Martyr met Lizzy Borden, stripper en bloed 5700 km door Europa

De bekende metal-groep van weleer is weer helemaal terug: Martyr. De Utrechtse band heeft na een serie reünie-shows de zaken weer serieus aangepakt. In 2006 trad de eerste Martyr-vocalist Robert "Rop" van Haaren weer toe en dit jaar tekende de groep bij Rusty Cage Records, waar in februari een dubbel-cd zal verschijnen. 'Fear The Universe' bestaat uit nieuw werk en een heruitgave van de "1985 classic" 'For The Universe'. Bovendien werden de Utrechters gevraagd als support voor de Europese tour van de LA-metalgroep Lizzy Borden. Voor MusicFromNL hield gitarist Rick Bouwman een dagboek bij.

Inladen bus

06-12-2008, GER - Essen – Turock - 164Km
Vandaag was het zover, de start van de Europese tour met US metal band Lizzy Borden. Na alle voorbereiding door de tourmanager Gerjan van Bajvan Agency werden de spullen om 12 uur in de oefenruimte ingeladen in de Duitse Mercedes bus. De Bus waarin ook Lizzy vervoerd zal worden, die al gisteren in Essen zijn gearriveerd. Benieuwd naar wat voor soort gasten het zijn, want het is nogal een shock rock show die zij neerzetten met een hoop bloed, schmink, acts met een danseres en weet ik het allemaal. De bandleden en 1 van onze roadies, Maurits Ketting Olivier, verzamelen zich in Odijk bij Utrecht en de spullen worden op tijd ingeladen. Fuck toch weer 1 flightcase teveel, dus maar weer wat losse troep in de bus erbij. Fuck de merchandise case past ook niet dan maar in de auto mee en we zijn op weg. De file mag de pret in Duitsland niet drukken en gelukkig is Turock snel gevonden (leve TomTom). Kennis maken met de local crew: Frederick en Chris.

Turock is een prachtige zaal, podium ongeveer 10x5m, capaciteit 600 man. Na opbouw en de eerste paar lekkere Duitse pullen en top catering blijkt dat vandaag ook de Zweedse glam rock-band Fatal Smile optreed voor ons. Zij zouden deze week met Vince Neil van Mötley Crüe touren maar die heeft zojuist zijn tour afgezegd. Dus zijn de heren gisteren van Barcelona naar Essen gereden om met ons en Lizzy een toontje mee te brullen. Als Lizzy rond 6-en arriveert, blijken het hoogst sympathieke gasten (wij lenen natuurlijk wel onze backline aan ze, dus ze moeten wel haha) die werkelijk zin hebben om de tour met ons mee te doen. We maken uitgebreid kennis, er gaan wat biertjes heen en weer en ze checken onze backline. Ira Black, toch een gitarist met enige faam (Metal Church, Vicious Rumours) is erg tevreden met de Line 6 amp. Zelf besluit ik op 2x50W Marshall te spelen. Marten checkt de bassamp Ampeg, Chris de ENG amp van Marcel. Hij vraagt meteen of ie nog harder kan, het blijkt dat Chris en Ira elkaar gedurende deze tour continu van het podium af willen blazen.

Lizzy zelf zondert zich wel iets meer af en Joey (drums) is de iets stillere van de band. Als hij zich afzondert is dat om met Steffi de danseres/stripper aan de gang te gaan haha. Lizzy doet de soundcheck en ze zetten meteen een topgeluid neer, professioneel! We nemen nog maar wat pulletjes en doen tussendoor een foto-shoot voor de aankomende cd-hoes. Na de fotoshoot en wat hangen met Manfred van onze platenmaatschappij RCR en de guys van Lizzy (“we are friends on Myspace”) in de kleedkamer, blijkt de zaal met zo’n 250 metalheads redelijk goed gevuld als Fatal Smile zo’n 15 min. te laat start. Maar daar kijkt natuurlijk niemand van op. De band is redelijk succesvol, echt zo’n band die voor de vrouwtjes aantrekkelijk is, vandaar waarschijnlijk de damesslipjes met logo tussen hun merch :-).

