Killerdoll beleeft stormachtige start in Zuid-Europa

Tatum @ Shelby Club © Eugenio Compagna

Enerverende tijden voor het Arnhemse Killerdoll. Eind vorig jaar zou de groep als Flight195 een Italiaans-Spaanse tournee doen, toen "een medisch probleem" roet in het eten gooide. Beide tours werden vervolgens verplaatst naar april/mei, een bezettingswisseling volgde en de band ging verder als Killerdoll door het leven. Inmiddels is de band getekend door SOZ Concerts en uitgenodigd om eind juni op twee grote Tsjechische festivals te spelen.

Die uitnodiging leidde tot een verzoek voor een song op een compilatie-cd van het Magazine Report, dat in een oplage van 20.000 stuks wordt verspreid op alle festivals in Tsjechië en Slowakije. Daarnaast is Killerdoll gevraagd om eind juli zeven shows te spelen in de Marical club in L'Estartit aan de Spaanse Costa Brava. Eerst was er dus een tour door Zwitserland, Italië en Spanje, waarvan de groep voor deze site een dagboek bijhield. Alle foto's zijn gemaakt door de Italiaanse fotograaf Eugenio Compagna in de Shelby Custom Club in Giglio di Veroli.

14 april # Biel (Zwitserland)
De stemming in de bus is meteen goed. Er wordt een hoop gelachen, maar nog wel een beetje voorzichtig; niet wetende wat ons allemaal te wachten staat. Het is de eerste keer dat we drie landen in één tour aandoen en dat is best spannend! In Zwitserland worden we opgevangen door Jessie van Treekillaz bij 'de koepel', een oude gaskoepel van de stad Biel die omgetoverd is tot een waanzinnige zaal voor liveoptredens. We komen laat aan dus de plannen om een feestje te bouwen voor de jarige Paul worden al minder rigoureus. Waarschijnlijk zijn alle tenten al dicht. Gelukkig heeft Jessie nog een krat bier en wat flessen wijn geregeld, zodat we in ieder geval nog wat kunnen drinken in het appartement. Met taart en cadeaus voor Paul uiteraard!

Alex @ Shelby Club © Eugenio Compagna

15 april # Lugo (Italië)
Naarmate we verder Italië inrijden, wordt de sfeer in de bus steeds meer uitgelaten. Zijn het de zenuwen voor het eerste optreden of begint nu pas het besef te komen dat we daadwerkelijk 'on tour' zijn? In ieder geval is de toon van de tour gezet, namelijk heel veel lol maken. Tatum staat te dansen en schreeuwt door de megafoon mee met de single 'Oh oh, I Hate Disco' van Treekillaz, terwijl Alex en Sander over de achterbank rollen in een of ander onbestemd gevecht. Flow zit het grootste gedeelte van de rit achter het stuur en krijgt de meest uiteenlopende commando's toegeroepen. "Links!" "Handrem, nee, handcrème!" Sander is erg goed in het verzinnen van woordgrappen maar wordt daarin overtroefd door het vrolijke "John Porno!" (in plaats van "Buon giorno!") van Alex bij de loketten van de Italiaanse tolwegen.

De tent in Lugo is een soort jongerensoos met een kraakpandachtige sfeer en iedereen voelt zich er meteen thuis. Ondanks de zenuwen en een tikkeltje onwennigheid op het podium, geven we een goed optreden. Het enigszins stugge en afwachtende publiek komt steeds meer los en Killerdoll gaat steeds zekerder en opener spelen. Of is het andersom? In ieder geval wordt de show spetterend afgesloten. De kop is eraf, de ontlading volgt…

Bassist Paul @ Shelby Club © Eugenio Compagna

Het begint met wijn en bier, maar al snel is de rum niet aan te slepen door barman Piet Piraat. Binnen een mum van tijd is iedereen hopeloos bezopen en dat leidt tot hilarische taferelen. Sander raakt onbedoeld aan het bowlen met bierflessen, Tatum wil meer chips ("Ja eh…, she wants more chips!") en Paul raakt zijn onderbroek kwijt. Sander en Tatum sluiten een weddenschap af over wanneer Flow en Jelske zullen zoenen, waarop die besluiten dat dan maar meteen te doen en het feestje voort te zetten in de bus. Als Tatum later de bus overneemt is het feest nog niet afgelopen. Dronken mensen springen in het rond totdat ze ergens in een hoekje neerstorten onder een slaapzak, of gewoon totdat de rum op is en de muziek ophoudt.

