Boutros Bubba noiserockt van Glasgow tot Bristol

De experimentele (noise-) rockband Boutros Bubba deed vorige week een tour door Engeland en Schotland. De groep uit de regio Leiden bestaat uit muzikanten die eerder in bands als Gone Bald, Petrified Host, Quarles van Ufford, SGP en Crowd Surfers Must Die speelden. Voor MusicFromNL hielden ze onderstaand dagboek bij van de Boutros Bubba UK tour 2009.

11/9 IJmuiden - Newcastle
Aangezien onze eerste show in Edinburgh zou zijn hadden we besloten om een boot van IJmuiden naar Newcastle te nemen. Dat scheelt een eind rijden en daarbij is het ook erg comfortabel: je zet je busje in het ruim, gooit je tas in de kajuit en gaat op het dek bier drinken terwijl Nederland langzaamaan achter de horizon verdwijnt. Vervolgens is er een ruime keuze uit te duur slecht eten, een coverband die nummers speelt van je favoriete bands, een red-de-Noordzee expositie, een bioscoop met je favoriete Hollywood-films en in het bruine café zit een Amerikaan met een akoestische gitaar en hij speelt al je favoriete hits.

Aan dek

12/9 Boot - Edinburgh
Rond een uur of 8 ging de wekker en vrij kort daarna kwam er een vrouwenstem uit het speakertje naast mijn hoofd. Het ontbijtbuffet was geopend en binnen niet al te lange tijd zouden we aankomen. Zonder ontbeten te hebben reden we een paar uur later de boot af en stopte we voor het eerst pas weer in Alnwick voor een volledig Engels ontbijt. Joeri at iets met brie. Hij was een soort verslaving voor deze kaassoort aan het cultiveren, zo bleek later. Voldaan en met dichtgeslibte aderen reden we verder naar Edinburgh.

Na een middag platen shoppen en rondsjokken in Edinburgh traden we die avond op in Henry's Cellar bar, een bedompte kelder in het centrum van Edinburgh. Er waren twee avonden georganiseerd. Concreter: twee mensen hadden los van elkaar een avondprogramma met drie en vier bands samengesteld in dezelfde kroeg. Er zouden in totaal dus zeven bands moeten gaan spelen. Daarbij moest het ook nog eens vroeg beginnen en wilden bijna alle bands soundchecken. Gedoe alom. Voor ons speelde de lokale postrock-band Fighterplanes. Strakke band met een goed geluid alhoewel ze mijn hart pas echt sneller deden kloppen met een feilloos nagespeelde Power Rangers tune.

Wij speelden redelijk soepeltjes, het publiek was bijzonder enthousiast en kocht dingen. Na ons speelde Hey Enemy! een band uit Glasgow die doet denken aan stampende Aphetamine Reptile bands als Unsane en Janitor Joe, lekkere shit. Het was tijd voor avond nummer twee in de grotendeels met instrumenten en versterkers gevulde kroeg. Ik heb er niet veel van meegekregen behalve dat er op een gegeven moment een meisje met een gitaar achter minstens een vierkante meter effectpedalen stond. Haar voeten waren constant iets aan het doen, maar ik hoorde eigenlijk nauwelijks verschil. Die avond sliepen we in Glasgow bij Chris van Hey Enemy en maakten we kennis met Brass Eye, een van de grappigste shows die ik in tijden gezien heb.

Captain's Rest Glasgow

13/9 Glasgow
Zondag was aan. Na ’s nachts in Chris’ appartement half in slaap vallend nog wat dvd-beelden te hebben meegekregen, en de daarop volgende, welverdiende nachtrust (op een matras, een bank en een matje) ontwaakten we in een Glasgow dat noiserock met open armen ontving. Of misschien was het onze natuurlijke charme. We hadden alle tijd om de stad rustig op ons gemak te verkennen en aldus geschiedde.