Martyr live in Essen

Onze merchandisestand is ook klaar en we starten om 20.35 met de show. Het geluid is hard, op het podium wat rommelig, maar de show gaat verder lekker en het publiek reageert goed. Deze tour gebruiken we om 4 nieuwe nummers live uit te proberen ter promotie voor het aankomende album in Februari getiteld 'Fear The Universe'. Hoewel het publiek de songs nu al enthousiast ontving kan het nog beter , maar dat kan de rest van de tour zeker nog weer beter!! Rop steelt de show en is menigmaal ergens tussen het publiek te vinden. Dan weer met iemand op zijn nek, dan zit ie weer ergens op het balkon te zingen. Gooit zichzelf en het publiek onder met water en zet de crowd aan tot het zingen van: "I Hate You" in het nummer 'Eaten Alive'! Massaal wordt er meegedaan. Te Gek! Na zo’n 45 min, waarin nog om een toegift wordt geschreeuwd, waar verder geen tijd meer voor is, zal Lizzy Borden vrij snel het podium betreden. Maar eerst doen we een paar Jägermeisters met de guys en Lizzy girl in de kleedkamer om op een succesvolle show en tour te proosten!! Dat zal nog menigmaal gaan gebeuren ben ik bang haha.

Rop met fan in Essen

De fans stormen bij het horen van het intro naar voren en zanger Lizzy verschijnt in een of ander soort Burka. Wat een geluid, hard en strak en een meesterlijke show. De guys zijn allemaal beschilderd en Lizzy spuugt bloed, speelt met een axe en voornamelijk met danseres Steffi, die ook nog eens uit de kleren gaat. In een van de songs wordt zij door Lizzy met een bijl vermoord en komt ook het publiek onder het bloed te zitten. Tja, die Duitse metalheads willen niets liever zien natuurlijk. Allerlei maskers worden uit de hoge hoed getoverd en dat zo’n 1,5 uur lang.

Om de oren ook een beetje te sparen trekken we ons af en toe even terug in de kleedkamer en nemen nog maar eens een pulletje of wat. Het leven kan slechter. Na de show en de nodige complimenten over en weer is het afbreken geblazen, ook dat hoort er dan weer bij helaas. Inladen en op weg naar huis voor ons. Lizzy blijft in Essen voor de volgende show in Uelsen. Omdat we daar vorige maand ook al hebben gespeeld voegen wij ons weer bij de band op maandag in Gent.

08-12-2008, BEL - Gent – The Frontline 185 Km
Op naar België. In The Frontline, een bekende, donkere, metalclub in Gent hebben we precies vorig jaar ook al gespeeld met de Pre New Years Metal Party en hebben we naast heel goede herinneringen aan de crowd ook mindere: de kleedkamer backstage. En aangezien het vandaag een kolere koude dag is belooft dat niet veel goeds. Lizzy heeft zichzelf daarom maar in het hotel teruggetrokken en wij doen de soundcheck. Helaas wat laat gearriveerd dus het publiek stroomt al binnen. Een volle bak, uitverkocht huis, op de maandagavond, te gek!

Lang wachten

Even handen schudden met Emillio en opbouwen en de kleedkamer in.
En onze vermoedens worden waarheid, GVD wat is het koud in die kleedkamer. Gelukkig staat er flinke pot Home Made Fresh Macaroni (speciality of The Frontline) om op te warmen in de microwave. Wat een luxe leven toch: rockster te zijn haha. Maar door de veelvoud aan kroegen rondom The Frontline warmen we ons toch nog even op met een koude pint.

20.45 uur showtime. De zaal is gevuld, het intro start. De set is hetzelfde als in Essen en wordt de vaste set deze tour:
· Snow & Fire
· Darkness At Time’s Edge
· Fear
· Take Me Home
· Speed Of Samurai
· The Most Evil One
· Eaten Alive

Rop en Chris

Rop duikt weer het publiek in natuurlijk en de crowd reageert enthousiast op zijn aanstekelijke performance. Naast Rop zelf worden dit keer ook de andere bandleden “gedoopt” met zijn heilige water.
Lizzy arriveert en bekijkt een deel van de show. Chris Sanders (guitars) baalt dat hij slechts een deel van de show ziet. Hij herinnert zich ons nog van Metal Massacre VI, een Amerikaanse compilatie-cd back in ’85!! Heel sympathieke gast en zeer goede gitarist.

Rop smijt met nog maar eens met water en loopt weer eens de zaal in, het publiek zingt en schreeuwt mee. Het geluid is knalhard, het podium is klein, Maurits heeft handen vol werk om de feedback van de monitoren in de hand te houden. Maar hij brengt het wederom tot een succesvol einde. Na de show de merchandise regelen, Jägermeister backstage, stukje Lizzy kijken en hangen in de kroeg maar weer.

