Swelter verpakt thema's als relaties en schuld in lenteplaat

Het kwintet Swelter is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een actie voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van hun uitstekende debuutalbum kunt bemachtigen.

"Swelter maakt lentemuziek. Opwindende luisterliedjes waar je van gaat fluiten, stoere gitaarpop waar je van moet glimlachen", zo schrijft onze recensent terecht. Hij besprak het debuutalbum 'Songs Of Distance', wat van de redactie ook veel sterren kreeg. Het Zwolse kwintet Swelter timmert sinds 2006 niet onverdienstelijk aan de weg. Na een bemoedigende demo volgden mooie voorprogramma's voor artiesten als The Frames en The Veils.

Nu, met het debuutalbum op zak, lijken ze klaar voor de volgende stap. Allereerst is Swelter te gast als Artiest van de Week. We vroegen zanger/gitarist Bart Drost, in Swelter verantwoordelijk voor de tekst- en songschrijverij, om een toelichting bij de elf songs op het debuutalbum. Luisteren doe je ondertussen met de vier nummers in onze Player rechtsboven!

Swelter is:
Bart Drost: zang, gitaar, mondharmonica, samples
Erik Delobel: gitaar
Gelke Boontje: viool, toetsen, zang
John Zoet: bas, zang
Otto de Jong: drums

Swelter instore © George ten Brink

Wait & See
Met welk nummer laat je het publiek als eerste kennismaken op je debuut-cd? Dit nummer hadden we nooit live gespeeld en het voelde als een behoorlijk gewaagde zet om hier de plaat mee te openen. Omdat het best wel anders is dan de rest van de cd, veel toetsen, synths en vervorming: een kort en traag, sfeervol nummer (1,5 minuut), bij wijze van intro met als doel om de luisteraar de cd ?in te trekken?

Still Not Won
Dit is het liedje dat we het langst spelen en was ook al te vinden op onze titelloze ep, die we begin 2006 uitbrachten. Wie de oorspronkelijke versie kent, hoort behoorlijk wat verschil: het spacy, synth-intro is eraf en we hebben het tempo wat opgeschroefd en geprobeerd het "kleiner" te spelen en lekker "compact" te mixen. Minder bombast, minder het grote gebaar, meer het liedje. Het is nu één van de meest poppy nummers op de plaat en ik denk dat dat een goede keuze is geweest. Met een tekst over bezwaard zijn; niet overtuigd zijn van de gang van zaken in je leven en om je heen. "Now I can't say I'm won. I can't say I do. We are losing touch everyday." En eigenlijk is dat het thema van de plaat.

Bij de cd-presentatie © Geert de Groot

The Strain We're Under
Als er één nummer een metamorfose heeft ondergaan is het deze wel. We speelden dit live altijd met een ontzettend vieze synthesizer lick, die zo smerig en fout was dat het weer tof was. Vonden wij, haha! In de studio hebben we het over een hele andere boeg gegooid: synthesizers eruit, distortion-gitaren eruit. We hadden een gast-trompettist voor een mooie lijn in het refrein, maar ook die heeft het nummer niet gehaald (die lijn dan). Wat wel? Akoestische gitaren, veel zang in de mix, en veel weidse, spacy geluiden in het refrein en strings uit een mellotron.

Het is een mooi geheel in combinatie met de (op een waar gebeurd verhaal gebaseerde) tekst: over een oude buurman van mij die van de ene op de andere dag onaangekondigd stopt met zijn baan, geen telefoon en mail meer beantwoordt, zelfs niet van vrienden en familie en zich een half jaar volledig uit de maatschappij heeft terug getrokken. Na een paar dagen stond de politie, na veel ongeruste telefoontjes, op het balkon van zijn appartement en zag hem rustig tv kijken. Hij werd woedend toen hij de politie zag en jaagde ze al scheldend weg. Hij wilde alleen maar met rust gelaten worden. In 'The Strain We're Under' duik ik in zijn persoon en leg ik uit hoe ik tot een dergelijke keuze ben gekomen.

