C-Mon & Kypski bundelt inspiratie

C-Mon & Kypski

C-Mon & Kypski is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een actie voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van de nieuwe cd van de band kunt bemachtigen.

Drie jaar na hun succesvolle album 'Where The Wild Things Are' komen C-Mon & Kypski weer met een aardig staaltje knip en plak werk. 'We Are Square' is een plaat geworden die wat langer nodig heeft om de kracht en genialiteit bloot te geven.

Volgens onze recensent is geduld een schone zaak. "Zoals altijd trekt de aanhouder weer aan het langste eind en is geduld opnieuw terecht de schoonste zaak. Het vierde volwaardige album blijkt namelijk springeriger en spannender dan de voorganger 'Where The Wild Things Are'. Dat was best een toegankelijk album en werd dan ook niet voor niets (terecht) de grote doorbraak voor dit viertal. 'We Are Square' heeft dus wat meer tijd nodig en lijkt dan de verbindende schakel tussen album twee en drie."

MusicFromNL was zeer benieuwd over het hoe en wat, dus vroegen we C-Mon & Kypski als Artiest van de Week. Hieronder vind je de uitleg van de 10 nummers van 'We Are Square'.

Turn of the Tides door Jori
'Turn of the Tides' heeft voor mij altijd geklonken als de opening van het album. De titel bleef steken nadat ik een natuurfilm zag over een kustgebied in Engeland: 'All life here dances to the turn of the tides.' Zo is het maar net, dacht ik. Kip rockt de fatty, de monome bracht de rock-riff. Het nummer vliegt uit de bocht met een metal solo, maar landt weer veilig in een bedje violen.

China door Daniël
De moeder van Thomas was in China geweest en bracht een cd met traditionele Chinese muziek mee. Op zoek naar samples skipten we door de cd en vonden we een stuk Yang-Qin muziek, waarmee we een loop maakten. Er kwam een beat bij en we konden uren luisteren naar de loop zonder dat ie saai werd, een goed teken; hier moesten we mee verder. In dat stadium leek de sfeer een beetje op 'It's Too Late' van The Streets, licht melancholisch. Ook deze track was weer een tijdje op de plank verdwenen en na herbeluistering kwamen we tot de conclusie dat het geheel iets minder elektronisch mocht klinken. Nadat Thomas een drumpartij gemaakt had, klonk het geheel organischer en sloot het goed aan bij de tekst die gaat over heimwee en je tijdens verre reizen realiseren wat je thuis allemaal hebt.



More is Less door Simon
Dit nummer kwam als een van de eersten boven drijven. Kip had z'n Moog synth net nieuw, de wopbas is het eerste wat eruit kwam. Bij Demonfuzz had ik een stel platen gekocht, waaronder een 12" van ZZ Hill met acapella versies. ZZ Hill is een Amerikaanse soulblues zanger uit de 70's - 80's, overleden in 1984. Ik knipte stukjes van 'Sweet Woman By Your Side' in de opzet die we hadden liggen, en dat paste melodisch gelijk goed. Het leek mij leuk om de tekst van ZZ Hill in een andere context te plaatsen, door met de aanvullende tekst er een andere betekenis aan te geven. Het was ook het moment waarop ik tegen mijn vriendinnetje moest zeggen dat ik doordeweeks niet meer thuis kwam. Omdat we dag en nacht aan de plaat wilden besteden. Het verdelen van je aandacht tussen muziek, een relatie en vrienden ervaar ik als lastig. Daar gaat de tekst over. Vriendinnetjes willen altijd meer aandacht, maar je kan niet altijd hun handje vasthouden. Ten tijde van nieuw materiaal schrijven komt muziek op de eerste plek en moet een relatie daar even ruimte voor maken.