Polizei bitte folgen

09-12-2008, GER- Frankfurt – Die Halle 400Km
Hoewel de naam veel belooft is Die Halle geen megazaal. Podium heeft een vreemde vorm, de zaal is ook moeilijk te vinde , aan de achterkant van een of ander complex. Maar des te beter de sfeer, de grotere venues zoals Essen komen later op de tour weer. Ondanks het harde rijden naar Frankfurt toch oponthoud. Polizei, bitte folgen!!. Snel de boete maar betaald en verder op weg. En uiteraard dus weer te laat aangezien de check in om 14.00 zou zijn. Lies gaat voor de rest van de shows mee voor de merch. Aangekomen in Frankfurt checken we toch eerst maar in het hotel, Lizzy en de bus zijn er toch ook nog niet. Hotel kun je het niet noemen, het is een of ander theater met twee kamers voor ons allen. Er is nog een hotel (genaamd de Bunker) voor Lizzy geboekt, maar Gerjan gaf al aan dat zij na de show wellicht direct door rijden naar Polen. Wij nemen dit hotel er dan maar gewoon lekker bij maar wat een rare naam: de Bunker. Ach, we zien wel…

Op naar de zaal, opbouwen en soundchecken. Na een hartelijke ontvangst door Christoph die direct met bier, tosti’s en alles wat we ons maar wensen aankomt, wordt er opgebouwd en gesoundcheckt. Het geluid is lekker. De lichtshow prachtig. Groots! Lizzy arriveert ook en we eten de chili con carne die wederom met liefde door de “Home Chef” is bereid. Er is nog een local support genaamd Viron. De drummer is zeer bekend met ons materiaal, heeft de albums ergens in de jaren '80 gekocht en vindt het super met ons te spelen. Hij heeft ons al op Keep It True IV gezien in Dittigheim. Met een paar technische problemen aan het begin van de show rocken we om 21.00 de set weer weg. Het publiek reageert zoals we inmiddels wel verwachten, wederom razend enthousiast, maar zelfs dat blijkt later deze tour nog wel te kunnen worden overtroffen. In de kleedkamer staat een warmtekanon, dus we hoeven nu de plaatselijke kroegen niet op te zoeken voor de warmte. Dus drinken we gewoon lekker door in die Halle en doen het Jägerrondje maar weer eens met Lizzy Borden vlak voor zij opgaan.

Steffi being killed in Frankfurt

Chris en Ira van Lizzy hebben nogal de eigenschap tegen elkaar op te blazen met de amps. Mauri klaagt steen en been dat hij hiervan geen sound over de PA kan maken. Dit zal wel de gehele tour voortduren!
Na de set van Lizzy Borden, de act van Steffi waarbij GerJan haar het podium afdraagt en de eer heeft het bloed van haar lichaam te wassen, is het afbouwen geblazen. Er is nog steeds geen sleutel voor het hotel gearriveerd. We babbelen wat met de vele fans die we er vanavond weer bij hebben gewonnen. Dit kan gewoon niet meer kapot. Het is vanavond de laatste avond van Steffi (de danseres/stripper), huilend neemt zij afscheid. Zal wel komen omdat ze wat met de drummer heeft maar heeft hij ook wat met haar?? haha. Zij zal er de laatste twee shows van de tour wel weer bij zijn.

Christoph belt maar eens voor de sleutels en om 02.00 checken we in bij een zeker hippie type genaamd Franz. Franz zit echter al sinds 14.00 juist op een of andere Californische band te wachten….Lizzy dus….. Een te gekke vent die Franz, hij laat ons de kamers zien, die er zeker netjes uit zien en vertelt over de Bunker. Inderdaad een oorlogsbunker die hij heeft verbouwd, en nog steeds lijkt te verbouwen of gewoon niet afmaakt. Voornamelijk een onderkomen voor Oost-Duitse constructiewerkers, die door de weeks in Frankfurt in de bouw werken en in het weekend weer terug gaan, maar dus ook voor bands die in die Halle spelen. Een rondleiding is nodig want door dat gangenstelsel is het snel verdwalen. Wederom een Spinal Tap gevoel dus.

Franz vertelt dat hij om 05.30 de eerste ontbijtjes al weer klaar maakt voor zijn gasten, die vroeg naar de bouw gaan, maar eerst wil hij ons absoluut niet om laten komen van de honger en dorst. Dus bier en de oven aan voor brötchen en heerlijk ouwehoeren... Rond 4-en toch maar in het mandje gekropen en om 08.00 uur heeft Franz alweer een heerlijk ontbijtje klaar. Wat een prachtige vent!! We nemen afscheid en geven Franz een Martyr T-shirt natuurlijk.

