Galanor's waanzinnige trip door Japan

De Nederlandse metalband Galanor speelde in september vijf concerten in Japan. De indrukken en de waanzin die Joop, Joost, Matthieu, Bram en Lucinda meemaakten worden beschreven in het tourdagboek dat ze voor MusicFromNL bijhielden.


Donderdag 17 september
In de ochtend komen we aan in Japan na onze vlucht van bijna 11 uur vanaf Schiphol. We zijn allemaal doodmoe na deze nachtvlucht waarin te weinig werd geslapen en te veel werd nagedacht over wat ons ging gebeuren. Met de trein rijden we vanaf het Kansai vliegveld Osaka in. Wat een indrukken! De bebouwing ziet er hier zo anders uit. Vier van ons kijken onze ogen uit, niet onze bassist Joost die nu al voor de zevende keer Japan bezoekt. Als we in het hotel onze spullen droppen hebben we eigenlijk nog een hele dag voor ons, maar we voelen ons brak en verward.

We begeven ons naar het Umeda Sky Building, een prachtig gebouw met de grandeur van de Twin Towers in New York, maar dan aan de top verbonden als een grote kleine letter n. We genieten van het uitzicht van bovenaf: stad voor zover het oog kan reiken, van de zee in het zuiden tot de bergen in het noorden, en langs de kustlijnen alleen maar bebouwing. Ongelofelijk. Teruggekomen slapen we wat en 's avonds genieten we van heerlijke Okonomiyaki, een soort pannenkoek maar met heerlijke ingrediënten en sauzen erop, een lokaal gerecht. Later genieten we na van een heerlijk biertje in een lokale kroeg en nog later op het dakterras van ons hotel. Nog steeds brak, nog steeds wakker.

Vrijdag 18 september
Ook vandaag spelen we nog niet, maar we vieren wel de verjaardag van onze bassist Joost, en 's avonds gaan we langs bij de opening van de Kansai Music Conference. Maar eerst bezoeken vier van ons Osaka-jou, het kasteel van Osaka. Matthieu blijft in het hotel, hij gaat werken aan zijn studie. Het bezoek aan Osaka-jou is een geweldige ervaring, van het lopen van het station door alle tuinen, slotgrachten, en bergjes en trappetjes omhoog om het te bereiken. Het kasteel staat er al eeuwenlang, maar het is wel in de 20e eeuw eens opnieuw opgebouwd.

Japanners zijn niet zo trots op superoud erfgoed als wij wat dat betreft, ook in het kasteel vinden we liften, roltrappen en airco. Wel een mooie tentoonstelling met oude brieven, schilderijen en wapenuitrusting uit de feodale tijd. Vanuit het kasteel zien we Osaka-jou Hall liggen, een 30,000 seater stadion voor o.a. rockconcerten. Helaas geen stop van ons dit jaar, maar later zouden de Black-Eyed Peas daar nog optreden. Na het bezoek aan het kasteel lunchen we lekker in de buurt, bezoeken we nog een tempel en doen we wat lichte shopping.

Die avond gaan we Shinsaibashi in, de wijk waar het allemaal gebeurt. In club Sam & Dave vieren we de opening van de KMC en Joost's verjaardag met veel bier en gefeest. Ook zien we wat opmerkelijk goede bandjes hier optreden. We gingen nog tot lang in de nacht door, en niets bleek te gek, we hebben de foto's nog!

Zaterdag 19 september
Vandaag spelen we ons eerste concert in Club Soma in Shinsaibashi, voor de Kansai Music Conference! Maar niet zonder horten of stoten. Bram wordt vandaag wakker en kan bijna niet meer lopen van de pijn. Reden: op donderdag is hij gestoken of gebeten door een insect (door ons al snel de Godzilla bug gedoopt), wat een enorme bult op zijn kuit achterlaat. Joost en Bram gaan naar het ziekenhuis om zich daar in steenkolen-Japans te proberen te redden om Bram te helpen. Uren later komen ze weer terug met een halve apotheek aan medicijnen. Hiermee probeert Bram voor de rest van de trip de bult onder controle te houden.

Dan op weg naar Soma met twee taxi's vol instrumenten en bandleden. De zaal is erg netjes, de soundcheck gaat enorm snel! Binnen een half uur zijn we alweer klaar, inclusief het opbouwen van de hele set inclusief keyboards, het linechecken en het soundchecken van twee nummers. Die avond eten we Koreaans, en als we weer terugkomen in de zaal zien we een paar dingen die tegenvallen. De zaal staat vol stoeltjes en tafeltjes, dus van gekheid zal deze avond geen sprake zijn. Ook valt de opkomst nogal tegen.

