New Killer Stars schitteren in the USA

New Killer Stars op Popronde Utrecht 2008 © Martijn Zuidweg

Op 8 april 2009 vertrokken de 'three young gods with a bad-imitated haircut' van de Friese band New Killer Stars voor twee weken naar Amerika voor de opname van hun debuutalbum en voor een tour ter promotie van de zojuist door hen in de USA uitgebrachte ep 'Hebrew Matthew'. Het debuutalbum werd opgenomen in de Echo Mountain Studio in Asheville, North Carolina en in de Stainless Sound Studio in Nashville, Tennessee waar ook bands als Smashing Pumpkins en Band of Horses hebben opgenomen. New Killer Stars-drummer Jelle van Gosliga doet verslag van het bezoek aan de USA. De foto's bij het verslag zijn gemaakt door zanger en gitarist van de band: Sytse Bloem.

Dag 0: Mind your step!
Geheel op tijd vertrekken we op woensdag 8 april om 01:00 uur 's nachts met ons busje naar Düsseldorf. Vanuit Düsseldorf vliegen we naar Schiphol en vanuit Schiphol naar Atlanta. Reizen via Düsseldorf scheelt ons zo'n 200 euro omdat er op dat vliegveld geen ecotax berekend wordt. Nadeel is wel dat we zo’n vier uur langer onderweg zijn. Ondanks het feit dat onze gitaarkoffers stiekem zo'n 20 centimeter te lang zijn om als ruimbagage mee te mogen, levert dat in Düsseldorf geen problemen op. De vlucht vanuit Amsterdam vertrekt om 10:20 uur en dat betekent dat we nu al 24 uur wakker zijn.

Dag 1: Is that a gun, sir?
Negen uur vliegen naar Atlanta, dus negen uur in een afgesloten ruimte met Sytse en Cesar: je moet het maar durven! Slapen in het vliegtuig is er niet bij want we worden continu lastig gevallen door langbenige en hoogblonde stewardessen die ons eten, drinken, ijsjes (?) en hete doekjes aanbieden.

Om 14:00 uur lokale tijd (08:00 uur in Nederland) komen we aan in Atlanta. Eindelijk! Nou ja, eerst is het nog maar de vraag of we Amerika daadwerkelijk binnenkomen want bij aankomst wacht ons de US Citizen Border Patrol. Waarschijnlijk heeft de 32 uur die wij reeds wakker zijn ons niet goed gedaan want we worden, als terroristen in spe, aan een vragenvuur onderworpen. Als Cesar daarna zijn gitaarkoffer van de bagageband wil halen, snelt er meteen een security guard naar hem toe met de vraag: "Is that a gun, sir?" Het is slechts een basgitaar. Daarna worden we als vee op sokken door poortjes geleid, even grondig betast en daarna mogen we dan eindelijk, eindelijk Amerika in.

Na een korte ontmoeting met Matt Cox (eigenaar van Coma Gun Records) en de zoektocht naar zijn auto (parkeergarages zijn erg groot in Amerika), begint onze lange trip naar Asheville, North Carolina. Om 23:00 uur lokale tijd komen we er aan en gaan we meteen door naar de Echo Mountain Studio. Daar ontmoeten we Mark Robertson (producer), Steve Mabee (engineer) en Julian (technician). Via internet hebben we al veel contact met ze gehad en het is best raar om ze nu in het echt te zien.

Mark Robertson is de bassist van Th' Legendary Shack Shakers, een in Amerika erg populaire band. Het is daarom een hele eer dat hij ons album wil produceren. Hij geeft ons een rondleiding door de studio (waar we morgen beginnen met het opnemen van de drums). De studio bevindt zich in een oude kerk, inclusief glas-in-loodraam. In deze studio hebben onder andere Smashing Pumpkins en Band of Horses ook albums opgenomen.

We beginnen meteen met het opbouwen van onze apparatuur. Ik heb de keuze uit een viertal drumstellen en bouw daarmee mooi mijn eigen custom studiokit. Na veel testen, stemmen, testen en nog meer stemmen hebben we eindelijk het perfecte geluid. Het is 03:00 uur als we eindelijk naar Matt's huis gaan om te slapen. We zijn ondertussen al meer dan 40 uur wakker…

Dag 2: Does this guitar sounds fuckin' massive or what?
Gelukkig beginnen we vandaag om 12:00 in plaats van 09:00 uur zodat we nog wat extra slaap kunnen inhalen. Wat nou jetlag? Gewoon doorgaan, dan heb je ook nergens last van! Aangekomen in de studio ben ik als eerste aan de buurt om de drums in te spelen. We spelen eerst met zijn drieën een guide track in, waarna ik in mijn eentje de drums nog een keer inspeel. Tegen de avond heb ik zeven van de negen nummers opgenomen. Daarna begint de vermoeidheid toch wat toe te slaan en nadat ze mij schuimbekkend en schreeuwend achter het drumstel vonden, lijkt het de producers beter dat Sytse het stokje overneemt. Sytse speelt over twee amps voor zijn gitaarpartijen. Een van die amps is een Marshall prototype uit 1953 waarvan er nog maar drie bestaan. De andere is een 'gewone' Marshall. Sytse speelt tot diep in de nacht (tot een uurtje of drie) een groot gedeelte van de (basis)gitaarpartijen in.