10-12-2008, POL - Glogow – Mayday 690Km
Ja, op naar Polen!! Vroeg vertrekken, Toine en Lies ophalen bij het Antagon Theater en een kleine 700 km naar Polen. Eenmaal over de grens wordt het grimmig. Nog zo’n kleine 200 km, en geen snelweg meer. Donker, sneeuw, regen en hele, hele slechte wegen. Dit houdt dus erg op. Even contact zoeken met Gerjan, want het tourboek laat zien dat we om 14.00 in de zaal zouden zijn voor een soundcheck later die middag. Dat kunnen we dus vergeten, we arriveren om 18.45. Zaal open 18.30.

Poolse Lizzy Girl

Lizzy Borden was al vooruit gereden vannacht en heeft alvast in het Interferie hotel ingecheckt in Glogow. Lokale crew heeft de backline klaargezet, da’s dan wel weer erg lekker.. Na even kennis gemaakt te hebben met de lokale promotors van de club, Ula Majdanska (een prachtige meid, waarbij de guys van Lizzy niet zijn weg te slaan) en Arek Wachowicz, besluiten we een kleine linecheck te doen. Wow, wat een zaal. Capaciteit 800 man en een groot prachtig podium. Maar wat een security ook! Grote kale mannen, bomberjacks, blokhoofden dat spul. Polen heeft nu eenmaal niet een goede reputatie betreffende veiligheid cq criminaliteit, denk ik.

De Martyr backdrop hangt al, en de lokale support-acts staan al gereed maar mogen even wijken voor Martyr. Zo hoort het hahaha….. De linecheck hebben we in een paar minuten bekeken we gaan aan de maaltijd die al klaar staat in de mega kleedkamer die we delen met Lizzy Borden. Lizzy heeft inmiddels een andere Lizzy Girl, uit het publiek, voor de “There will be blood tonight” act die Steffi normaal gesproken doet. Gelukkig heb ik de act gisteren met Steffi nog gefilmd en kan haar dus laten zien wat haar te wachten staat. (Schrik). Maar na enig aandringen, gaat ze ervoor.

Toine met Lizzy en Marten

Na de locale acts is het weer showtime. De zaal is redelijk gevuld, zeker geen 800 man maar ok. Na de eerste tonen van het intro gaat het al direct los, dit hebben we eigenlijk niet eerder zo meegemaakt. Was de rest al goed van het publiek, dit slaat alles. En veel en mooie metal girls, dat valt natuurlijk ook meteen op. Uiteraard duikt Rop meteen de zaal in, die zijn we dus een halve show kwijt, maar het publiek vindt dat helemaal te gek. Zijn hemd wordt letterlijk van zijn lijf gescheurd. Door de vele ruimte op het podium (11 x 8 m) zijn zowel Marcel, Rick als Toine veelvuldig bij elkaar te vinden. Wilf knalt er als gewoonlijk ook op los. Zo willen we het altijd wel. In 'Speed Of Samurai' komt een van de fans het podium op, de security wil opspringen maar Rop houdt hem tegen. Sterker nog, hij trekt er nog een paar op het podium. En laat ze de hoge noten in de song 'Speed Of Samurai' gillen. De security loopt boos terug naar zijn plaats.

Ergens wel begrijpelijk, al die veiligheid, ook rondom de kleedkamers, want die Polen hebben weinig te makken. Bij het uitdelen van handtekeningen na de show roven ze ook meteen je pakje sigaretten mee. Gelukkig zijn er wel heel veel fans die zo onder de indruk waren van de band dat we tot diep in de nacht met iedereen niet 1x maar wel tig keer op de foto moesten. Rajmund Bakalarz, de vertegenwoordiger van Rusty Cage Records in Polen was ook diep onder de indruk, altijd leuk.

Rick live

Het hield niet op, op een gegeven moment werd het te gek. Er waren fans die 9 uur gereisd hebben om Lizzy en ons te zien. Tot die tijd werden we getrakteerd op alle superlatieven die er maar mogelijk zijn (“Martyr moet eerst nog een keer terug komen, dan pas kan ik sterven” , “het beste ooit gezien” , “the best singer ever”, “awesome” , “blown away” etc etc etc) en op elk (overigens heerlijk Pools) biertje werd opnieuw geproost: “na zdrowie!” Dziekuje bardzo! En nog een foto hopla…. Na de show van Lizzy , waarbij de invalster van Steffi een aardige job deed, althans aan het bloed te zien :), deden we nog maar eens wat fotoshoots en vlogen de T-shirts de deur uit. En ja hoor, foto’s met de fans….. Goede zaak voor de PR in Polen in iedere geval.