Paul schijnt niet te weten niet wat 'capoeira' is, Tatum verbaast zich over een vrijende Piet Piraat op de wc-vloer, Jelske heeft een gekneusde hand én een opengeschuurde kin, Alex kan eindelijk slapen met zijn hoofd voor een PA op het volume voluit, Flow leeft zich uit als dj en Sander heeft een goeie tip voor Paul: bretels!

16 april # Sora (Italië)
Matjes, gelaten, dan wel brak, komen we aan in Sora voor het eerste optreden in een reeks van drie, geregeld door de Italiaanse vrienden van Raven’s Nest, die we op de laatste tour door Italië zijn tegengekomen. Het weerzien met hen is leuk maar het is moeilijk om in de stemming te komen. De steriele, kantine-achtige sfeer van de 'Queny Disco Pub' helpt daarbij niet en de chagrijnige barvrouwen al helemaal niet. We hebben meteen ruzie met ze vanwege het beperkte aantal drankbonnen dat we krijgen (2 per persoon!). Alsof we in een bizarre film zijn beland, verbiedt de ene barvrouw Tatum en Jelske op elkaar te wachten voor de wc die niet op slot kan en begint de andere op hysterische wijze met glazen bier op de bar te slaan, waarbij het schuim in haar gezicht spat en ze in huilen uitbarst.

Queny loopt langzaam vol maar ook net zo hard weer leeg als het voorprogramma begint. Het volume is zo snoeihard dat het pijn doet en bovendien is er alleen het geluid van de gitaar te horen. Zou het publiek weer naar binnen komen voor een onbekende band? Ja!, want Killerdoll laat vanavond zien wat professionaliteit is! Alle energie lijkt opgespaard voor het optreden en spat van het podium en de zaal loopt meteen weer vol. Ieder bandlid beleeft een topavond. Tatum loopt de zaal in, Alex gaat helemaal los en Flow en Paul blinken uit door een briljant samenspel. Toch blijft de eenheid in de band behouden; het klinkt als een geheel, een hechte band met veel energie en zo mogelijk nog meer plezier.

Euforie alom! Na afloop verzamelt het publiek zich buiten rondom de band. Iedereen wil deelnemen aan het plezier. De lach van Tatum klinkt overal bovenuit en Alex stuitert onnavolgbaar door de mensen, overal grappen en vrienden makend. Paul is wat sceptischer, maar de aanhoudende lach op zijn gezicht verraadt ook zijn enthousiasme. Uiteindelijk dan maar op naar de Bed & Breakfast, eindelijk douchen! Een prachtige Marina ontvangt ons in pyjama. Ze regelt bier en een extra kamer. Alex stuitert nog een paar uur door, half ontbloot met het roze bloemetjesschort voor dat hij vond in de keuken.

Tatum © Eugenio Compagna

17 april # Cassino (Italië)
's Ochtends liggen we te chillen in de zon op het terras. De komende dagen zullen we in deze mooie Bed & Breakfast blijven en hoeven we geen onafzienbare afstanden af te leggen met de bus. We worden uitgenodigd door de ouders van Marina voor een Italiaanse lunch met pasta en pizza. Wat is het leven zwaar…! De vader van Marina wordt al snel 'Mister Funny' gedoopt vanwege zijn grappige opmerkingen en zijn grappige Engels. De sfeer zit er nog steeds goed in en het huis is eigenlijk te klein voor deze groep door elkaar heen schreeuwende, lachende mensen.

