De beklemmende reis van Blaudzun

Elke week hebben we een nieuwe Artiest van de Week op MusicFromNL en deze week is dat Blaudzun. Zoals je weet hoort daar deze Nummer voor Nummer-bijdrage bij en natuurlijk ook een actie, waarbij je een gesigneerd exemplaar van 'Seadrift Soundmachine' van Blaudzun kunt bemachtigen.

Johannes Sigmund aka Blaudzun brengt met 'Seadrift Soundmachine' "een waar juweeltje" uit. Referenties naar aanleiding van 'Seadrift Soundmachine' variëren van Beirut tot Zita Swoon. Maar vooral het stemgeluid van Johannes geeft het album kleur en maakt het origineel en eigenzinnig. Het is nog vroeg in het jaar, maar het zal ons niet verbazen als de Utrechtse singer/songwriter nu al een kans maakt op een topnotering in de eindlijstjes van 2010.

Onze recensent vindt het vergelijken met grote namen niet gerechtvaardigd, want: "Maar vergelijken doet eigenlijk niet voldoende recht aan de muziek van Blaudzun. Daar is het gewoon te eigenzinnig voor. De arrangementen zijn duidelijk met zorg en liefde in elkaar gezet. De composities zijn origineel en de eigenzinnige stem van Johannes, waar je van houdt of niet, maakt het af."

MusicFromNL is zeer benieuwd naar het verhaal achter het album en nodigde Blaudzun uit voor Artiest van de Week. Hieronder vind je de uitleg van Blaudzun aka Johannes Sigmond bij de 12 nummers van de cd.

Seawolves
Een instrumentaal als opening. Speciaal voor de uitstervende albumluisteraar. Een plaat heeft een kussen nodig om op te zitten. Seawolves is dat kussentje. De oplettende luisteraar zou Seawolves in een ander liedje kunnen terughoren.

Sunshine Parade
Dekt wat mij betreft de lading van Seadrift Soundmachine. Langzaam is het een van mijn favorieten geworden. Pas op het laatste moment besloot ik het als eerste liedje op te voeren. Ik heb tekst en melodie gelijktijdig ontdekt en meteen opgenomen op mijn telefoon. Februay Flare dat later op het album staat, is eigenlijk deel 2 van dit liedje.

The Choking Game
De belangrijkste reden om in Praag strijkers op te nemen, was dit liedje. The City of Prague Orchestra doet heel veel soundtracks van films. Ondermeer Das Leben der Anderen en Mulholland Drive van David Lynch. Ik wilde het filmische karakter van The Choking Game benadrukken. Achteraf is het liedje een soort beklemmende reis geworden.

Light-o'-love
Een bijna rock liedje alleen zonder ontploffingen en gitaarsolo’s. De drummer werd gek van me toen we dit liedje opnamen in de Mailmen Studio. Ik had de partij van het refrein in mijn hoofd, maar drum zelf niet goed genoeg om het uit te voeren. In dit liedje kan ik als zanger lekker ronddwalen, alsof het een groot huis is. Ben erg benieuwd hoe de sound en het arrangement evolueert tijdens de tour dit jaar.

Midnight Room
Sinds een optreden op het In Vervoering festival in Utrecht ben ik fan van Pien Feith (o.a. Neonbelle, The Very Sexuals). Ze heeft een prachtige stem. Het is een eer dat ze op dit liedje meedoet. Midnight Room heb ik om 2 uur ’s nachts geschreven op een hotelkamer in Barcelona. Op het album staat ook een versie met The City of Prague Orchestra. Ik wilde niet kiezen voor een van beide versies. De breekbaarheid van de eerste versie en de dramatiek van de Praagse versie vind ik beide even mooi.

Quiet German Girls
Dit is de eerste single van het album. Er zit een bijzondere videoclip bij geregisseerd door David Douglas. Die video heeft nauwelijks iets te maken met de inhoud van het liedje. Hoewel de magie en de schoonheid van de vrouwelijke medemens in beide centraal staat. Het is een poëtische impressie van een schreeuwwedstrijd voor dames.



Wolf's Behind The Glass
De ukelele die je hoort, kocht ik tijdens een schrijfsessie in Barcelona. Daar heb ik het liedje ook geschreven. Het is een slaapliedje. Mijn broer en gitarist Jakobus haat het. Jammer, maar dit is wat mij betreft een Blaudzun klassieker in wording.

Jezebelle
Johnny Cash is een van mijn muzikale helden. Ik ben er mee opgegroeid en heb bijna al zijn albums. Op Seadrift Soundmachine hoor ik dat ook voor het eerst terug. In dit liedje maar ook in Quiet German Girls bijvoorbeeld. Niet dat ik het bewust heb opgezocht, maar zijn invloed komt pas nu tot uiting in mijn werk. Het geroep en geschreeuw tijdens het gedeelte waar het strijkorkest erbij komt, wordt overigens mede veroorzaakt door mijn twee kinderen.

Manhattan Grey / Post No Bill
Sommige luisteraars vragen zich af of ik dit wel zing. Maar dit ben ik echt zelf. Het liedje was bedoeld als experiment; niet schrijven of verzinnen, maar gewoon opnemen en kijken wat er gebeurt. Het pakte goed uit, maar de tekst rammelde. In New York waar ik een paar dagen was, heb ik de tekst toen afgemaakt. De definitieve zangpartij is daarna pas opgenomen. Er bestaat ook een 10 minuten versie van, maar omdat het liedje slechts 2 akkoorden bevat, is die versie niet geschikt voor het album.

February Flare
Dit liedje is onder andere het vervolg op de geschiedenis uit Sunshine Parade. Ik heb de liedjes als een tweeluik op de plaat willen zetten, maar dat werkte harmonisch niet goed. De melodie van het couplet zing ik vaak om mijn stem op te warmen tijdens de soundcheck. Feb Flare is een duister visioen, met een bijgeleverde wanhoopskreet. Tijdens live shows een van mijn favorieten.

Streetcorner Shouters
Er is iets vreemds met dit eenvoudige liedje. Streetcorner speelde ik in 2009 al een aantal keer live. Dat vind ik een mooie manier om liedjes te laten groeien en te laten rijpen. De laatste keer dat ik het zong, begon er een aantal mensen in de zaal te huilen. Dat is toch bizar, tegelijkertijd mooi dat het echt iets voor ze betekent. Vlak voor een optreden in Hedon (Zwolle) heb ik er nog een tekstregel bijgeschreven, als eerbetoon voor een overleden kameraad met wie ik daar ooit op het podium stond. Streetcorner is daarna eigenlijk nauwelijks veranderd.

Luister en live

• Fragmenten beluisteren
• Details van deze release
• Blaudzun's concertlijst
• Songteksten van het album