Songwriter Hartog met de gitaarkoffer naar Londen

De Amsterdamse solo-artiest Hartog maakte begin deze maand een korte trip naar Londen, voor vier optredens. Singer/songwriter Hartog maakte "ambachtelijke luisterliedjes" en in 2008 leverde hij zijn debuutalbum 'Storyteller' af. Voor deze site hield hij een dagboek bij van zijn Londense belevenissen.

Dag 1, zondag 5 juli: Vertrek
Grappig als je in je eigen stad wordt aangezien voor toerist. Twee tassen en een gitaarkoffer, en niemand vraagt je nog iets. Terwijl om mij heen op Amsterdam C.S. iedereen de weg zoekt naar van alles. De treinconducteurs denken dat ik ze niet versta en maken “grappige“ opmerkingen over me.

Mijn Guild gitaar is een “jumbo“ model - extra groot. Klinkt prachtig, maar past dus nergens in (bagagerekken, vliegtuigen, etc.). Echter hij is te mooi om zomaar in een hoek te zetten. Dus moet ik een tweede treinkaartje kopen voor dat monster… Nou ja, ik heb nu wel lekker zo’n bankje voor mijzelf. Onderweg in Brussel de smerigste salade ever… hoe krijg je het voor elkaar.

Rough Trade lunch

Dag 2, maandag 6 juli: Opladen
Vandaag ga ik Londense cd-winkels uitproberen. Er zijn cd’s die ik al jaren zoek, en misschien vind ik ze hier... Ik begin bij Rough Trade East, oftewel het walhalla voor indie en alternatieve muziek. Daarna lunchen vlakbij in Brick Lane waar veel muzikanten en modestudenten rondhangen.

Echter ik word pas echt blij in de derde winkel, Flashback records: een schatkist vol tweedehands cd’s. Ik vind er een mooie Alice Coltrane compilatie. Beter wordt het niet, of toch: Vietnamese noedelsoep bij Song Que. Daarna domweg gelukkig in de metro naar het hotel.

Dag 3, dinsdag 7 juli: Monkey Chews
Overdag de buurt Soho verkend, cadeautjes gekocht voor het thuisfront. Tegen de tijd dat ik moet vertrekken naar het optreden, begint het zo hard te regenen dat overal auto-alarms afgaan. Het metro-station is compleet overstroomd, duizenden mensen vechten om een taxi. (Maar wel beleefd.)

Wanneer ik eindelijk aankom in de Monkey Chews, zit het bomvol singer/songwriters. Het is hier overal in Londen: op tijd melden (19.00 uur) of pech gehad. Er hangt een gespannen sfeertje, waarschijnlijk omdat hier soms A&R mensen komen kijken… Echt gezellig wordt het niet, men praat nauwelijks met elkaar.

Southwark Cathedral

Het niveau is wel hoog, iedereen speelt of zijn leven er van afhangt, ook moeilijke koortjes en loopstation partijen worden perfect uitgevoerd. Ikzelf speel pas laat op de avond, iedereen is dan al dronken en luidruchtig. Het publiek reageert in het begin een beetje afwachtend, maar na ieder volgend nummer krijg ik meer respons en applaus.

Dag 4, woensdag 8 juli: South City Radio
Vandaag een live sessie voor South City Radio. De studio is in Peckham, deze buurt voelt aan als een kruising tussen Amsterdam Oudwest en de Bijlmer. Er is veel leegstand, de bewoners zijn gemiddeld armer en zien er minder gezond uit dan in het centrum. Grote stoere gasten (200% “straat”) kijken mij zeer argwanend aan, terwijl ik mijn stembanden opwarm onder de spoorwegtunnel. Niet te lang terugkijken dus.

Het programma “PH7” wordt gepresenteerd door Patrick Lyons, een ouwe rot uit de USA. Het is een programma met hart voor de muziek, een bont mengsel van dichters en singer/songwriters zoals ikzelf en de sympathieke Eddy Johns. En een knallende “shantee” finale met zeemansliederen in Jack Sparrow stijl.

De sessie gaat echt hartstikke goed. Ik doe stukjes interview en speel mijn liedjes, eindelijk valt alles op zijn plaats. Vooral het nieuwe nummer 'Look For Me' hakt er in - precies wat ik hoopte, want ik wil meer deze kant op met de nieuwe nummers: recht het gevoel in. De mannen schieten bijna vol.