We Both Know
Ons Travis liedje, tenminste, als we de recensies mogen geloven. Ik denk dat ze dan vooral doelen op 'Sing' en dat is een hartstikke mooi liedje, dus een straf is het ook weer niet, zelf voelen we verder niet zo veel verwantschap met Travis. Ik vind dit live altijd één van de moeilijkste nummers om te spelen omdat ik met de akoestische gitaar zestienden speel en met mijn zang juist lui, achterin de tel wil zitten.

Matthijs Herder van Oceana Company op mellotron © KJ Guch

Voor dit liedje hebben we een echte mellotron gebruikt. Dat is een muziekinstrument uit de jaren '70, dat met toetsen tapes (als in cassettebandjes) aanstuurt. Je hebt de keuze uit drie geluiden: strings, flutes of choir. Wij kozen voor 'We Both Know' voor 'flutes', het warme geluid wat je ook hoort in 'Strawberry Fields Forever' van The Beatles. Wereldwijd bestaan er slechts 2000 van, maar een vriend van ons, Matthijs Herder (van Oceana Company) heeft er één staan in zijn studio in Zwolle en hij bood aan er wat nummers mee in te spelen, daar zeg je geen nee tegen!

Saddest Meal
De eerste single van de cd en het stevigste liedje van de plaat. Het langzaam omhoog kruipende geluid in het intro is een viool die met heel veel reverb en delay lekker over z'n nek gaat en al een lekkere spanning opbouwt. Het liedje is dubbel ingezongen: een keer met een vervormd, 'telefoon'geluid en de ander clean. Het geeft een beetje kille, afwezige sfeer en dat is precies wat het moet zijn. Het gaat over stilte voor de storm, in dit geval op relationeel vlak. Er valt een hoop te bespreken, maar allebebei zeg je geen woord. "You haven't finished your desert. And you just watch TV, as if there's any news." De lading van onuitgesproken verwijten, gezellig!



Refugee
Een liedje over op de vlucht zijn voor jezelf. En wat dat met een ander doet. Het idee hiervoor kreeg ik toen ik een oude docent van me tegenkwam, die trots vertelde dat hij sinds kort in een heel mooi herenhuis woonde en niet onder stoelen of banken schoof hoe groot en exclusief dat wel niet was. Toen ik wat langer met hem praatte, bleek zijn verhaal een stuk minder rooskleurig: zijn relatie was net op de klippen gelopen, het huis was nauwelijks te betalen qua hypotheek en hij was zo druk met zijn werk dat hij nauwelijks tijd had om het schoon te houden. Ik zag het voor me, hoe hij, moe aan het einde van een lange werkdag, de deur van zijn huis opendeed en in zijn eentje een grote, 14 kamers tellende leegte inwandelde.

Gast-accordeoniste Willemien Ahuis © Geert de Groot

In de studio besloten we ter plekke dat dit liedje met kwastjes gedrumd moest worden. Er spelen hier twee gastmuzikanten op mee: Willemien Ahuis (Hazy Jane) op accordeon en Gert Jan van der Weerd (Bertolf, a balladeer) op vleugel. Gert Jan speelt trouwens ook veel hammond op deze plaat. We zien 'Refugee' een beetje als ons Neil Young liedje, uit zijn 'Harvest' periode. Misschien komt dat ook wel door de mondharmonica erin, maar zo hebben we het geprobeerd te benaderen.

Something Worth Repeating
Had 'The Strain We're Under' de meeste muzikale aanpassingen ondergaan, de tekst van 'Something Worth Repeating' heeft zonder twijfel de meeste versies gehad. Zes jaar geleden ontstond het idee na een avondje stappen. Ik wachtte buiten op een vriend, maar stond blijkbaar zo stil dat twee voorbijgangers schrokken toen ik bewoog. Ik hoorde de een tegen de ander zeggen: "goh, ik dacht dat daar een standbeeld stond!" Uiteindelijk is het een liedje geworden over een al veel te lang getrouwd stel met een ingedut huwelijk. Waarbij de man uit protest tegen de gang van zaken in hun huwelijk beluit een standbeeld te worden. Om niet meer te praten en te bewegen totdat ze elkaar weer wat te melden hebben. Al die jaren heeft zij het voortouw genomen in alles wat ze deden en opeens verwacht ze initiatief van hem. Daar protesteert hij tegen: "How can you be mad at me when I refuse to talk? You always said that's what you loved me for?"