Met de promotors, bands en tourmanager en roadies eindelijk door de sneeuw naar het hotel. Na ingechecked te hebben werd het alsnog een hele lange nacht, mede dankzij de Red Label (standaard op de catering rider voor Martyr) en het overgebleven bier die we meegenomen hebben naar de hotelkamer. Chris Sanders was de enige Lizzy member die met ons meedeed. De overigen pakten toch maar 2 uurtjes rust voordat ze om 04.30 met de bus terug zouden reizen naar Frankfurt airport voor het vervolg in Spanje en Griekenland (drie shows). Om 04.00 kwam Gerjan ook maar eens helpen met whisky en nadat Chris afdroop om de bus in te stappen (lazarus) gingen we ook onze oogjes maar een kort dicht doen voor 3 uurtjes slaap om ronde 8-en terug af te reizen naar NL. Helaas voor ons geen show in Spanje en Griekenland. Wij voegen ons in Zweden weer bij Lizzy op 16-12.

Dinner in Polen

11-12-2008 Utrecht 871 Km
De terugreis liep niet helemaal zoals verwacht. Bij de grens naar (Oost) Duitsland stond de Poolse politie al klaar om nog even wat centjes te innen. De lichten branden niet (bleken dus defect), even cash vangen in Zloty’s of German Money. Ja, die Zloty’s hadden we zojuist aan Poolse wodka uitgegeven, en euro’s wil men niet. Naar mijn weten is German Money ook gewoon euro’s, maar leg dat maar eens uit aan een kwaaie Poolse agent die op zijn strepen staat met een blokhoofd en geen Engels kan of wil praten……. Wisselen dan maar, wat gek zoveel wisselkantoren bij elkaar. Staan hier zeker vaker….!! Betaald dus maar (100 zloty’s, 26 euro) en weer op weg tot PANG, klapband met 140 Km/uur op de linkerbaan op een Duitse autosnelweg. Met veel geluk de auto op de vluchtstrook kunnen parkeren, enorme rookontwikkeling achter ons. Gelukkig iedereen OK.

Het thuisbrengertje biedt de laatste 700 km hulp, maar snel gaat het niet. Even wat contact met Gerjan. Maar daar gaat het ook niet helemaal lekker Chris heeft dus in de bus gekotst over de tas van Lizzy, die was niet happy. En erger nog Gerjan is naar de verkeerde airport in Frankfurt gereden om Lizzy in te checken naar Spanje. Moest dus 150 km verderop zijn waardoor de vlucht gemist is. Extra hotelletje boeken dan maar, dus extra kosten.

Marcel live

16-12-2008, SWE Malmö 780Km
Het tweede deel van de tour gaat voor ons beginnen. Morgen spelen we in Sala, zo’n 1400 km rijden. Wat een schema. We hebben dus maar besloten eerst naar Malmö te rijden en daar te overnachten. Vanaf Puttgarten met de ferry naar Rodby (Denemarken) is lekker om de benen even te strekken en tax free drank inkopen te doen. Bij de grens van Denemarken naar Zweden wordt Toine gecontroleerd (hij reist apart met Lies die helpt met de merch) door de Zweedse douane op dranksmokkel. Want ja de drank is duur in Zweden. Toine heeft slecht een paar blikjes bier in zijn koets, maar waarschuwt de douane wel alvast maar even dat er nog een auto en bus aankomt met 2 heavy metal bands. Gecontroleerd worden we echter niet en dus karren we in 1x door over de brug tussen Kopenhagen en Malmö.

Aangekomen in Malmö blijkt dat Lizzy heeft besloten met de bus door te reizen. Maakt niet uit, gaan we de stad zelf wel onveilig maken. In Malmö blijkt het glazen huis te staan (idem als die van 3FM) voor de Zweedse nationale radio, waarvoor we door een promotor worden uitgenodigd. We besluiten na het eten daarheen te verkassen maar belanden in de kroeg en daarna in het hotel. Dat de drank duur is wisten we natuurlijk al maar in het restaurant worden we ook nog eens “getrakteerd” op alcoholarm. Je snapt al dat de kroeg uitkomst bood.

17-12-2008, SWE Sala – Rockland 627Km
Het weer is wederom grauw en koud. Vroeg op stap voor de laatste dikke 600 km naar Sala. Onderweg wat stops voor koffie en hamburgers waar we de bus met Lizzy toevallig ontmoeten bij een McDonalds. De ontmoeting is hartelijk en de verhalen uit Spanje en Griekenland groots!

