijkt op te klaren en fris klinkt. Precies in lijn met het contrast tussen het geklaag in de coupletten en de “kop op”-boodschap van de refreintjes.

Case 46
Vrij cynisch liedje over het gemak waarmee je oppervlakkig door het leven kunt laveren. Wie zich aangesproken voelt… De zang moest behoorlijk over-de-top zijn; daarom vroeg Remy (bassist van SallySkunk, nu bij de zangsessies vaak achter de knoppen en dan tevens vocal coach) of ik dit niet wilde inzingen met een heel brakke ouwe microfoon, springend op mijn bed… Het bleek nog te werken ook! Dit is zo'n liedje, waar het me toch wel te gek lijkt, om ooit dit weer met een band van het podium af te knallen.

Ignorance Is Bliss
Dit is theatraliteit ten top. Het enige instrumentale nummer, vol met brakke synthesizer melodietjes die vechten om het foutste loopje. Waarschijnlijk hoort niemand dit er in, maar het is behoorlijk geïnspireerd op Vitalic, Daft Punk en zelfs een vleugje Brahms…

Getting Lost
Dit bedrieglijk lieve liedje heb ik op een tropisch eiland geschreven, waar ik toen een tijdje verbleef voor een stage. Het beeld van het samen in een auto zitten en dat de ander de weg kwijtraakt en dat dit je dan niets kan schelen is slechts schijn. Zoals ik toen op dat te kleine eiland bij elke bocht steeds de zee tegenkwam, zo hoor je (alleen in het koortje), dat dat constant "verdwalen" van de twee personen in de auto niet zo relaxed is als het lijkt. Ik heb geprobeerd met de wegstervende stemmen van het koortje aan het einde een "ongemakkelijk gevoel" te creëren. Beetje à la het einde van 'The Bed' van Lou Reed, maar dan een stuk subtieler. En als je dit liedje te kort vindt duren; dat is precies de bedoeling.

Aim Before You Shoot
De piano die het hele nummer doormeandert, is de backbone van dit liedje, wat gaat over mensen die verstijven in hun gedrag, op het moment dat ze een keuze zouden moeten maken. De piano moest klinken als een speeldoosje; met een paar onorthodoxe geluidseffecten is dat redelijk gelukt. De gitaren aan het eind zijn geïnspireerd op de kerkklokken uit het dorp waar ik opgegroeid ben.

Time To Go
De gitaar op dit nummer is over een enorme galmversterker en een oude tape-delay van een goede vriend van me opgenomen, voor het behoorlijk "natte" geluid, waar de Wurlitzer piano vrolijk tegenin kan kabbelen. Ondanks de opgewekte toon gaat dit nummer, zoals wel meerdere liedjes op deze cd, nogal over loslaten en afscheid nemen en berusting hierin.

Marilyn Monroe
Dit liedje is een anti-sprookje en begonnen als een akoestisch gitaarliedje met drumcomputer. Het pulserende van de drumcomputer "vroeg" echter om een uitbouw en compleet uit de hand escaleren. Alleen kunnen drumcomputers niet altijd even goed escaleren… Daarom heb ik Jeroen, die meerdere nummers op deze plaat heeft ingedrumd, gevraagd om op deze beat compleet uit zijn dak te gaan. Uit verschillende takes heb ik een soort Muppet Show "animal" van zijn drumwerk gemaakt. Ben hierbij geïnspireerd door wat Danger Mouse op het laatste album van Beck 'Modern Guilt' met de drums doet; helemaal kapot knippen en dan weer in elkaar zetten op de beat.

Coming In Waves
Weer zo'n bedrieglijk blij kampvuurliedje, waarbij de percussie ingespeeld is op de basis van een ontstemd glockenspiel; op de achtergrond hoor je dat als een soort boventoonkoortje mee jengelen.

Safe At Home
Bij het schrijven van dit liedje had ik net weer mijn ouwe Juno-60 synthesizer ontdekt en wilde ik in plaats van schrijven vanuit piano of gitaar, nu een keer een nummer schrijven op basis van een soundscape van synthesizers. Daardoor is het een vrij gelaagd nummer geworden. In het begin lijkt het een beetje alsof er een slechte SF-film gaat beginnen, maar dat is gelukkig niet zo… De akoestische drums die door de drumcomputer zijn heen gemixt, zijn eigenlijk per ongeluk zo smerig en vol gaan klinken; maar wel vaker zijn tijdens het opnemen van 'Don't Trust Blondes' "foutjes" het uitgangspunt geweest voor nieuwe wendingen in het opnameproces.

No Detailed Love Scenes
Alleen piano, zang en bas (met een heel smerige solo-gitaar aan het eind) dragen dit nummer, een rustpunt na al het lawaai van 'Safe At Home'. Een zondagmorgenliedje, wat trouwens wel gaat over dat je, als je heel erg met iemand bezig bent in je hoofd, je ongewild ook over diegene gaat dromen en zo dus tegen wil en dank figuurlijk met iemand opstaat en naar bed gaat…

Mom's Garden
Een nummer over perfectionisme, met als beeld een tuin die secuur gesnoeid wordt, maar nooit klaar is. De drums heb ik "ingezongen" en de zang ingefluisterd. Dit moest het laatste liedje van de plaat worden, met een wegstervende (en tegelijkertijd over de kop slaande) synthesizer soundscape als laatste lange noot van een heftig eerste solo-project.

Luister en live

• Fragmenten beluisteren
• The Klaus Kinskies' concertlijst
• Details van deze release
• Songteksten van deze release