Chris woont vlak om de hoek bij The Captain’s Rest, een combinatie van restaurant (begane grond) en rockkroeg (kelder) waar we optraden. In het restaurant nog even wat gegeten en beneden andere bands de hand geschud. Er kwamen die avond vier bands, inclusief ons. Na het gebruikelijke wachten voor en na de soundcheck stromen de mensen binnen. Er schijnt een soort van supergroep te spelen met leden uit allerlei teloor gegane Glasgow bands en er is ook flink wat publiek. Met een drummer die schijnbaar nog nooit met ze heeft geoefend en vanavond voor het eerst met ze speelt, brengen ze het er erg goed vanaf.

Captain's Rest Glasgow

Dan een hardcoreband die erg strak is en zeker niet slecht, maar wel wat plichtmatig hardcore. Jezelf met je microfoon voor het hoofd slaan, steeds door het publiek lopen, tatoeages, ik deed dat in mijn jeugd wel eens, maar op gegeven moment wil je toch verder. En dat probeerden we te doen. De sfeer was in ieder geval aanwezig. We speelden een niet al te lange set en het voelde goed. Iemand pakte mijn camera en maakte foto’s van ons. Na het laatste nummer en het daaropvolgend enthousiaste applaus klinkt van achterin de zaal een welluidend "Motherfucker!", Schots voor "Bis!". Mensen kopen cd’s bij de vleet. Alles goed deze avond. Zeker ook het optreden van Hey Enemy, die na ons speelt en zijn attributen (noiserock-didgeridoo en –theremin) niet was vergeten.

Gig @ Bar Bloc Glasgow

Daarna volgt meer Glasgow, maar dan het nachtleven. We worden meegenomen naar een andere plek waar vaak bands optreden. Een van vele, komen we achter. Deze heet Nice and Sleazy. Wel, zo was het gevoel ook. Chris vertelt me dat ik hier moet zijn voor de chicks. Chris heeft gelijk. Op de terugweg moet ik per se de lokale uitgaanssnack proberen, chips and cheese. Friet met geraspte kaas en een soort barbequesaus. De 5-uur-’s nachts-terug-naar-huis-zwalken-snack tot haute cuisine verheven. Schotten weten hoe het moet.

14/9 Glasgow
Deze dag geen optreden helaas. Dus: Rondsjokken, terrasje pakken, platenbakje doorspitten, museumpje checken, hapje eten. Dronken worden in de aula van de Art School bij een country-achtige band die een prachtige versie van 'South Of Heaven' van Slayer speelt. Naar huis zwalken, dvd’s kijken, slapen.

Bar Bloc Glasgow

15/9 Glasgow
Ik weet niet meer of we het die dag te horen krijgen of een dag eerder, maar het is gelukt om een extra optreden te regelen. Wederom in Glasgow. Deze stad rockt harder dan Led Zeppelin. We treden op in Bar Bloc, een wat modernere kroeg waar schijnbaar ook al vaak bandjes staan. Eigenlijk was geprobeerd om deze avond twee optredens te scoren, maar we visten net achter het net, omdat een ander podium zijn quotum aan bands die avond net had bereikt. Onvoorstelbaar wat er allemaal gebeurt aan rock.

BB in Kelvingrove Art Museum

Maar zo ver is het nog niet, we hebben nog een extra dag om Glasgow te verkennen. Om Chris te bedanken met een verzameling biersoorten. En de platenwinkels die we nog niet eerder hadden gehad. Fopp, een dvd- en cd-paradijs in het centrum maakt ons alledrie erg blij. Het alom geprezen Avalanche Records heeft voor de tweede avond achtereen een signeersessie van een onder 13-jarigen mateloos populair gezelschap, voor mij dusdanig nietszeggend dat ik het nu alweer vergeten ben. Maar Avalanche is ons goedgezind en we kunnen, anders dan gister, nog even binnen kijken. Maar we zien niet alleen platenwinkels. Alle musea zijn gratis en zo doen wij ons tegoed aan het Kelvingrove Art Museum en de Gallery of Modern Art. Cultuur opsnuiven tot je zo high wordt dat je Gaelic praat.

