Lawn met Slut door Oostenrijk

De Groningse band Lawn annuleerde een paar Nederlandse shows om door Oostenrijk te touren. Daarvoor hadden de heren nog een goede reden: ze waren namelijk gevraagd als support voor Slut, een fijne rockband uit München. Dat betekent: in grote zalen voor 800 man en tienermeisjes spelen. Voor deze site hield bassist/toetsenist Maarten Rischen een dagboek bij:

Ben je net lekker van alles aan het plannen; een videoclip, een Duitse tour, releases in het buitenland, duikt er ineens iets op vanuit onverwachte hoek. Slut, een band waarmee Lawn in het verleden meerdere malen heeft gespeeld, tourt eind januari door Oostenrijk en heeft een paar data openstaan voor supports. Het een en ander heeft wat meer voeten in de aarde dan hier zo lijkt, waaronder door ons geregelde shows in Nederland die last-minute afgezegd moesten worden, maar dat is hier allerminst relevant. We gaan naar richting het enige echte schnitzelparadijs; drie shows in Wenen, Linz en Salzburg!

Maarten © Marcel van Leeuwen

Woensdag 21 januari: Arnhem/Leeuwarden
Twee weken van voorbereiding is alles wat we hebben, dus de taken worden gedelegeerd, persberichten opgesteld, promotie gedaan voor de lokale media en wat dies nog meer te zeggen heeft, maar dat lijkt in zo’n korte tijd al bij voorbaat een onbegonnen zaak. Het zal vooral een kwestie worden van onderhandelen over overnachting, kostenplaatjes maken, een paar keer flink repeteren, tasje inpakken en duimen dat er volk komt opdagen. We moeten ons een RSI hebben geduimd, want over volk niks te klagen. Daarover later meer; op deze woensdag, twee dagen voor vertrek, moet er vooral nog even gerepeteerd worden met It Langstme En De Dea, het afstudeerproject van los-vaste toetsenist Laurens van der Meulen.

Toetenist Laurens © Marcel van Leeuwen

De beste man zit momenteel in gunstig vaarwater met Jean Parlette en Grote Prijs-finalisten Miss. Ippi, maar stampt tussendoor nog even een nieuwe band uit de grond, die zichzelf gaat presenteren in de Romein op 12 februari. Geen lullig showtje, zijn Popacademie-carrière en naam als indiekoning van Friesland staan op het spel. Voor It Langstme En De Dea zijn naast Oceana Company-drummer Robert Koole ook onze zanger-gitarist Job van ’t Veer en ondergetekende gerekruteerd; van een flink potje incest is niemand vies in de noordelijke bandjesscene. Wat betreft de tour wordt snel met pijn in het hart besloten niet als vijftal maar "ouderwets" zonder toetsenist op pad te gaan, zodat Laurens zich in alle rust kan buigen over geile lichtshows, podium-outfits en promotieplannen. Oh ja, donderdag 12 februari dus, had ik dat al gezegd? Komt allen!

Titus © Marcel van Leeuwen

Donderdag 22 januari: Arnhem/Groningen
De donderdag is onze reguliere oefenavond, maar we besluiten het even door te schuiven naar de volgende ochtend, zodat iedereen z’n zaakjes op orde kan krijgen. Voor mij betekent dat een avond flink doortrekken in een Arnhems kantoor, waar ik redactie voer voor Musicmaker en De Bassist. Tests uitzetten, pakketten versturen, ingekomen stukken redigeren, een smakelijk stuk schrijven over de seminars van afgelopen Eurosonic/Noorderslag, gastrecensenten regelen, discussiëren over de cover, naar de wc, eindeloos veel mails beantwoorden van promotors en labels, de planning voor het februarinummer opzetten, een test van een fijne Finse microfoon schrijven, en rond middernacht naar Groningen. Je ziet nog eens wat van de wereld.

Vrijdag 23 januari: Groningen/Regensburg
Tien uur ’s ochtends een repetitie, man man man. Op de een of andere manier krijg je niet helemaal mee wat je aan het doen bent op zo’n tijdstip, maar het was hoognodig nog even flink de set door te nemen en te timen. De gebroeders Van ’t Veer bedienen zich voor hun composities van verschillende compleet idiote gitaarstemmingen, dus het is vooral zaak de set zó op te bouwen dat er niet al te veel tussendoor gestemd moet worden. En als het toch gebeurt, even een sampletje erdoorheen. Je moet de zapcultuur-jeugd bezighouden tegenwoordig. toch? Nah dann, ein letzte Zigarette und auf zum Autobahn! Plaats van bestemming is Regensburg, waar een barmhartige Samaritaan ons wel onderdak wilde verschaffen zodat we niet het hele eind naar Wenen in één dag hoeven af te leggen.

Dit bleek dan weer stom toevallig de indiekoning van Beieren te zijn; Chris Pacult. Student, promotor van allerlei lokale festivals, muzikant en groot, gróót muziekliefhebber. De muren en kasten van zijn, in een gigantisch oud pand gevestigde, kamer zijn behangen met platen en posters van archetypische "echte muziek"-bands als The Notwist en Mercury Rev, en de wat verlegen Pacult zelf heeft als levensmotto "to zave rock an rowl!". Prachtig. Om de daad bij het woord te voegen heeft hij voor de uitgeputte band zijn eigen slaapkamer uitgeruimd en bij het vertrek ’s ochtends geeft hij ons als een bezorgde moeder flesjes water mee voor onderweg. Ze bestaan nog, compleet onbaatzuchtige en waanzinnig gastvrije mensen als Pacult. Hopelijk zien we hem snel weer bij een optreden daar in de buurt en bomen we verder over alle prachtige muziek die hij de laatste tijd heeft ontdekt.