's Middags zitten we op een terras aan een meer met de gasten van Raven’s Nest. Zij spelen vanavond in een voorprogramma en Tatum en Alex gaan een nummer met hen meedoen. Gitaar erbij, biertje pakken en het nummers wordt nog even doorgenomen. Als uiteindelijk het weer begint te betrekken, komt ook de vermoeidheid een beetje naar boven. Tatum en Alex gaan nog mee met Raven’s Nest voor een rondleiding door de stad. Niet de muziekschool, waarin twee van de bandleden werken, maar de waterval maakt de meeste indruk op Tatum ("Jesus fuck, it's so big!"). Na een kort bezoek aan de gesloten Benedictijner abdij Monte Cassino gaat de rest van de band boodschappen doen (Paul heeft het geniale plan opgevat om drank in te slaan). 's Avonds ontmoeten we elkaar weer bij het optreden.
Het nummer van Tatum en Alex met Raven’s Nest is een groot succes. Alex trekt een danseres het podium op om een stukje mee te doen. Het is behoorlijk heet op het podium, maar de show is goed en de merchandise vliegt weer over de toonbank.

18 april # Giglio di Veroli (Italië)
Vandaag een lunch in de buitenlucht bij de ouders van Marina, maar zo langzamerhand is half twee opstaan toch te vroeg en is de stemming wat rustiger als op de dag ervoor. Jelske maakt een wandeling door de mooie omgeving. In een verlaten huis vindt ze een koeienschedel, die als trofee bij de entree van de Bed & Breakfast wordt gelegd.

's Avonds spelen we in een club met een raar podium. Het is erg hoog maar vrij smal. Flow besluit om aan de rechterkant dwars op het podium te gaan zitten. Hij is daardoor beter te zien en hoewel het even wennen is met de communicatie op het podium is het effect heel gaaf! Tatum betovert de mensen door op haar rug aan de rand van het podium te gaan liggen en Alex breekt bijna z'n benen als hij de sprong waagt… De zaal wordt weer helemaal plat gespeeld. Ook hier waren ze niet zo vrij met drankbonnen, maar de show overtuigt en de bardames brengen bier op het podium. Aan het einde van het optreden is het weer één groot vriendenfeest en Alex wordt omringd door mooie vrouwen.

Publiek @ Shelby Club © Eugenio Compagna

19 april # Alatri (Italië)
Het is zondag en op zondag eet men uitgebreid, lang en veel in Italië! Na de zoveelste gang is het eindelijk tijd voor lekkere Italiaanse sterke koffie. Maar dat is nog niet genoeg. Nu moeten we de grappa van pa gaan proeven. Niks mis mee denk je, maar 'Mister Funny' komt aan met een flacon, die meer op een parfumflesje lijkt en vraagt iedereen die wil om de mond te openen. Verbaasd kijken we hem aan maar oké, iemand moet toch beginnen! Paul is de eerste die durft, opent zijn mond en krijgt een paar keer met de flacon in de bek gespoten. Aha, grappa proeven op z’n Italiaans! Nu wil natuurlijk iedereen en het bizarre schouwspel wordt keurig bij iedereen herhaald. Voordat we de grappa uiteindelijk écht mogen drinken, wordt er nog dessertwijn gehaald en whisky zal het gelag uiteindelijk afronden…

Het volgende optreden wacht alweer op ons. Flow rijdt door de smalle straatjes van Alatri. Rijden met een zeven meter lange bus door een pittoresk oud Italiaans stadje op een berg; iedereen houdt zijn adem in maar het gaat net goed. Door één of andere kermis of stadsfeest is de directe weg naar de club is ook nog afgesloten. Met de grote bus kunnen we de alternatieve route niet nemen, dus wordt het bord dat de doorweg verspert aan de kant gezet. Een plein vol toeschouwers kijkt afkeurend naar de brutale buitenlanders. Er komt een man aan die met weidse armgebaren iets duidelijk probeert te maken. Paul probeert de man af te poeieren, totdat Jelske ontdekt dat de man de vader van Nilo, de eigenaar van de club, is.

Minder mensen van Raven’s Nest vanavond, maar in het publiek duiken veel herkenbare gezichten op. Er is inmiddels een aardige fanclub opgebouwd die alle optredens volgt! Het optreden is geraffineerd; er begint ritme en stabiliteit te komen, een goede en strakke sound, met een (inter)actieve podiumpresentatie vol energie en plezier. Hoewel we dachten dat iedereen nu zo langzamerhand wel een shirt en een cd van ons had gekocht, wordt het toch nog lekker druk bij de merchandise, altijd handig voor extra dieselgeld.