De samenwerking met Steve en Mark verloopt probleemloos. We hebben op internet al veel over ons 'geluid' gediscussieerd en ze weten precies wat we zoeken. Amerikanen praten wel erg luid en veel, dat is wel even wennen. Subtiel? Nee hoor, ze walsen meteen over je heen.

Dag 3: Woa, police escort?
Whoppa, vandaag meteen de laatste drumtracks ingespeeld. Mooi, ik ben klaar voor deze twee weken. Sytse is na mij aan de beurt. Vrij vlot speelt hij alle leadpartijen in. De solo's en extra stukken nemen we volgende week op in de Stainless Sound Studio in Nashville. We hadden de studio in Asheville in principe alleen afgehuurd om de drums op te nemen maar dat ging zo snel dat Sytse alle gitaarpartijen en Cesar al zijn baspartijen, op het nippertje, ingespeeld heeft. Cesar speelt over een vintage Hiwatt-top met een Ampegg 4x10 kabinet.

Daarna is het tijd voor onze eerste optreden op Amerikaanse bodem! We spelen in Snug Harbor in Charlotte, South Carolina. Vlak voor ons vertrek krijgen we te horen dat er een waarschuwing is afgekondigd voor een tornado in dit gebied. Lekker! Op het moment dat we de hoek omrijden voordat we bij het café aankomen, horen we een bekend geluid. Een echte Amerikaanse politiesirene; we reden net iets te hard de hoek om. De hele kroeg komt naar buiten en ziet hoe wij aangehouden worden en een boete krijgen. Dit zorgt wel voor een 'rockstersensatie' want eenmaal binnen worden we bedolven onder vragen en reacties. “What a great entrance, guys!”, “Woa, police escort?”, “Are you guys arrested?”

We spelen deze avond samen met Lamb Handler, een labelgenoot. Leuk bandje, een kruising tussen De Staat en Triggerfinger. Hoewel er door de waarschuwing voor een tornado weinig mensen in de club zijn, laten we ons van onze beste kant zien. Wat een bevrijding om na de hectiek van de opnames in de studio even live te kunnen spelen. Het dak gaat eraf en na afloop krijgen we allemaal lovende reacties!

Dag 4: Give me a hug, man!
Omdat het gisteren vrij laat werd (dankjewel Lamb Handler), hebben we maar besloten om een goedkoop hotelletje op te zoeken rond Charlotte. Lang leve de Holiday Inn! Tijdens het ontbijt horen op het nieuws dat de tornadodreiging van de baan is. Jammer, we hadden wel even willen tornado-hunten! Daarna volgt nog een teleurstelling. Onze geplande optreden in de tv-studio gaat niet door. Ze waren ons vergeten… We besluiten te gaan flyeren in Asheville, waar we diezelfde avond een show spelen.

Asheville staat bekend om de biologische en vegetarische levenshouding van haar inwoners. Overal kom je biologische eettentjes en winkels tegen. Toevallig of niet, daardoor kom je ook overal hippies tegen. Er kwamen zelfs wat Rainbow Family-mensen uit het bos gekropen. Aardige mensen, al ruiken ze wel wat raar. 's Avonds spelen we als headliner in The Rocket Club waar ons label een showcase heeft georganiseerd. Groot verschil met Nederland is dat je hier als band geen gage, reiskosten of dergelijke krijgt bij optredens, tenminste niet bij de kleinere clubs en kroegen. Als eerste spelen Bugs Multiply en Lamb Handler die allebei een degelijke set afleveren. Daarna is het aan ons om de avond af te sluiten. We spelen lekker lang; de eerste EP plus het complete nieuwe album. Veel goede reacties gekregen en de pre-orderlijst voor het nieuwe album staat vol met nieuwe namen en e-mailadressen.