We spelen echter wel met heel ons hart, hebben plezier in ons spel, en als we tegen het eind van het concert ons aan een Japans nummer van de band X Japan wagen, komen ook de andere bands even in de zaal kijken omdat veel van de Japanners maar moeilijk kunnen geloven dat een Westerse band zich hieraan waagt. We krijgen veel respect van de andere bands, maar verder was de avond nogal tam. We keken al uit naar Tokyo, waar onze volgende vier concerten zouden zijn.

Zondag 20 september
Met de Shinkansen (bullet train) van Shin-Osaka naar Tokyo, in iets meer dan 3 uurtjes. Een reis om weer naar buiten te kijken en te genieten wat deze trip langs de zuidelijke kustlijn van Japan ons biedt. Ook even tegen het einde snel uit het andere raampje gekeken, als Mount Fuji voor ons langskomt. Geen enkel puntje sneeuw op de top, op zich logisch in september na een lange hete zomer. 's Middags komen we aan in Tokyo en ontmoeten we Willem, organisator van Willems Wondere Weiland, jaarlijks in omgeving Amersfoort, en nu onze tourmanager voor Tokyo en omgeving. Hij neemt ons mee naar Fourvalley in de wijk Ryogoku.

Vanavond spelen we met voornamelijk hardcore-achtige punk en metal bandjes. We ontmoeten Toshi en zijn vriendin, aardige mensen die ons ook in Tokyo gaan helpen met bijvoorbeeld verkoop van merch, sjouwen van spullen en advies. Geweldig! Na de soundcheck die weer zeer vlot verloopt (er is ook structuur te zien in hoe soundchecks worden afgehandeld in Japan) duiken we snel Akihabara in, de elektronica wijk van Tokyo. Een schouwspel van licht en geluid wat zijn gelijke niet kent. Toetsenist Joop zoekt wat spulletjes voor zijn setup die aan vervanging toe zijn (lees: vergeten in Osaka), wat antennetjes en kabeltjes, die hij en Willem uiteindelijk vinden. Zij genieten van een broodje shoarma (waanzin) terwijl Joost, Bram, Lucy en Matthieu een tentje vinden waar ook vegetarisch voedsel wordt aangeboden, wat meer is dan rijst en ei. Matt leeft zichtbaar op.

Dan is het alweer tijd om terug te gaan en te gaan spelen. Het publiek is enthousiast en danst graag mee. Even begint er zelfs een mosh pit te ontstaan en dan als we weer Rusty Nail van X Japan inzetten ontploft het publiek. Een reactie die we tot dan toe nog niet hadden meegemaakt. We raken in een natural high en sluiten de avond positief af. Zouden alle concerten zo lekker gaan? Die avond reizen we af naar Atsugi, een stadje zo'n 60km van Tokyo af waar Willem woont en waar we op maandag optreden.

Mandag 21 september
Een dagje Atsugi. Dat betekent lekker lang uitslapen, rustig eens in de Thundersnake, de venue van vanvond, kijken, wat shoppen en 's avonds spelen. De backstage van Thundersnake is om te gieren zo leuk, het plafond zal rond de 1m75 hoog zijn geweest. Zelfs onze kleine Lucinda paste moeilijk in dit hok, en dan hebben we het nog niet over de heren gehad. De bands zijn aardig tegen ons, we spelen weer een avondje hardcore. Na de eveneens snelle soundcheck Atsugi in voor het eerste echte shoppen voor souvenirs van de trip, maar Joop weet ook nog een broek te kopen in zijn maat (een unicum in Japan).

's Avonds eten we yakiniku, een soort Koreaanse barbecue met erg lekker bereid vlees en heerlijke bijgerechten, zoals shitake paddo's, lekkere teentjes knoflook en edamame sojaboontjes, en sloten cola om de dorst te lessen. Een paar uur later staan we op het podium, de rolluiken gaan omhoog en een meute mensen staat ons al joelend en juichend op te wachten. Dit concert kan vanaf de eerste noot al niet meer stuk. De zaal gaat compleet uit zijn plaat. We zijn slim geweest, en hebben de setlist omgegooid zodat onze X Japan cover al het derde nummer is. En dat werk!

De zaal gaat nog meer leven, en naast enthousiaste mosh pitters zien we ook de eerste stagedivers verschijnen tijdens ons concert. We leven in een roes. Geen van ons kan bevatten wat we meemaken. Na het concert wil iedereen met ons praten, delen we handtekeningen uit en gaan de cd's en andere merch als zoete broodjes over de toonbank. De mannen die allemaal in relaties zitten (behalve onze Thieu) moeten zich inhouden om van het vrouwelijk schoon af te blijven. Bram heeft Lucinda gelukkig nog.

