Jess bezingt haar leven

Jess is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een actie voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van 'All Hands Filled With Joy', de nieuwe cd van de zangeres kunt bemachtigen.

"Nederland is duidelijk weer een singer/songwriter rijker, want Jess mag wat ons betreft vanaf nu in één adem genoemd worden met: Charlie Dée, Stevie Ann en Marike Jager."

Volgens onze recensent bevat de cd heerlijk gearrangeerde popsongs met een lekker blues-, soul- en jazzsausje: "Zo kan ze lekker rauw en bluesy klinken in 'Good Old Fashioned Love Song' en laat ze in 'Rising Up' een meer gevoelige kant horen met een beetje country-achtige invloeden. Gelukig staat het album niet alleen vol met poppy nummers met een duidelijke kop en staart. Met het dromerige 'Unfold' creëert Jess een mooi rustpunt op de cd."

MusicFromNL hoort Jess zingen over haar zoektocht in de liefde, of haar wens om de wereld te verbeteren en wil daar graag wat dieper op in gaan. Daarom is Jess Artiest van de Week en hieronder vind je de uitleg van de zangeres over de 12 nummers van haar cd 'All Hands Filled With Joy'.

It Ain't Right
Mijn moeder is verantwoordelijk voor dit nummer. Toen ik net begon met schrijven, kwam ze soms met oneliners aan die ze overdag had bedacht, in dit geval: "you've made your point, you've said it right, but babe, it just ain't right". Dat was de basis, gecombineerd met het verhaal van mijn toenmalige baas die als een malle vreemdging, iedereen wist ervan, behalve zijn partner. Hij kon daar dan ook vrij trots over ouwehoeren, onder het mom "ik ben gewoon wie ik ben". Verder een prima gozer hoor, heb een hartstikke leuk tijd daar gehad. En even: die solo van Bart (electrische gitarist): ge-ni-aal!

It's Not Gonna Be Me
Ik vind dit wel een pijnlijk interview. Mag ik ook gewoon liegen? Ehm, nou, ok: na een paar dates met een jongen was het voor mij helemaal duidelijk dat het 'm echt totaal niet ging worden. Jongen in kwestie was helaas tot over z'n oren verliefd. Heeft een half jaar geduurd, voordat het nieuws bij 'm binnenkwam. Heb dat natuurlijk allemaal heel tactisch en vriendelijk aangepakt, maar misschien had ik dit liedje gewoon meteen aan hem moeten laten horen hahaa.

Piece of Heaven
Wederom: lang leve mijn moeder! De leukste zinnen zijn van haar: "If this ain't good, it won't get any better. If this ain't now, it will be never". Dit is het allereerste liedje wat ik ooit heb opgenomen, nu bijna 5 jaar geleden. Ik had een demo opgenomen voor de Rockacademie, met onder andere dit liedje erop, gewoon piano en zang met een bluesy groove. En ik werd uitgenodigd om auditie te komen doen! Helemaal op roze wolk stond ik 5 minuten na het mooie bericht weer heel erg stevig op de grond, want: ik kon het nummer helemaal
niet zingen en spelen tegelijk. Uren achter de piano gezeten, ik had
ongeveer 6 weken voordat ik auditie mocht doen, alleen maar zitten oefenen. Gaf zo'n ontzettende kick toen het eindelijk lukte!

Ok
Dit liedje heb ik geschreven n.a.v. een aantal mensen in mijn omgeving die zelfmoord pleegden, waarbij het overlijden van Charlotte de meeste impact op me heeft gemaakt. Ik moest schrijven, spelen. Het idee was uiteindelijk van dit liedje dat ze dit eigenlijk had moeten horen voor ze haar beslissing nam, wellicht dat ze dan misschien een andere keuze had gemaakt. Grappig genoeg ben ik er vorige week achter gekomen dat dit liedje misschien wel heel erg over mijzelf gaat en dat ik dit liedje als het ware als een soort
van troostende schouder voor mezelf heb geschreven.

Rising Up
Dit keer niet mijn moeder, maar Lucie Silvas die achter deze song zit. Toen mijn relatie vorig jaar overging, heb ik een half jaar niet kunnen schrijven, het deed te veel pijn en ik kreeg het gewoon niet op papier. Mijn manager liet mij toen dit nummer horen, heb zitten janken achter de pc: het was precies hoe het voor mij was. De demo van Lucie paar keer geluisterd en toen losgelaten om er samen met de band onze eigen draai aan te geven, 3 ontzettend leuke opnamedagen gehad en nu allemaal heel blij met resultaat.