Dag 5: Woof
Vandaag hebben we vrij! Vakantie! Nou ja, zoiets. We zitten in Leicester waar Matt Cox woont en daar is niks te doen. Helemaal. Niks. Te. Doen. Maar dat maakt ons niks uit. De zon schijnt, het is warm. Meneer Cox heeft een gigantische tuin en een muziekcollectie waar je U tegen zegt. Wij komen de dag wel door. ‘s Avonds eten we in Wendy's, een white trash-tent. Heerlijk Amerikaans. Vette burgers, liters cola en geen mayonaise te bekennen… Vanavond gaan we vroeg naar bed want morgen vertrekken we vroeg richting Nashville. Daar gaan we de zang en extra's opnemen in de Stainless Sound Studio, de studio van Mark en Steve.

Dag 6: Take everything you want
Na een lange rit, van een uurtje of vijf, zijn we in Nashville. Wat een legendarische stad! Op elke straathoek staat wel een studio en iedereen die je ziet, doet wel iets in de muziekbusiness. Deze stad ademt muziek, zoiets hebben we nog nooit meegemaakt!

De Stainless Sound Studio bevindt zich achter het huis van Steve. Hier hebben onder andere de Shack Shakers hun laatste albums opgenomen. We beginnen met het opnemen van de zang en de extra gitaarpartijen. Maar eerst, eerst gaan we naar de Fender Artist Store! Mark Robertson is endorsor van Fender. Dat betekent dat hij onder meer gratis apparatuur kan lenen bij Fender. Wij mogen dus naar de Fender Artist Store - zoveel amps heb ik nog nooit gezien - en mogen alle amps uitkiezen die we willen. Als een kind in een snoepwinkel! We komen terug met een mooie Fender Super Sonic + kabinet.

Sytse zingt deze middag een groot gedeelte van alle vocalen in. We liggen mooi voor op schema, dus we hebben alle tijd. 's Avonds worden we uitgenodigd om bij Mark Robertson te eten! American BBQ! Amerikanen zijn heel gastvrij. Gastvrijheid betekent hier 'op je kont zitten en niks doen'. Vrij lastig want wij willen nog wel eens meehelpen in de keuken maar dat laten ze hier echt niet toe! 's Avonds verblijven we met z’n drieën in het Best Western Music Row. Een stereotype Amerikaans hotel, met zwembad!

Dag 7: This sounds just like Daniel Johnston
Vandaag hebben we tijd om te experimenteren in de studio. Alles is ingezongen en we beginnen met de extra gitaarpartijen. Samen met de producer lopen we elk nummer na om te kijken wat er nog extra ingespeeld moet worden en/of wat er nog extra kan worden toegevoegd. De nummers krijgen een extra dimensie en beginnen zo steeds meer vorm te krijgen.

's Avonds alweer een superdiner bij Mark. Lasagne! Mark's vrouw Mindy blijkt echt een geweldige kok en een supergastvrouw te zijn! Lang leve de gastvrijheid! Deze avond/nacht nemen we 'Suzanne' op, een akoestisch nummer. We willen een lo-fi sound voor dit nummer dus experimenteren we flink met oude taperecorders en vintage microfoons. Het duurt lang maar dan hebben we uiteindelijk toch echt een supersound!

Dag 8: You Dutch motherfuckers
De laatste studiodag! Gelukkig liggen we mooi voor op schema en hebben we vandaag alle tijd om na te denken over percussie en achtergrondzang. Matt Cox en Mark Robertson helpen ons hierbij en zingen beide ook mee op de achtergrond. Matt heeft een hoge zachte stem en de stem van Mark komt meer in de buurt van Mark Lanegan, een mooi contrast dus. We experimenteren door een oude telefoon als microfoon te gebruiken, wat een heel gruizig tintje geeft. Dat komt vooral in 'Stars on the Radio' erg goed tot zijn recht.

Aan het eind van de avond komt er een speciale gast langs: Steve Latanation van Agent Orange. Agent Orange is een bekende Amerikaanse punkband, één van de grondleggers van de skatepunkscene. Steve helpt ons met het inspelen van de percussie. Hij is nog geen vijf minuten binnen of hij staat al als een bezetene te spelen. Sambaballen, eitjes, cowbells, stukjes hout, touwtjes etc. Overal weet hij geluid uit te halen. En dan is het feest! We vieren het einde van opnames in de fuBAR, de stamkroeg van Mark en Steve. Daar worden we aan iedereen voorgesteld als 'our friends from the Netherlands, the next big thing'. Leuk dat je in korte tijd zoveel vrienden maakt! En het was nog lang onrustig in Nashville…

Dag 9: Joshua Black Wilkins
Onze laatste dag in Nashville! We beginnen de dag met een fotoshoot met fotograaf Joshua Black Wilkins. Hij is een grote naam in Nashville en heeft de week ervoor onder andere Kings of Leon en Jesus Lizard voor zijn lens gehad. De fotoshoot vindt plaats in onze hotelkamer en krijgt een mooi rauw tintje. We krijgen meteen al wat foto's te zien en die zien er echt te gek uit!