De afsluiter van de avond is N.A.T.T.O, Willem's hardcore-bandje. Lekker genieten en meedoen. Die nacht reizen we af naar het rockabilly-cafe Gina's, waar we ons laven aan bier, natto pizza's en enorme hamburgers. We kletsen heerlijk met onze nieuwe fans en maken de opbrengsten van de avond zo makkelijk weer op. :)

Dinsdag 22 september
We reizen vanuit Atsugi weer terug naar Tokyo voor twee nachten Shinjuku. Matthieu en Willem nemen de kleding en baggage mee naar het huis van Jonas, een goede vriend van Willem en de plek waar we de komende twee nachten slapen. De rest duikt Shinjuku's Kabuki-cho in, de ruige wijk waar het wemelt van gokken, drank en seks. We spelen in URGA, een gothic hol waar die avond ook vele gothic bands staan. Afsluiter die avond is Psydoll, de band die dit jaar ook op Willems Wondere Weiland stond, net zoals wijzelf.

We ontmoeten Toshi weer, en praten bij met Psydoll's Nekoi-chan. Dit is de eerste keer dat de soundcheck iets rommeliger ging, omdat sommige bands wat later waren en wij ook nog steeds onze drummer misten die naar Jonas' huis was gegaan. Alles komt goed, en die avond spelen we weer op ons volle best. We zijn de enige band met een 'echte' drummer, en we vallen lichtelijk uit de toon bij alle andere keiharde gothic muziek die er die avond ten gehore wordt gebracht, maar we zetten een solide show neer en weer vinden we ons na de show tussen een schare geïnteresseerden met wie we verhalen en gezelligheid delen, en gezamelijk naar afsluiter Psydoll kijken. Die nacht gaan we dan ook met zo'n 15 man een karaoke bar binnen, en zingen we allemaal ons hartje eruit. Joost brengt de Japanners onder de indruk met zijn Japanstalige zang, terwijl Joop de tent wegblaast met zijn impressie van Iron Maiden's 'The Trooper'. Alhoewel niet iedereen een nacht vol vals gezang kan waarderen, vindt het leeuwendeel het een heerlijke avond.

Woensdag 23 september
Onze tour final zal zich afspelen in Shinjuku LiveFreak, een rock club aan het randje van Shinjuku's gay district. Dit was echter ver te zoeken in de zaal. Er speelden een reeks van zeer goede bands deze avond, varierend van power-rock, emo tot metal. Wij zijn de afsluiter van de avond en organiserende band, courtesy of Willem. Daarom soundchecken we vroeg en spelen we laat (voor Japanse begrippen dan, we spelen rond 21u want gigs zijn in Japan vroeg afgelopen vanwege het openbaar vervoer).

We shoppen in Shinjuku nog meer voor leuke cadeautjes en souvenirs, en eten all you can eat pizza, blijkbaar liever dan sushi wat we deze trip niet hebben kunnen eten. Wederom gaat het publiek helemaal los bij ons concert. Lucy geeft haar alles, maar na vijf concerten wordt het moeilijker met de stem. We vervangen onze toegift door nog een keertje X Japan en de crowd doet vol overgave mee. Lucy filmt de extase terwijl ze zingt en optreedt, en we hebben na Atsugi ons beste concert hier.

Na het concert wordt opeens de zaal omgebouwd tot eettent en blijven we met alle bandjes nog onbeperkt oden (stoofpot) eten en bier drinken voor een laag prijsje. Dit maakt onze bonte avond des te gezelliger. We vieren een enorm feest, maar in ons hart voelen we dat het de laatste was. En het feit dat we morgen weer terug naar huis vliegen is aan de ene kant welkom - omdat we totaal kapot zijn na al het gespeel, gefeest en gesjouw - maar we weten wel dat we iets enorms hebben meegemaakt en dat we het Japanse succes zeker zullen gaan missen.

Een enorme mentale ondersteuning is echter dat de neef van Bram, onze piloot zal zijn en dat hij voor ons special seats heeft gereserveerd.. first class baby!!! Onze terugreis kan niet meer stuk, enorm bedankt Joris!!!

Galanor zijn Joop de Rooij, Joost Maglev, Matthieu Boer, Bram Dewachter en Lucinda Zoutendijk. Deze tour was niet mogelijk geweest zonder Willem, Jonas, Momo, Toshi en vriendin, Shawn, Junko, Chenka, Joris, Miffi, alle andere bands met wie we speelden en alle eigenaren en personeel van de vijf geweldige zalen waar we hebben gespeeld. Bedankt en tot de volgende keer.

Meer Galanor vind je op en via de artiestenpagina hieronder.