Icarus Club

Dag 5, donderdag 9 juli: The Icarus Club
De communicatie gaat niet makkelijk zeg. Om te beginnen: ik versta ze niet! Iedereen heeft weer een ander accent. Die jongen die steeds praat over “playing a key-stick” bedoelt “acoustic”. En: zo gauw het woord Amsterdam valt, gaat het alleen nog maar over die lekkere grote Nederlandse vrouwen, en “spliffs THIS long” - ik krijg bestellingen voor 1 meter joints.

De Icarus Club: yes!! Een perfect singer/songwriter podium met iedere week een aandachtig publiek. Het is in The Station Hotel, een prachtig oud pand. Programmeur Andy heeft voor vanavond vier totaal verschillende acts, en allemaal echt goed: behalve mijzelf zijn daar Jim Byrne uit Glasgow (country folk), Mississippi MacDonald (Memphis blues) en de band All Things Considered (folk grooves).

Vos op Hither Green

Ik speel nummers als 'We Are All Auditioning', 'Burning On The Inside', en 'Look For Me', dat opnieuw veel emoties losmaakt… Wat een avond. Ik moet aan iedereen beloven dat ik hier weer terugkom om op te treden. Op weg naar de laatste trein hangen er constant helicopters boven dit deel van South-East London. Op straat word ik schuw begroet door twee vossen.

Dag 6, vrijdag 10 juli: Hyde Park
Die Londoners zijn zo cool allemaal… Alsof de helft fotomodel is, en de andere helft in een film speelt. De mensen zijn heel “stylish” gekleed. Maar het is vooral hun uitstraling: ze hebben stijl en snelheid

Memorial

Ik ben al veel te lang niet meer in Londen geweest, vandaag ga ik een beetje niksen en mensen kijken in Hyde Park. Het is mooi weer, maar niet druk op deze vrijdagochtend. Eindelijk kan ik ergens voluit zingen zonder dat iemand er last van heeft! Dus loop ik dwars over de grasvelden keihard te zingen met mijn iPod op.

In Hyde Park is net deze week een nieuw monument onthuld voor de slachtoffers van de metro bomaanslagen in 2005. Het is mooi en simpel, voor alle 52 doden is er een pilaar opgericht, mensen lopen er tussendoor of lezen de namen voor.

Detail Millais' 'Ophelia'

Dag 7, zaterdag 11 juli: Tate Britain
Op zaterdag toch maar cultureel gedaan, en naar het Tate Britain Museum. Want daar hangen waanzinnig mooie schilderijen, van alleen maar Engelse kunstenaars. Zoals deze 'Ophelia'. Mijn vader was ook kunstenaar, hij maakte beelden en schilderijen.

Wat een shit hotel heb ik. Ik had het geboekt vanuit Amsterdam. De kamer is zo klein als een kippenhok - zonder scharrel-uitloop. Niet bepaald wat er op de foto stond… Dus oefen ik mijn liedjes extra mooi in dit kippenhok want morgen is mijn laatste optreden!

Dag 8, zondag 12 juli: Queen Boadicea
The Queen Boadicea is een mooi café met een knoerthard geluid. Vaak zit het hier vol, maar vanavond helaas niet, vertelt host Simbad, die zelf een vette rock-set speelt met een diepe Bloc Party stem. Ook het duo Jespa speelt ijzersterke songs met goeie zang. Echter 10 minuten na hun optreden moet de zanger afhaken: Mexicaanse griep.

Aftershow

Ik kies vanavond ook voor een stevige set, met een nieuw nummer erbij: 'No Hero'. Ik krijg veel goeie reacties. Toch vind ik de sfeer deze avond weer iets minder. Er zijn aardige collega muzikanten waar je makkelijk mee kunt praten, maar ook gespannen types die erg met zichzelf bezig zijn.

Hiermee komt een einde aan mijn eerste week Londen! Pretty intense, vooral de vaart en energie die iedereen hier heeft, hebben indruk gemaakt. En het niveau van de singer/songwriters is hoog hier: goede zangers en goede gitaristen, die sterke songs spelen en er echt voor knokken.

West Smithfield Park

The Icarus Club was het hoogtepunt voor mij. Hun boeker Andy mailde mij meteen de volgende dag om te zeggen hoe tof hij het vond, en dat ik echt móet terugkomen daar. Gaan we doen, Andy!


Meer over Hartog vind je op en via het Artiestenprofiel.