Daarna rijden we door naar Chattanooga waar we 's avonds een optreden hebben met een aantal bands uit de regio. Dinosaur Jr. speelde daar in het begin van de week nog. Jjammer dat we dat gemist hebben! De andere bands hebben lekker veel aanhang meegenomen dus het is al lekker druk als wij het podium betreden. De show gaat goed, is wild en rauw en daar is het publiek dol op!

Dag 10: Yippie-kai-yay, motherfucker
Afgelopen nacht zijn we gestrand in een Tarantino-achtig motelletje vlakbij Atlanta. Omdat we vanavond pas weer spelen, kunnen we het vandaag lekker rustig aan doen. Dat betekent voor ons Die Hard 2 kijken op de motelkamer, heerlijk Amerikaans.
's Avonds zijn we weer in Asheville waar we moeten spelen in de New French Coffee Bar samen met wat andere bandjes. Omdat de soundcheck van de anderen wat lang duurt, struinen wij de straten van Asheville af en komen we de meest rare mensen tegen. Het is lekker druk in de bar. Er is ook veel publiek van de vorige show in Asheville, lekker gezellig dus. Veel bekende gezichten en het wordt nog een lange, lange avond.

Dag 11: Banana beer
We hebben nu weinig meer op het programma staan dus we kunnen weer lekker rustig aan doen. Vandaag bezoeken we wat lokale platenzaken in Asheville en drinken wat koffie in Izzy’s Coffee Den, onze nieuwe hang out. We worden op straat nu af en toe herkend door onze twee shows hier! Yeah!

Omdat we genoeg hebben van al het Amerikaanse vette eten, besluiten we maar eens 'normaal' te gaan eten in een Indiaas restaurant. Wat een feest; geen vet eten, geen burgers, geen liters cola. Simpel: Rijst + Vlees + Water. Wat hebben we dit gemist. 's Avonds belanden we per ongeluk op een hippiefeest (Asheville Earth Day) met jamband en wereldmuziek. Niet helemaal ons ding maar er is bananenbier dus het komt toch nog goed.

Dag 12: I'm totally gonna kick your ass
Vandaag gaan we naar Toby, de gitarist van Bugs Multiply. Hij is als tourmanager veel onderweg geweest met andere bands. Hij woont in een kast van een huis…, met een Wii! Op de onderste verdieping van zijn huis heeft hij een gastenverblijf, oefenruimte en zelfs een eigen studio! Na een uitgebreide BBQ is het een avond lang feest met de Wii. Het is lekker om de laatste dagen dat we hier zijn nog even relaxed rond te kunnen hangen. Voor morgen staat er trip naar de watervallen op het programma!

Dag 13: Wooosh
Toby woont in een bergachtige omgeving (Brevard) met tientallen watervallen op tien minuten afstand van zijn huis. Vandaag hebben we een hike langs drie van die watervallen. Lekker om er even uit te zijn. Cesar kan de verleiding niet weerstaan om nog even te gaan zwemmen (wat ten strengste verboten is) maar gelukkig zijn er geen cops in de buurt. In de binnenstad van Brevard worden we opgepikt door George (de drummer van Bugs Multiply) om bij hem de laatste dagen door te brengen. 's Avonds lachen we om Cops, een soort Blik op de Weg Extreme. Er is zelfs een speciale Cops-zender waar de hele nacht door kunnen kijken. Geniaal!

Dag 14: Well, that's about it
Onze laatste dag in Amerika. George brengt ons terug naar Matt waar we al onze spullen helaas alweer moeten inpakken. De laatste avond wordt in stijl gevierd bij Dunkin Donuts waar we toch al een verslaving voor hebben opgebouwd. Daarna maken we ons op voor een korte nacht slaap, want de volgende dag moeten we alweer vroeg vertrekken.

Vroeg, vroeg, vroeg vertrekken we richting Atlanta. Mooi op tijd want we mogen echt niet te laat komen. Was de controle om in Amerika te komen erg streng en duurde het wel anderhalf uur om binnen te komen, binnen 15 minuten zitten we in het vliegtuig op weg naar Europa. Na een lange vlucht, dwars door de nacht heen, komen we met jetlag en al weer aan in Europa. En dan is het allemaal toch echt voorbij. Maar we komen terug. We hebben nu zoveel contacten opgedaan dat we zeker weten nog een keer terugkomen naar Asheville en Nashville!



Voor heel veel meer over New Killer Stars bezoek je natuurlijk de artiestenpagina (logo hieronder dus) en voor vier nummers en een video-verslag van deze Amerikaanse tour pak je de MySpace-site.