20 april # Day off 1 (Italië)
We besluiten naar het kleine stadje Sora te gaan. Het is de dag van 'niet kunnen krijgen wat je wilt'. Allereerst worden we vooral niet geholpen in de muziekwinkel. Niemand spreekt Engels en is ook niet echt bereid te helpen. Jelske vindt geen polsbandje voor haar verzameling, Paul geen zonnebril, Tatum geen slippers en ook geen Italiaans 'koffiemaalmachinezetding' (waarvan alleen Flow begrijpt wat ze daarmee bedoelt). Ook kunnen we nergens wat te eten vinden. Veel tentjes zijn op maandag gesloten of nog niet open. We ontmoeten Barbara, een vriendin van Raven’s Nest, en met haar eten we op een plein uiteindelijk wat sandwiches.

Tatum en Flow willen vanavond een 'Italië-afscheidsdiner' koken dus gaan we boodschappen doen. Pasta is natuurlijk in overvloed te vinden in de Italiaanse buurtsuper. 's Avonds komt Marina nog even afscheid nemen en later staan ook haar ouders voor de deur. 'Mister Funny': "No Martini, no party!". Bij alle liedjes die we laten horen, maken we de familie wijs dat het Rammstein is. Uiteindelijk geen big party; we zijn een beetje afwachtend over wat Frankrijk ons gaat brengen. Morgen nog een day off, dus geen optreden, geen gratis eten (en drinken) en geen slaapplaats…

Tatum en Alex © Eugenio Compagna

21 april # Day off 2 (Italië)
We besluiten om gewoon zo ver mogelijk door te rijden en dan ergens in een niet al te grote stad te stoppen en ter plekke de bars en clubs af te lopen om zo misschien nog een optreden te scoren in ruil voor eten en een slaapplaats. Na een dag rijden komen we aan bij de kust, die we zullen volgen tot aan Montpellier. Maar de kustplaatsjes blijken poshy-oorden à la Monaco. Er wordt ons verteld dat hier geen hostels zijn of goedkope slaapplaatsen en ook geen bars of clubs met livemuziek. Dat kunnen we ons bijna niet voorstellen, maar de straten zijn leeg en de mensen die we zien zijn van middelbare leeftijd… Het is er prachtig, maar niet echt levendig.

We strijken neer op het terras van een cocktailbar om te besluiten wat we gaan doen (en natuurlijk om cocktails te drinken). Tatum en Paul bespreken de White Russian: "Daar krijg je geen kater van door de room die erin zit." De oude, maar levendige barman weet nog wel een Bed & Breakfast, maar verder kan hij ons ook niet helpen. We blijven lang hangen door het draadloze internet en de lekkere hapjes die we bij iedere bestelling krijgen. Dan vat Alex het briljante plan op om zijn gitaar te halen en slaat de sfeer om. We beginnen muziek te maken en de mensen in de bar vinden het geweldig! Ze komen allemaal naar buiten en applaudisseren. We krijgen nog meer gratis hapjes en nu ook gratis drankjes. Als de bar sluit, wil de eigenaar nog met ons op de foto en geeft hij twee flessen champagne mee om ons feest voort te kunnen zetten.

We besluiten toch maar naar de Bed & Breakfast te gaan om ons van een slaapplaats te verzekeren. Onderweg vragen we een paar jongeren of er nog ergens een bar is die wél langer open blijft (en die is er uiteraard…). De sfeer zit er weer goed in en Paul en Alex leven zich nog even uit op een kinderglijbaan. In de bar wordt er weer muziek gemaakt, gegeten en veel gedronken (hé, White Russian op de kaart…). Flow, Alex en Tatum trekken langs alle tafeltjes om een liedje te spelen om zo een drankje te scoren (oh ja, en omdat het natuurlijk hartstikke leuk is!). Tatum vraagt Jelske of ze die brede man aan de bar niet wil vragen of hij zich bij hen wil aansluiten ("Ja, eh…"). Het is een rugbyspeler die in een rugbyclub woont waar we best hadden kunnen slapen… Volgende keer misschien toch iets meer zelfvertrouwen hebben en niet 'voor de zekerheid' een Bed & Breakfast regelen.

