Kleine, donker-melancholische liedjes van Corbelijn

Het donker-melancholische trio Corbelijn is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een actie voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van hun sterke debuut kun winnen.

Het trio uit Delft is dan al vier jaar bezig, maar eigenlijk is Corbelijn een zolderkamerproject pur sang. Geestelijk vader Ron Valeri schreef de muziek en zanger Jean-Marie Tournier de teksten. Met drummer Norbert de Jong en een pak kleine akoestische songs gingen ze de studio in van Excelsior-producer Frans Hagenaars en kwam er uit met een verrassend sterk debuutalbum, dat werd uitgebracht door Dying Giraffe Recordings.

Vernoemd naar hoofdpersoon Maarten Corbelijn uit de roman 'Stoom' van Willlem van Toor maakt de groep uit Delft volgens onze recensent "sobere en vooral melancholische nummers". Zij noteert ook: "Wat als eerste opvalt tijdens het beluisteren van dit schijfje is de schoonheid en perfectie van de nummers. Het lijkt wel of elk nummer je diep probeert te raken." En sluit af met "veel lof voor Corbelijn, dat hiermee een prima debuutalbum heeft afgeleverd".

Ron Valeri en Jean-Marie Tournier laten hun licht schijnen over de nummers op 'Corbelijn'.

Becoming Time
Ron:
Samen met 'Small Suzette' en 'Spaceball And Quick Delight' was 'Becoming Time' voor mij de aanleiding om een album te schrijven. Deze drie nummers hadden iets wat mij deed beseffen dat ik in deze richting verder moest. Kleine akoestische liedjes, minimaal aangekleed en met arrangementen die 'glijden.'

December 2005 kocht ik een eenvoudige recorder en ben ik samen met Jean-Marie en Norbert begonnen met het schrijven en opnemen van de demo's. Dit gebeurde los van elkaar. Ik schreef alle muziek en nam altijd als eerste de gitaarpartij op die ik vervolgens naar Jean-Marie stuurde. Hij schreef de teksten en kwam die bij mij thuis inzingen. Het resultaat daarvan ging naar Norbert met wie ik uiteindelijk samen in een oefenruimte de drumpartijen opnam. Thuis rondde ik de opnamen af door bas, cello, viool of piano toe te voegen. De demo's onstonden als een puzzel waarvan ik de stukken legde. We waren alles behalve een traditionele band. Oefenen deden we niet en ook gezamelijk aan het materiaal schrijven is niet een enkele keer voorgekomen. Dit recept is overigens exact zo herhaald in de studio met Frans Hagenaars.

Een kijkje in het hoofd van tekstschrijver Jean-Marie:
Lief, eindelijk ben ik op tijd, volgens afspraak...enige wat nodig was, was jij F. Erg mooie samensmelting. Eerste pareltje.

Blackboxes In Your Mindfield
Ron:
Tijdens de demofase hadden de nummers een werktitel. Als Jean-Marie eenmaal zijn tekst af had ging ik altijd op zoek naar de uiteindelijke titel van het nummer. Die zat daar altijd wel ergens verstopt in zijn teksten. 'Blackboxes In Your Mindfield' is daar een mooi voorbeeld van. Ik ben erg blij hoe dit nummer uiteindelijk opgenomen is in de studio. Mooie diepe bassen, sterke zang en ik vind dat je mooi de verschillende emoties in het nummer kan terug horen. De sobere coupletten, de meer dramatische refreinen, de liefelijke en hoopvolle bruggen, het bombastische tussenstuk en de melancholische vioolpartij aan het einde. Een persoonlijke favoriet.

Jean-Marie:
Piekeren voor het zwarte beeld van een tv die uit staat, het is 03.34 uur 's nachts. Naast me woont een drugsdealer en de woorden komen vanzelf. Muziek is mijn uitlaatklep. Zingen en schrijven relativeren mijn geluk alsmede mijn ongeluk. Ik geloof meer in zonneschijn, dan leven in een hol om de regen te vermijden.

Down Here
Ron:
Het meest 'rechttoe rechtaan' nummer. Qua arrangement vrij eenvoudig. Toch zitten er in 'Down Here' kleine dingen die het voor de goede luisteraar interessant maken. Persoonlijk vind ik het tweede couplet waar Norbert heerlijk drumt en de piano op de achtergrond een zacht melodietje speelt, heel sterk en een fijne sfeer hebben.