Yes or No
Oei oei oei.... tot over mijn oren verliefd, zag de toekomst helemaal voor me met hem, alleen kwam hij net uit een relatie en wilde zich niet binden. Nou ja, hij wilde zich niet binden aan mij. Pijnlijk. Gelukkig heb ik er een hele warme vriendschap en een hele goede drummer aan overgehouden. Dit liedje is voor mij heel belangrijk geweest als songwriter, omdat het voor mij een bevestiging was dat ik echt liedjes kon schrijven en dat de voorgaande songs geen toevalstreffers waren. Ben er nog steeds heel erg blij mee, zit zo'n fijne opbouw in. Altijd leuk met optredens dat ik 'm met Joop (akoestische gitarist) en Edwin (de drummer en lijdend voorwerp hahaa) inzet, en je het publiek hoort denken: ok, ballade. En dan komt ie steeds meer los en op het laatst grooved ie als een... piep!

Shut Up (and kiss me!)
Tja, dit nummer stond binnen een half uur op papier, maar wist eigenlijk niet zo goed wat ik er mee aan moest. Weggooien of houden. En hoe dan in te vullen met band? Tijdens de opnames dit liedje toch een kans gegeven en degenen die 'm compleet maakten: The Singing Queens! Irma, Chantal, Nienke, Eefje en Annelie zijn in overleg gegaan, Irma kwam met een mooi lijntje en hop: daar was "Shut Up (and kiss me!)"! En die hoge noot op het laatst? Chantal, dames en heren, zelfs live knalt ze 'm eruit!

De video: 'Shut Up (and kiss me!):


Unfold
Toen ik klein was, maakte ik voor mezelf altijd verzamelbandjes met m'n favoriete muziek. Ik zorgde ervoor dat de laatste 10 minuten hele mooie, rustige liedjes waren, zodat ik ermee in slaap kon vallen. 'Unfold' was eigenlijk het inslaapval-liedje op het einde van de plaat. Tijdens het masteren kwam Hay Zeelen (masterman!) met de suggestie dat dit misschien wel het mooiste liedje op de plaat is en dat ie daarom in het midden moet. Achteraf heel blij mee, tis een rustpuntje. Zelf heel erg onzeker geweest over deze song (is het pianospel en vormschema niet te corny, tekst niet te suf?), maar dankzij het gitaarspel van Joop kan ik er nog steeds erg van genieten.

Good Old Fashioned Love Song
We kwamen er tijdens de opnames niet uit. We probeerden een carnavaleske uitvoering en een a capella uivoering, maar op de één of andere manier was het allemaal een beetje duf. Ik was met Bart in de studio om de solo van 'Song For The Moon' opnieuw op te nemen, waarop ik dacht: we kunnen het ook gewoon zo proberen alleen gitaar en zang. Zo gezegd, zo gedaan: het bleek goed te werken! Overigens: mocht je me live horen zingen en je hoort in het 2e couplet niet "I don't wear no dress", maar "I'm not just a one-night-stand", dan komt dat omdat ik sinds kort wel graag jurkjes draag. Ahum.

Your Game
Ik wilde zó graag de muziek in! Had zo ontzettend het gevoel dat het moest kunnen lukken! Geen idee alleen hoe, want ik werkte 40 uur per week, kon niet echt zingen of pianospelen, had nog maar een paar liedjes geschreven, totaal onzeker dus. En toen kwamen de eerste zinnen van het refrein in m'n hoofd. En toen het eerste couplet. En na een dikke ruzie met één van mijn bazen kwam het tweede couplet. En toen was ie klaar en deed ik net alsof ik in Central Park aan het optreden was voor duizenden mensen die bij het horen van mijn "geniale" pianospel wisten welk liedje kwam en helemaal los gingen, juichen, joelen en meezingen. Aaaaaaah.... lang leve dagdromen.

Song for the Moon
Hieraan terugdenkend: nog steeds een hele mooie ervaring; ik reed van mijn werk terug naar huis, om een uurtje of 18:00, de zon ging al onder en ik reed de maan letterlijk tegemoet. Hij was zo ontzettend groot. En mooi met roze lucht. Meteen kwam de tekst en melodie in mijn hoofd, liedje was in mijn hoofd klaar, toen ik thuis aankwam meteen achter de piano gekropen om de akkoorden erbij te zoeken. Schijnt trouwens één of ander fenomeen te zijn, die grote maan, één keer in de honderd jaar zie je de maan zo groot, echt vet.

All Hands Filled With Joy
Ik zat niet zo heel erg lekker in mijn vel: eerste jaar Rockacademie, was bezig met "Yes or No", fles wijn was half leeg en opeens dacht ik: dit slaat echt helemaal nergens op. Ik heb vroeger echt een kuttijd gehad en nu komen mijn dromen uit, want ik ben aangenomen op de Rockacademie, ontmoet toffe mensen, iedereen in mijn omgeving is gezond en ik ben langzaam wat zekerder aan het worden. Sloeg de bladzijde om, even geen "Yes or No", maar iets nieuws. Tien minuten en 'All Hands Filled With Joy' stond op papier. Nooit meer meegemaakt zoiets, was echt magisch en voelde heel fijn. Meest persoonlijke liedje op de plaat.

Luister en live

• Fragmenten beluisteren
• Details van deze release
• Jess concertlijst