We zetten het feest voort op het strand met mensen uit de bar. De champagne wordt geopend en Flow en Jelske gaan voor een nachtduik de ijskoude zee in. Tatum heeft het ondertussen erg gezellig met de rugbyman, die de herinnering aan een eerdere slechte kusser iets verzacht. Jelske is vooral erg bang dat ze alles kwijtraakt. Ze vraagt honderd keer waar haar fototoestel is en raakt die nacht alles kwijt, behalve haar fototoestel...

Zo drink je champagne op het strand, zo lig je ineens op je rug op een rugbyveld. Er schijnt nog een plaspauze te zijn geweest op de boulevard, waarbij Tatum en Jelske tegen (of in?) een boom plasten…, maar de rugbyman heeft ons uiteindelijk meegenomen naar de rugbyclub. Er is een heuse jacuzzi; een megagroot bubbelbad! De rugbyman, inmiddels tot 'Jean Baptiste' gedoopt, wil 'm wel voor ons aanzetten maar dat heeft Sander allang gedaan (een goede geluidsman weet wat hij moet doen!). In het bubbelbad vechten Paul en Sander, waarbij Jelske het voor Sander wil opnemen en hardnekkig om de nek van Paul blijft hangen. Uiteindelijk blijven Flow en Jelske en Jean en Tatum in het bubbelbad achter, heeft Paul de biertap ontdekt en droogt Sander zich af met een Italiaanse vlag die hij van de muur heeft gerukt. Alex en Sander leven zich uit op een pot tafelvoetbal en Paul tapt lekker door voor iedereen maar uiteindelijk is het toch tijd om naar bed te gaan.

Flow @ Shelby Club © Eugenio Compagna

22 april # Montpellier (Frankrijk)
Eén ding is zeker voor Tatum en Jelske: van White Russian krijg je wél een kater. Onderweg naar Frankrijk moet een nieuw stopwoord gezocht worden. In Italië was dit: "John Porno!" in plaats van "Buon giorno!" Na flink wat denkwerk en een opfriscursus Frans is een waardige vervanger gevonden: "Ooievaar!" Na een relaxte reis naar Montpellier moeten we voor een paar vervelende paaltjes, die de historische binnenstad willen beschermen, wachten tot er hulp komt uit de kroeg waar we vanavond moeten spelen. Met een inrijkaart is de toegang dan wel geregeld, maar we moeten toch zelf proberen de smalle straatjes (nog smaller dan in Alatri) door te komen.

We spelen in een klein piratenkroegje in een nog kleinere kelder. Er is gezorgd voor een voorprogramma uit de regio mét aanhang. Als het voorprogramma is afgelopen, loopt iedereen naar buiten en is er in de kelder niemand meer. Bovendien staat boven de muziek aan, zodat niemand hoort wat er beneden gaande is. "Hebben ze wel vaker bandjes hier?" ga je je dan afvragen. Maar creatief als we zijn, lopen we met de megafoon naar buiten om de mensen er in elk geval aan te herinneren dat er vanavond nog een band te bewonderen valt. Uiteindelijk gaat iedereen toch één voor één naar beneden om te horen hoe het klinkt en iedereen komt enthousiast weer naar boven. Boven wordt de muziek uitgezet wat nog meer mensen naar beneden trekt. Alex waagt het om te springen, ondanks het lage plafond, en gooit daarmee bier over zijn effectenbak. Uiteindelijk was iedereen weer enthousiast en verkoopt de merchandise ook hier goed.