Jean-Marie:
Ben naar zo’n roerig festival geweest. Louise Hay's 'Je kunt je leven helen' lag in de wc, Herman B. geluisterd van de week. Mijn leven heelt tijdens het kijken van de 'Rock 'n' Roll Junkie' docu in de zomer. Rotterdam is koopziek en ik lig in de zon.

So Strange
Ik kan me nog goed herrineren dat het schrijven van de gitaarpartij in dit nummer vrijwel vanzelf ging. Elke noot en elk akkoord was eigenlijk een logisch vervolg op het vorige. De demoversie was meer aangekleed met tweede stemmen, cello- en vioolpartijen. In de studio vonden we het een goed idee alles een stuk soberder te houden. Ik weet nu nog steeds niet of dat een juiste beslissing was. Aardig om te weten is dat het eerste couplet de demo-opname is en dat pas vanaf het tweede couplet de studio-opname begint. Op deze manier "citeer" ik ruim 2 jaar van zeer intensief muziek schrijven. Een voor mij bijzondere, maar niet altijd even makkelijk periode.

Jean-Marie:
De kracht van tequila. Aan de bar in kroeg Stalles zitten en geen idee hebben tegen wie ik nu al ‘n uur aan het praten ben. Wel gezellig zo’n onderwijzeres, oh had ze al iemand! Verwarrend! Wel een leuke tekst aan over gehouden.

Small Suzette
Ron:
Het eerste nummer dat ik op een akoestische gitaar schreef ergens eind 2003. Klein en kort, maar met een eruptisch einde!

Jean-Marie:
Liefdesliedje. Kleine meid, je leek wel 18, ik wel 40, gelukkig, je was veel ouder.

On The Ball
Ron:
Van dit nummer kan ik me goed herinneren dat alle onderdelen al een tijdje geschreven waren, maar dat het arrangeren een lastige opgave was. Dit nummer 'glijdt' het minste qua arrangement omdat er een aantal onderbrekingen in zitten. 'On The Ball' heeft de meest speelse baspartij die grotendeels gevolgd wordt door de mellotron.

Jean-Marie:
Instrumentaal was dit zo geweldig, ik hoop dat men dit nog horen kan. Soms vind ik dit heel leuk om te zingen.

Spaceball And Quick Delight
Ron:
Dit nummer bestaat maar uit twee verschillende gitaarstukken die afgewisseld worden. Door de zang en de zorgvuldige aankleding valt dit niet op. Weer zo'n prachtige titel gevonden in de tekst van Jean-Marie. Ik weet nog goed dat er in de demo-opname, vreemd genoeg, een melodie verstopt zat die ik niet had gespeeld. Dat is de mellotronpartij geworden die je nu op het album hoort.

Jean-Marie:
Eén van mijn eerste nummers met Ron. Mijn favoriet.

Silly Cries By Silly Men
Ron:
Dit nummer moest deinen. Of dat hoorbaar is weet ik niet, wel weet ik dat het één van de krachtigste studio-opnamen geworden is.

Jean-Marie:
Waarom klagen de doden niet? Ik geloof niet dat we er nooit niet meer uitkomen!

Madeline's Riddle
Ron:
Eén van de laatste nummers die we voor het album schreven. Grootste vraag voor mij bij dit nummer was: 'wanneer laat ik de band invallen?' Dat kan in dit nummer op heel veel punten. Uiteindelijk koos ik voor "zo laat mogelijk". Daardoor heeft 'Madeline's Riddle' een hele lange en subtiele opbouw gekregen. Het plotselinge einde is bewust. Net als bij goede films die open eindigen en je met een onbevredigend, maar stiekem toch prettig gevoel achterlaten.

Jean-Marie:
Lief en leed en als je wint heb je vrienden. Langzamerhand wordt alles duidelijk. Poes klimt op mijn nek, jij komt thuis en ik ben blij, dat is alles. Zo simpel is het.

Sunny Park Afternoon
Ron:
Met dit nummer heb ik een haat-liefde verhouding. Daarom heb ik hem ook als laatste op het album gezet. Per dag denk ik er anders over. Ik had de cello-partij achteraf gezien wat meer prominent in de mix willen hebben, dan had er misschien wat meer dreiging van het nummer uit gegaan. Luister hem eens op je koptelefoon en focus je op de cello. Als je die eenmaal te pakken hebt krijgt het nummer een extra dimensie.

Jean-Marie:
Dit is een ode aan mijn broers voor het in stand houden van mijn vreugde om muziek te maken.


Luister op plaat en live
Je vindt drie complete tracks in onze MusicPlayer en meer informatie over deze release is te vinden in onze afdeling Releases. Live zien? Check de data in onze Concertagenda.