Dan naar Bar Bloc. We kunnen maar 20 minuten spelen, we zijn immers een op het laatst toegevoegde act. Niks mis mee. Van de andere bands krijg ik deze avond niet heel veel mee. Chris neemt foto’s en doet het geluid. Een lid van een ander Glasgow bandje dat zondag ook in het publiek aanwezig was, Super Adventure Club, komt spontaan weer kijken. Enthousiaste, lieve mensen allemaal hier. Optreden ging best goed. We checken nog wat bands in een ander etablissement en dat was Glasgow alweer. We gaan niet al te laat naar bed, omdat we weer vroeg op moeten. Ik wil hier niet weg.

Bar Bloc Glasgow

16/9 Londen
Ik was al haast vergeten dat touren doorgaans uit meer bestaat dan een beetje door steden struinen op zoek naar eten, drinken, plaatjes en dvd's, maar vandaag is het weer vroeg op, de bus in en honderden kilometers linker weghelft bewonderen. Londen is een gigantische stad, een metropool, een smeltkroes van culturen, horizonnen bebouwde kom waar altijd van alles te doen is. Dat zal wel, we zien er vrijwel niets van en het navigatiesysteem stuurt ons vanaf de snelweg een paar blokjes om naar een plaats van bestemming en dat lijkt dat. Al snel blijkt dat er talloze gelijknamige straten zijn in Londen en dat we er eentje 8 kilometer verderop moeten hebben. Dat had veel dramatischer uit kunnen pakken en even later komen we aan bij het kraakpand waar het allemaal gaat gebeuren.

Na het geplande programma, achtereenvolgens uitgevoerd door Who By Gun (een kruising tussen garagerock en een verjaardagsfeest, aandoenlijk en heel aardig), Boutros Bubba (een Nederlandse noiserockband en niet te vergeten, dat zijn we zelf), Scull Hazzards (noiserock volgens het boekje) en Roll Call For The Second Site (hardcore/screamo-uitwas met smakelijke dissonantjes) met wat onuitgenodigde vocalen her en der, ontstaat er langzaam een open podiumavond, met nog een duo met een banjo en gitaar, goochelarij en naarmate de nacht voortdendert blijkt niet alleen iedereen opeens wel talent voor iets te hebben, ook blijkt dat zo ongeveer ieder vermogen tot het veroorzaken van beweging of geluid een talent genoemd kan worden. We druipen langzaam af naar onze slaapzakken, terwijl er nog wat wordt doorgejamd en misschien is er nog wat gejongleerd.

Teruglopen naar Hotel Bristol

17/9 Bristol
De tekst geschreven op de WC-deur naast de slaapkamer luidt "I don't want to know who shat on the floor. Fuck off to a monkey house (dogs included)". Ik weet genoeg. We moeten hier weg. We raffelen de meest noodzakelijke ochtendrituelen af, pakken in, ontbijten wat in een tentje in de straat, springen de bus in en kachelen naar Bristol, waar twee oneindig veel schonere hotelkamers op ons wachten. Dit is het laatste optreden van de tour, altijd goed voor een dubbel gevoel. Namelijk droevenis en nog een keer droevenis. Niets wat na een paar pints niet wegebt overigens, om plaats te maken voor gemengde gevoelens van meligheid, vermoeidheid en honger. We eten wat in een tentje om de hoek en strompelen terug.

Dai The Move opent met een lichtvoetige vorm van postrock met synthbriebeltjes en vervreemdende zanglijntjes. Zeker aardig. The Wailingest Cats spelen een mix van jazz en rock, doorspekt met dissonanten, geschreeuw, abstracte passages en ritmische hectiek. Werkelijk heel indrukwekkend. Voor het eerst en laatst op deze tour is er geen curfew of volgende band die in onze nek staat te hijgen en kunnen we het rustig aan doen. Er vallen wat steekjes, maar de routine maakt een hoop goed en mensen willen nog een liedje extra horen. We doen het. En dan is het klaar.


Wie na dit verslag meer wil weten of Boutros Bubba live wil zien, die checkt uiteraard het artiestenprofiel, waar je ook links naar meer vindt.