Na afloop is iedereen moe en wil slapen maar de bareigenaar, bij wie we thuis slapen, zaagt door over een verrassing. Zijn huis blijkt een smerige bedoening en hij heeft ook nog mensen meegenomen voor een feestje. Niemand heeft er zin in; we moeten morgen immers zo'n 1000 km naar Madrid rijden, maar er valt weinig tegenin te brengen. Tatum, Flow en Alex besluiten beneden te gaan slapen en Sander en Jelske geven zich maar over aan wat er gebeurt. Beneden valt er veel te irriteren en vooral weinig te slapen. Tatum gaat in de bus liggen en uiteindelijk heeft ook Paul een slechte nachtrust. Sander bedenkt een tactiek om het feestje te laten stoppen, namelijk binnen tien minuten al het bier in huis opdrinken en dat blijkt te werken. De volgende dag is niemand erg vrolijk…

Shelby Club © Eugenio Compagna

23 april # Madrid (Spanje)
We zijn de hele dag onderweg naar Madrid. Het wordt een lange en warme rit langs fantastische en bizarre landschappen. Jelske is naast haar shag en geld nu ook haar fototoestel kwijt en begint ondertussen flink van zichzelf te balen. Eindelijk in Madrid aangekomen. Het 'Rock Palace' waar we diezelfde avond zullen spelen is een gave tent en alles lijkt eindelijk eens goed geregeld te zijn! We worden mee uit eten genomen en de roodharige eigenaresse blijkt een tof wijf. Het is alleen even wennen om niemand te kennen van het publiek; er is geen enthousiaste fanclub zoals in Italië. Maar wederom geven we een spetterende show weg die strak in elkaar zit en professioneel overkomt. Het publiek komt los en is wederom enthousiast!

Alex heeft de beeldschone Italiaanse meisjes ingeruild voor een poedel op leeftijd en voor Tatum en Jelske is het de avond van de cadeaus: buttons, cd's, stickers. Tatum krijgt zelfs een tasje van 'Carlos Santana' (als je de namen van al die mannen niet kan onthouden, moet je toch iets verzinnen…) en Jelske weet voor Tatum nog armbandjes af te troggelen van een oude punker. Het personeel drinkt gezellig mee en er worden veel contacten gelegd. Ondanks het feit dat de Spanjaarden lastig te volgen zijn - ze spreken snel en zo mogelijk nog slechter Engels dan de Italianen - heeft Killerdoll een goede basis gelegd in Spanje! Iedereen is moe van de nacht ervoor en wil graag gaan slapen, maar het beloofde hotel is een appartement van een vriendin van de barvrouw. Ogen dicht, morgen weer een dag.

24 april # Barcelona (Spanje)
Next stop: Barcelona. Jelske komt erachter dat ze verslaafder is dan ze dacht en wordt erg chagrijnig van het niet kunnen roken… Alex is bang dat ze de bus gaat slopen, maar dat blijkt Flow al te doen. We rijden prachtig door het centrum van Barcelona. Niemand had verwacht dat we echt midden in het centrum zouden spelen. In de overvolle straat langs het centrale plein van de stad houdt de routebeschrijving op, maar we zien de tent waar we moeten spelen niet. Dan maar even parkeren in een doodlopend zijstraatje dat naar een parkeergarage leidt. We blijken verkeerd te zitten; we moeten buiten Barcelona zijn. Shit! Dat wordt keren dus. Flow keert de bus en maakt kennis met een echte Spaanse paal… De eerste deuk zit erin! Alleen Paul weet Flow nog een beetje op te beuren.

Als we eindelijk aankomen en nog voor het uitladen te eten krijgen, zijn we blij. Echter, bij het weggaan lacht de barman ons erg hard uit. Wat blijkt: we moeten het eten zelf betalen. Gratis eten zat er niet in vandaag. In de club komen we erachter dat we ook het drinken veelal zelf moeten betalen. Tatum moet zelfs voor het water op het podium bonnen inleveren! Paul en Flow gaan voor een boycot en drinken hun whisky in de eettent aan de overkant. Wederom is er nauwelijks apparatuur aanwezig waar goed mee te werken is. Tatum zal haar stem dus weer moeten verkrachten.

Als de show begint, is de vermoeidheid te zien, maar alleen als je ze goed kent. Iedereen geeft het uiterste en ook het (wederom) terughoudende (rockabilly)publiek is snel om. Men komt steeds meer naar voren en als een roodharige vrouw begint te dansen en helemaal los gaat, steekt ze iedereen aan. We slapen bij de gasten van het voorprogramma (Old Wilson) in een soort vergane glorie Mediterraan huis, uitgeleefd door studenten. Het zijn gave lui en er zijn voldoende slaapplaatsen. We drinken nog wat met z'n allen en iedereen heeft eindelijk een goede nachtrust.