Gelke © Stijn van Baalen

You're In The Last Frame
Dat we sinds een jaar een violist/toetsenist in de band hebben is op deze plaat nog lang niet zo veel te horen als bij onze optredens. Dat komt omdat Gelke pas na onze akoestische tour van eind 2007 in het voorjaar van 2008 als vast bandlid bij Swelter kwam en we toen het gros van de plaat al opgenomen hadden. Als gastmuzikant had hij toen al wel een paar nummers ingespeeld, maar vlak voordat we gingen mixen hebben we in dit liedje alsnog viool opgenomen. Die lijn was ontstaan en bedacht voor de akoestische optredens, maar bleek in de elektrische variant ook heel goed te passen, dus die wilden we er graag nog op hebben. We zijn blij dat onze Belgische mixer, Werner Pensaert (die eerder met o.a. Johan en Manic Street Preachers werkte) van zoveel verschillende opnames een mooi geheel heeft weten te maken.

She Wants To Be A Mother
Net als opener 'Wait & See' heb ik dit "tussendoortje" helemaal alleen thuis opgenomen en ingespeeld in mijn Latency Home Studio. De dag voordat we gingen mixen in België heb ik er nog een sample onder gegooid en er de melodica-lijn op ingespeeld. De sample past tekstueel erg goed bij het onderwerp van het liedje, maar dan moet je wel Spaans verstaan. ;-)

Het was echt een experimentje en had niet echt prioriteit bij het mixen. Alleen als we tijd genoeg hadden, zouden we dit mixen. Dat bleek zo te zijn en uiteindelijk heeft het dus zelfs de plaat gehaald. Tussen zoveel liedjes-liedjes werkt dit voor ons gevoel erg verfrissend en zet het eventjes lekker op het verkeerde been.

Swelters cd-presentatie in Hedon © Ronald Schelling

Love Is Not For Hypocrites
Nogal stellige titel en tekst waarin ik mezelf aanpraat mijn relatie met mijn vriendin niet waard te zijn. Over een schuldgevoel hebben; over wel nemen, maar niet geven. Misschien is het mijn Calvinistische opvoeding, maar "schuld" vind ik een interessant thema. Dat je vaak het gevoel hebt niet genoeg te zijn en te weinig te geven. De ander tekort te doen. En daar dan weer een schuldgevoel over hebben. Het is een vicieuze cirkel die tot weinig vrolijks leidt, iets wat ik bij het schrijven toen regelmatig voelde. Zelf zou ik nu niet meer zulke grote woorden voor een onderwerp gebruiken, zou ik het proberen wat subtieler te verwoorden, hetzelfde gevoel meer tussen de regels te benoemen, maar misschien is de wat zwartgallige stelligheid ook juist wel weer de kracht van de tekst.

Let Me Sleep
We vonden allemaal al vrij snel dat 'Let Me Sleep' de afsluiter moest worden van 'Songs Of Distance'. Het stamt uit dezelfde periode als 'Still Not Won' en 'Love Is Not For Hypocrites', en staat ook al in een andere versie op onze ep, maar we vonden dat we het beter konden spelen en dat het liedje nog steeds goed genoeg was om de plaat te halen en zelfs af te sluiten. Het is een liedje over tevreden kunnen zijn. Ik heb soms het gevoel dat dat een van de moeilijkste dingen is. Omdat de lat steeds hoger komt te liggen, door je eigen verwachtingen, maar ook door verwachtingen van buiten. Plaatjes waar je aan moet voldoen, qua uiterlijk, carrière, gedrag, materieel, etc. Als je aan al die verwachtingen wilt voldoen word je doodongelukkig en volg je alles, behalve je hart. Het liedje is voor mij een reminder juist daar dicht bij te blijven en de dingen te blijven waarderen die er echt toe doen.


Live en luister!
Swelter is de komende maanden onder meer te zien op Oerol en Geuzenpop, voor alle live-data neem je een kijkje in onze Concertagenda. De teksten zijn te vinden op de Bandcamp de Bandcamp van de Zwolse band, waar ook de hele cd te beluisteren is.