Op naar Sala maar weer. De zaal heet Rockland, capaciteit 300 man, en ziet er uit als een uit de klauwen gegroeide blokhut. Heel gezellig dus dat beloofd wat. Er ligt volop sneeuw buiten wat het plaatje compleet maakt! Meteen wordt het dure bier uit de koelkast gehaald en wordt de zaal gecheckt en de spullen opgebouwd. Hans Karrestedt (promotor) en Lars Eric, (Sound) hebben er zin in, er wordt door de chefkok heerlijke hamburgers met wel hele zoute patat geserveerd. Beetje stom, gaan we nog meer van dat dure bier naar binnen werken natuurlijk. Lizzy laat zich direct bij het Sala Stadthotel afzetten en na de soundcheck doen wij hetzelfde. Onze backdrop past hier mooi, de backdrops van Lizzy helaas niet.

Martyr, Lizzy en crew

Marten Andersson (bass), van origine Zweeds, heeft zich al een dag eerder in Zweden gemeld (Stockholm) om zijn familie te bezoeken en is met vrienden naar Sala afgereisd. Deze zullen ons ook volgen naar Göteborg en blijken toffe gasten te zijn. Na ons opgefrist te hebben reizen we weer terug naar de zaal. De kleedkamer is wel heel klein. De zaal is redelijk gevuld. De lokale crew had al aangegeven dat deze doordeweekse show ook voor hen een vraagteken zou zijn wat opkomst van het publiek betreft. Dat valt gelukkig mee. De sfeer is er niet minder om in ieder geval, gelukkig maar na 1500 Km. Martyr heeft er in ieder geval wel heel veel zin in en knalt na het intro 'Snow & Fire' als openingsnummer de zaal in. Beetje pech, na 10 seconden breekt Rick een snaar. Het publiek stroomt naar voren en bangt er lustig op los. We kunnen ons niet echt voorstellen dat men ons hier kent, maar daarvan is niets te merken. Na afloop komen de complimenten weer onze kant op, die we net zo hartelijk tot ons nemen als bier. Meteen maar een nieuwe gig ergens in Zweden gescoord, en kennis gemaakt met wat nieuwe vrienden, die besloten hebben ook Göteborg te bezoeken. Toch zo’n dikke 400 km die men daarvoor over heeft!!

Lizzy heeft zich omgekleed in het hotel voordat men naar de zaal vertrekt op Ira na. Ik zie ze al lopen door de lobby, dat moet wel lachen geweest zijn. Een paar Jägers en spelen maar weer!. Er is weer een plaatselijke Lizzy girl gescoord. Een beetje forse Zweedse schone die door twee man het podium afgedragen moet worden. Gerjan en Maurits hebben er hun handen vol aan in ieder geval haha.

Om een uur of 2 na de show van Lizzy en flink af ouwehoeren met de fans willen we terug naar het hotel waar om de gescoorde wijn, bier en andere alcoholica nuttigen. Morgen of eigenlijk straks moeten we weer vroeg op om te vertrekken Kopenhagen. Eerst wacht Gerjan nog een verrassing, bij het ontvangen van de gage ontvangt hij ook een drankrekening: 1200 euro!!!!! Die wordt natuurlijk niet betaald. In het hotel blijken de guys van Lizzy toch maar hun nestje in te gaan. Ik zet nog even een nieuwe set snaren op en besluit met Marcel en Wilfried de drank op te maken. Let’s Rock ‘n’ Roll!!

18-12-2008, DEN The Rock - Kopenhagen 600Km
De wekker rinkelt daarna heel snel, koffie, ontbijtje en op naar Kopenhagen met de ferry van Helsingborg naar Helsingor. The Rock is een grote zaal middenin het centrum van Kopenhagen, de bus is al gearriveerd en we worden hartelijk ontvangen rond 4-en door Katja met een heerlijke, zij het wat late lunch. Ira van Lizzy klaagt als veganist dat er voor hem weer eens niets te eten valt. Katja regelt wat en de crew begint met uitladen en opbouwen. Lizzy soundcheckt niet dus dat doen wij. Het blijkt dat er nog een band speelt vanavond, het Deense Chainfist.