C-mon & Kypski op Noorderslag 2008 © Moniek Steenbergen

High on a Wire door Daniël
Toen we in Amerika op tour waren, kocht ik in Boulder aan de voet van de Rocky Mountains een banjo. Een instructie dvd bracht me de eerste kneepjes van het banjo spel bij en na een tijdje klonken de eerste bluegrass klanken door de camper. Iedereen was het erover eens dat er ergens op de plaat banjo moest komen. 'High on a Wire' droeg heel lang de werktitel 'Cowboys and Indians' en de tekst ging over goed en kwaad en was ongeveer 2 A4-tjes lang... Het leek niet echt te werken en na een hele tijd op de plank te hebben gelegen werd het uiteindelijke refrein toegevoegd. De inspiratie voor de nieuwe tekst kwam voornamelijk van de film 'Man on Wire', over een koorddanser die een koord tussen de twee torens van het World Trade Center in New York spant en op ruim 400 m hoogte gaat koorddansen. Het nummer gaat over koste wat kost je dromen verwezenlijken.

Travelling Birds door Jori
Toen we begonnen met de opnames van 'We Are Square' hebben we ons ieder omringd met de apparatuur waar we van droomden. De baslijn van 'Travelling Birds' was een van de eerste vruchten van mijn gloednieuwe Moog Voyager. De loop heeft dagen door de studio geklonken, het was zo'n lick waarvan je maar niet wil dat hij stopt.
Vele, vele stukken hebben we gecomponeerd om het nummer een wending te geven en vele, vele darlings zijn om zeep gebracht om tot deze structuur te komen. We kunnen er nog drie nieuwe tracks van maken. Uiteindelijk bracht een Indiaas refrein de oplossing. De vocoder die je hoort in de coupletten stond ooit in de studio van Kraftwerk. Op een mooie dag kocht Arjen de Vrede (dj DNA) hem over en het toeval wil dat Arjen zijn studio heeft naast de onze. Het strijkers-arrangement is mijn monnikenwerk van dit album. Het werd schitterend ingespeeld door Sietse van Gorkom (viool & alt viool) en Djoeke Klijzing (cello). Ik kreeg kippevel toen Benjamin Herman zijn prachtig kleurende saxofoon partij toevoegde.

Burning Hot door Jori
Ik herinner me dat ik het ideetje voor 'Burning Hot' aan Simon liet horen over de speakers van de camper terwijl we geparkeerd stonden in Silverlake, LA. Toen nog een electro-track met een recht-toe-recht-aan-beat en een soulvol refrein. Catchy, zonder woorden.
In de uitwerking hebben we Kip's live drums, basgitaar, violen en een mellotron ingeschakeld om de track wat levendiger te maken. Kip speelde de kauwgombal-synthbas op z'n fatty. De violen uit het laatste refrein doen me altijd denken aan een oude romantische film die ik nooit gezien heb.

C-mon & Kypski op North Sea Jazz 2008 © Peter de Jong

Ghouls & Ghosts door Simon
"Ghouls & ghosts propose a toast
to the night that you and i got close
Friend and foe suppose they know
about the deal that we've made in the darkest of shade"
Dit nummer had eerst een ander refrein. De hook moest zijn: "I want to cut a rug". Dat was een spreuk die we in Amerika hadden opgevangen, en betekent zoiets als: ik wil dansen. We vonden dit uiteindelijk toch te plat en te onpersoonlijk (we dansen helemaal niet), dus dat is van de baan geveegd. De tekst gaat over de keuze die we gemaakt hebben om muzikant te worden. Een soort pakt met de duivel dat je sluit. Je moet er veel dingen voor opgeven; je moet je helemaal overleveren. Altijd weer die kraagdragende mensen op verjaardagen die dan weer vragen: "Kan je er van leven?" Dan beaam je dat en dan: "wauw gaaf hoor, van je hobby je werk maken en lekker je eigen tijd indelen". Dat soort dingen. Dat kan je niemand kwalijk nemen, en het is ook wel waar, maar het is ook knetterhard werken. "Friend and foe suppose they know..."