Zaterdag 24 januari: Wenen
Oh, Vienna! WUK is een misleidend pand. Bij binnenkomst waan je je in een anarchistisch krakersbolwerk; werkplaatsen, vegetarische toko’s en een wat vervallen staat van zijn. De zaal is een soort opgeblazen Vera, in de ruimtelijke zin des woords. Officieel heeft de Spartaans ingerichte poptempel een capaciteit van 1200 man, maar met 900+ zit ie ook behoorlijk vol, merkten we. Overigens pas zodra we van backstage het podium opliepen, na ons te goed te hebben gedaan aan de eerste van de drie backstage vreettafels van de week. Worst, een ander soort worst, nog meer worst, kaas, soepstengels, selderij, kaasblokjes, kaasplakjes, paprikaatje, worst, kaas, worst…

Het publiek hadden we het over, he? Dit hadden we in elk geval niet verwacht: mensen! En wat een boel mensen! En wat een enthousiaste mensen, bovendien. Dat moeten ze nog steeds leren in Nederland: enthousiast doen als een band zich staat uit te sloven. En je bek houden als er een gevoelig nummer wordt ingezet. Maar het leek allerminst beleefdheid, maar een oprechte interesse in “dat Nederlandse voorprogramma”, bleek toen we na de show bij de merchandise-tafel stonden. Warme broodjes is wat overdreven, maar de cd’s vlogen over de toonbank. Titus had ergens een hippe gadget vandaan getrokken, waarmee je een deel van onze single Downstream de lucht in zond, zodat iedereen met Bluetooth binnen de kortste keren een nieuwe ringtone had. Viel erg in de smaak, en het blijft altijd leuk om spullen te mogen signeren. Zeker als het om de posters van Slut gaat. Trouwens ook een leuk bandje.

Zondag 25 januari: Linz
Een tip voor iedereen die nog nooit in een psychiatrisch ziekenhuis is beland en dat ook graag zo wil houden; luister nooit naar de Oostenrijkse radio. Lawn deed dat wel, en luisterde gedurende drie uur (!) naar een hoorspel, variërend van voetstappen, iemand die stuiptrekkend op een kapotte piano leek te liggen tot een of andere vent die - "wawawa..blrp..wawawa" - op een heel eigen manier iets duidelijk wilde maken. Met een straaltje kwijl uit onze mondhoeken en een glazige blik kwamen we aan in Linz.

Het Posthof is van een heel andere orde dan WUK: véél te netjes, veel te schoon, veel te modern. Maar wel heel fijn met een hotel er aan vast, en een podiumsound waar je u tegen zegt. Het was er ’s avonds gezellig druk, al had Wenen ons behoorlijk verwend. Hoogtepunt van de avond (voor mij in elk geval, en ik schrijf het stukje, dus dan is het zo): een borst signeren. Van een zestienjarig meisje zonder enige kennis van Engels behalve "would you please…", maar dat mag de pret niet drukken. Het Slut-T-shirt stond haar goed. Na het optreden tot een uur of 3 met het hoofdprogramma en aanhang de wijnvoorraad opgedronken. Zij speelden trouwens ook prima. Toch echt wel een leuk bandje.

T-tus eert het nationale wapen

Maandag 26 januari: Salzburg
Mozart. En meer is er niet te zeggen over Salzburg. Alles is één groot museum, iedereen eet er Mozart-Kügeln, snuit z’n neus in Mozart-partituur-zakdoekjes en zingt La Nozze Di Figaro. En dan was het er ook nog Mozart-week (zullen wel alle even weken zijn, op de oneven wordt er geslapen). Niks voor ons, wir sind Unterground. Het Rockhouse in Salzburg trouwens ook, gebouwd in een berg en eigenlijk het enige poppodium in de wijde omtrek. Posters kondigen optredens aan van Soulfly, Helmet en Calexico. Veel over gehoord van collegavrindjes van The Gathering, en ze hadden geen woord teveel gezegd. Geweldig podium, mooi geluid en wederom een flink aantal bezoekers.

Mocht gelukkig weer gebruik maken van Slut’s stagepiano, hoewel ik ‘m de dag ervoor niet van de Transpose-functie had afgezet. Grote rampen zijn uitgebleven. Na het optreden om de geslaagde week te vieren een kroeg opgezocht waar de al dagen sudderende gekte van Slut-bassist Gerd het hoogtepunt bereikte. Niet alleen wil de beste man liever voetballen "dat muziek maken is ook alleen maar voor het geld", vooral heeft hij uit pure eenzaamheid een imaginaire club opgericht, een waan waarin hij onder meer al zijn hele band betrokken heeft. Achtereenvolgens werden ook ondergetekende, Job en Okkie geïnaugureerd in de "Haze Klub": op de knieën, zweren op een vergane foto van een konijn en het clublied zingen. Ich habe es nicht gewusst, je had er bij moeten zijn. Leuk bandje, dat Slut.

Dinsdag 27 januari
Terug, slapen, lieve MySpace-berichtjes beantwoorden en maar weer aan de slag voor de echte tour in juni. Hopelijk ook weer terug naar Oostenrijk, dat land kan voorlopig niet meer kapot voor ons. Vooralsnog hebben we in elk geval een tof label gevonden in Duitsland en Zwitserland (daarover later meer, persbericht in de maak), dus de Avonturen van Lawn zijn nog lang niet voorbij!