Maurits soundengineer

Met Rop vertrek ik even de stad in na de soundcheck. Maurits en de local engineer Henning zetten een lekker geluid neer, niet te hard. Kopenhagen heeft een prachtig centrum, waar wel heel veel te doen is, maar heel veel tijd hebben we niet aangezien de pasta wordt geserveerd voor het optreden. Chainfist start de show, zij spelen een heavy en strakke set waarna wij aan de beurt zijn. De zaal lijkt wat leeg, maar als het intro start komen de metalheads toch de zaal in en en naar voren. Wederom een succesvolle avond. Na onze set, gaan de podiumgordijnen dicht en bouwt Lizzy haar banners op. We gaan de zaal in, de guys van Chainfist zijn laaiend enthousiast en wisselen snel wat adressen uit, om de opening van Lizzy te bekijken en liggen in een deuk als bij de start van Lizzy de MARTYR nog fier boven Joey Scott blijkt te hangen. Snel een paar foto’s maken haha.

In Kopenhagen lijkt iedereen wel dronken op straat als we de bus inladen. Fuck dat de lift het niet deed waarin zojuist de hele backline was ingeladen. Op de helft van de weg naar boven beleef deze steken waardoor de spullen er alsnog uit konden en met de trap naar de bus gesjouwd moesten worden. Een domper zo laat in de nacht. Snel daarna maar naar het Cabbin hotel, ditmaal low budget. Weer oponthoud waar de gast bij de check in balie totaal gek werd van ons en het een uur duurde voor we de sleutel kregen. Dan maar een biertje of wat nuttigen.

19-12-2008, SWE Sticky Fingers - Göteborg 313Km
Een lekker kort ritje dit keer, dus we slapen een beetje uit, is wel nodig ook voor we op pad gaan. Onderweg paniek. Gerjan belt, de bus met Lizzy en de backline is van de weg gehaald door de Zweedse douane bij een alcoholcontrole. Men was op zoek naar gesmokkelde drank, maar dat is natuurlijk onzin. Een band hoeft geen drank mee te nemen, dat krijg men gratis bij de venues. Dan de bus maar naar de weging en ja hoor 1200Km te zwaar. Aan de kant dus. Gelukkig is Gerjan creatief en laat zich door een prachtige blonde Zweedse douanière (bestaat dat?) naar een autoverhuurbedrijf brengen en huurt een tweede bus. Marten zou een arrestatie niet eens zo vervelend vinden haha. De backline wordt deels overgeladen. De bus wordt vrijgegeven en we mogen door. Gerjan rijdt echter terug naar het verhuurbedrijf, levert de bus weer in onder het motto, wij Amerikanen kunnen niet met een schakelbak rijden, laadt de spullen weer over en rijdt weg. Tja, extra kosten, naast de al ontvangen 400 euro boete, zijn niet welkom. Wel een risico. Uiteraard arriveren we wat te laat bij de zaal, maar opbouw en soundcheck gaan steeds sneller.

Sticky Fingers is de allermooiste zaal van de tour, met een prachtige lichtshow, capaciteit 400 man. Het podium is lekker hoog, de kleedkamers luxe en de bands worden werkelijk van alle gemakken voorzien hier. Super lunch en heerlijk Chinees diner. Verrassend genoeg zijn er ook Nederlanders bij de show, begroetten we Erika uit Sala en een oude vriend Peter Verhoef die 5 jaar geleden geëmigreerd is naar Gèteborg. En werkt voor LiveNation, de organisatie die de shows hier heeft geboekt. De prijs voor een ticket ligt hier veel te hoog in vergelijking met de rest. Bijna 30 euro voor een ticket. Gelukkig heeft dat de fans er niet toe weerhouden op te draven.

Rop live in Göteborg

Geen extra band dit keer, da's lekker. Dus we starten om 21.30 met het intro en rocken de set als vanouds de zaal in. Moritz de plaatselijke engineer loopt steeds de zaal in om het aantal Db’s te meten want de max. ligt hier op 100Db. Best wel wat Martyr-fans dit keer in de zaal, de T-shirt verkoop loopt goed. Zelfs beter dan Lizzy en we merken dat we de set steeds beter neer zetten met een steeds beter showelement. Rop duikt de zaal in, hangt ergens boven het podium in de lichtinstallatie, doet een balkonscène en laait het Martyr-vuur bij de fans hoog op. Bekenden van vorige shows krijgen extra aandacht van Rop en laat ze meegillen en zingen. Na de show de gebruikelijke taferelen, nog wat pizza en onze nieuwe en oude vrienden begroeten. Bij Lizzy zingt Rop een toontje mee bij de toegift: We Got The Power. De sfeer is geweldig. Zowel Martyr als Lizzy beleeft een succesvolle avond. We party'en wat in de kleedkamer met voornamelijk Gerjan, Chris (who else) en Ira. Het hotel is ook ok en we vieren daar onze afterparty met de Red Bull en Poolse vodka.