25 april # Estartit (Spanje)
Na een goede nachtrust moet je goed eten, besluiten onze Spaanse gastgevers en ze regelen een grote barbecue voor ons. Grote worsten liggen op tafel en de basgitarist wordt om onduidelijke redenen omgedoopt tot 'Jean Baptiste Carlos Santana'. De uitgelaten sfeer is weer terug en die weten we ook over te dragen op de gasten van Old Wilson!

Tatum © Eugenio Compagna

We zijn erg benieuwd naar de plek waar we vanavond spelen. De tent én de eigenaar moeten legendarisch zijn. Het is een soort bruin café in clubvorm gegoten. Twintig jaar geleden stonden Herman Brood en Nina Hagen hier en waarschijnlijk zag het er toen precies hetzelfde uit. Helaas is ook aan de apparatuur twintig jaar niets veranderd… We waren al gewaarschuwd dat het voorprogramma pas om middernacht zou beginnen omdat ze hier pas laat gaan stappen. Daar komt nog eens bij dat Barcelona vanavond in de Champions League speelt en dat duurt tot middernacht. Pas daarna gaan de mensen uit eten en pas daarna gaan ze stappen. Het voorprogramma begint daarom erg laat en wij pas rond een uur of drie 's nachts. De sfeer is er weer en de mensen die er zijn vinden het geweldig (en dan met name de eigenaar van de club). Tijdens het concert rent hij de hele zaak rond om overal stickers te plakken en na afloop wil hij ons in de zomerperiode een hele week boeken als huisband.

Na het optreden hebben we weer erg veel lol, vooral met de gasten van Old Wilson. De vrouwen tatoeëren elkaar met make-up en ook de buik van Paul is niet veilig. Als de politie voor de deur staat, moet de tent gauw dicht dus verplaatsen we het feestje naar het strand! Tatum heeft de zoon van de eigenaar aan de haak geslagen. Hij is nog erg jong en vraagt zich met verbazing en zelfs met lichte angst in zijn ogen af in wat voor groep mensen hij nu weer terecht is gekomen… Paul en Alex springen in een speelauto voor kinderen en worden aangevallen door een recalcitrante Sander die ze onder de deodorant spuit. Jelske rent de zee weer in voor een nachtduik. Het water is minder koud dan in Italië. De rest drinkt door in een soort strandwachthuisje, uitkijkend over de zee. Een waardige afsluiter voor het laatste optreden van de tour!

Paul en de effectenbak © Eugenio Compagna

26 april # (Frankrijk)
Er wacht ons een lange terugreis. Gelukkig hebben we bij vrienden van Jelske in Frankrijk een huisje kunnen regelen waar we vanavond kunnen slapen. Op de terugweg komen we ook weer langs Montpellier en kunnen we het vergeten fototoestel nog ophalen. Alex snapt niet dat hij zo'n dorst heeft, terwijl hij gisteravond toch zo veel heeft gedronken…

's Avonds ontmoeten we de vrienden van Jelske; twee sympathieke mensen die ons op de hoogte willen brengen van alle bijzonderheden van dit historische dorp met een indrukwekkend grote kerk. Wij besluiten echter om snel naar de eerste de beste bar te gaan en daar op de bestelde pizza’s te wachten. Het huis waar we slapen is fijn. Het is een oud buurthuis tussen romantische Franse boerderijen. Iedereen is moe en heeft het gehad. De bedden worden snel opgezocht want morgen wacht de laatste dag in de tourbus en rijden we naar huis.

Weer thuis
Al met al hebben we een fantastische tour beleefd. We hebben oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt, op bekende en onbekende plekken gespeeld en een hoop lol gehad. We zijn blij dat we weer in ons eigen bed mogen slapen, maar hebben ook zin gekregen in 'meer tour'. Gelukkig zijn de eerste contacten gelegd en zit de volgende tour eraan te komen! Here we go again!

Jelske


Er staan momenteel drie Nederlandse gigs voor Killerdoll op het menu. Check de Concertagenda. Luisteren doe je op MySpace.