Be Here Now door Simon
Deze track had eerst een heel ander jasje. In Bos en Lommer, waar we het grootste deel van de plaat schreven, kocht ik een stel stoffige Turkse cassettebandjes. Op een van de bandjes stond een fragment waar we alle vier van in de lucht sprongen. Prachtige loop. We hebben om die loop heen gebouwd, met onder andere Saz, de Turkse luit. Het werd een soort balkan meets afrobeat. Toen de rest van de plaat meer gestalte kreeg, vond ik de stijl van het nummer niet genoeg passen bij de plaat. Ook was ie te snel, terwijl al wel duidelijk was dat het nummer als rustpunt moest dienen op het album. Toen kwam het idee om er een nieuwe versie van te maken. De akkoorden en melodie had voor mij wat Spaans. Kip drumde soms wel eens live-dubstep, daar wilden we ook wat mee doen. Dus toen was de vorm gevonden: flamenco-dubstep. De melodie en de Saz zijn gebleven, al hebben we alles opnieuw opgenomen. De oude versie is nog steeds tof, en daar gaan we vast nog eens iets mee doen. Daar staat ook het meest bizarre instrument op wat we hebben opgenomen: het ratelen van een stuk plastic tegen de zijkant van een draaitafel. En daar dan een mooie melodie uit krijgen...

C-mon & Kypski op Nirwana Tuinfeest 2008 © Hans Kreutzer

Bomba door Thomas
Ik weet nog dat ik een keer mijn laptop uit de studio in Bos en Lommer wilde pakken om mijn mail te doen. In de studio zat Daniel in zijn eentje op zijn elektrische gitaar te pielen. Hij speelde steeds hetzelfde lijntje, iets nieuws dat ik nog nooit had gehoord. Het klonk heel goed en catchy. Ik besloot hem niet lastig te vallen, ik pakte mijn laptop en liep de studio uit naar de eetkamer. Toen we daar met zijn vieren zaten te eten vroeg ik aan Daan wat dat voor supervette lick was die hij daar de hele tijd speelde. "Oh gewoon, een of ander dingetje, ben er nog niet helemaal klaar mee..." Later speelde hij de lick voor ons drieën en we gingen uit ons dak! Dit is uiteindelijk de basislick voor Bomba geworden. Simon legde er een beat onder. Later had ik een dancetrack van internet gedownload, een soort electro met braziliaanse favela vocalen. Die vocalen deden mij denken aan het stemgeluid van Cata Pirata, waar Jori ook een bandje mee heeft genaamd Skip 'n Die. Het leek me wel tof om zo'n soort vocaal op die kenkerhard rockende gitaarbeat van Daniel en Simon te leggen. Zo geschiedde, Cata kon goed Portugees en schreeuwde de longen uit haar lijf. Later plakte Simon een stonerrock stuk dat we een keer op Terschelling hadden bedacht achter het uptempo stuk, waarna ik alle geprogrammeerde beats live inspeelde op mijn drumstel. Een soort favela-oldschool-(stoner)rock- hiphop-dans-crossover track was het resultaat. Ik kan niet wachten om deze track live te spelen op een groot festival!

C-mon & Kypski op Debeschaving 2007 © Jutha

Revenge of the Piñatas door Daniël
Deze track is erg snel ontstaan nadat Simon verschillende omhoog gepitchte samples bij elkaar had gezet. Het ging allemaal 'vanzelf' en de track zou een energie explosie aan het eind van de plaat worden. We stelden onszelf tot doel dat geen enkel stukje muziek twee keer mocht voorkomen. Met piano, scratches, pedalsteel, Janfie van Strien, Colin 'Kyteman' Benders en Benjamin Herman werd het de soundtrack voor 'Revenge of the Piñatas', waarin de piñatas het zat zijn elke keer aan gort gemept te worden en besluiten terug te slaan...

Luister en live

• Fragmenten beluisteren
• Details van deze release
• C-Mon & Kypski concertlijst