Lange rit achter de rug

20-12-2008, GER Treibsand - Lübeck 560Km
Na twee Ferry’s en een aardig ritje arriveren we in Lübeck. Toine die al vooruit gereden is meldt dat het hotel vol zit. Nu vinden we dat niet zo erg want het is een of ander backpackers hotel. Jens van Treibsand regelt voor ons een luxe hotel midden in het centrum, waar we na de soundcheck onze intrek nemen. Voor ons speelt een lokale coverband Abgator, aardige jongens, maar ze weten ons monitorgeluid helaas goed te verneuken. Maurits heeft wat werk te doen dus na hun show.

Backstage begroeten we de bands en Steffi, die weer terug is. We merken dat fans uit Frankfurt ons achterna gereisd zijn en drinken wat met ze. De plaatselijke chef kok heeft me toch een hoop gerechten voorbereid waardoor het backstage wel heel goed vertoeven is. Allerlei kazen, snacks, brötchen, salads, gevulde paprika’s, eieren etc etc ….. En dan moet het diner nog volgen. Dat doen we dan maar na de show. Het is vanavond een volle bak, uitverkocht, in Lübeck, de metalheads zijn daar echt gek (en bezopen). Dat merken we tijdens onze show omdat ze maar blijven zeuren om plectrums, drumsticks, continu je benen vastpakken en proberen vast te houden, pluggen eruit trekken enzo. Later blijkt dit bij Lizzy idem, sterker nog, Lizzy wordt van het podium afgetrokken en schrikt zich het lazarus. Moet ie maar wat vaker naar Rop kijken haha……

Helaas werkt het intro van Martyr vanavond niet dus starten we de set maar zo. Lübeck bangt alsof hun leven er vanaf hangt en moe maar voldaan begeven we ons na de laatste tonen weer backstage voor de standaard rituelen met Lizzy Borden. Backstage blijkt ook pornoster Fransi (alias Luisa Rosso) aanwezig. Even googlen maar……. Wilfried en Rick dragen dit keer Steffi van het podium na haar “blood” act en Rop en Rick zingen mee met 'We Got The Power'. De plaatselijke sound engineer en Maurits delen nog even de complimenten uit aan ons en de kritiek aan Lizzy dat ze weer veel en veel te hard op het podium stonden. Daar is dus geen “bockwurst” van te maken! De sfeer is optimaal en na de show wordt er uitgebreid gefeest backstage. Helaas zitten we niet in dezelfde hotels vanavond, waarop Steffi zich nogal zorgen maakt hoe het toch komt dat Martyr een beter hotel heeft dan Lizzy :).

Rop live in Hengelo

21-12-2008, HOL Metropool - Hengelo 380Km
Met zowel zin als tegenzin vertrekken we na een gemist ontbijt naar Nederland. Op naar de laatste show waar we veel vrienden en familie zullen ontmoeten maar waarna we ook afscheid gaan nemen van Lizzy en crew. Vanavond is vaste waarde van Martyr, roadie Ron, er ook weer bij! Deze show blijkt zelfs de beste van de tour. De zaal zit goed vol met Martyr-fans! We geven een dusdanige puike show weg dat onze Nederlandse fans, vrienden en familie na afloop zeggen dat ze zoiets nog niet eerder gezien hebben. Dat is het gevolg van een aantal avonden achter elkaar live spelen. Je groeit gewoon enorm! Qua spel maar ook qua performance en show.

Er zit ook wel wat tegen die avond. Na de support-act Emerald blijkt de Marshall amp opeens defect. Niet getreurd, de Line 6, waar Ira op heeft gespeeld gedurende deze tour, staat paraat. Maar Martyr begint wel wat te laat en moet dus 1 nummer schrappen. Dit vanwege de curfew time van de Metropool voor de voorbereiding van de zaal voor een of ander kerstdiner de volgende dag. De show gaat verder waanzinnig, de reacties zijn uitmuntend.

Surprise Rop voor opkomst in Hengelo

Zoals gebruikelijk is het zaak voor de support-act om de hoofdact te verrassen gedurende de laatste show van de tour. We hebben daarom besloten om niet Steffi het podium op te sturen bij 'There will be blood' maar Rop in een kort schots rokje geleend van Steffi. Lizzy die daarna opkomt met een bijl en een masker op, weet niet wat hij ziet. De band ligt in een deuk maar speelt professioneel door en Lizzy bijt Rop in zijn nek waarna hij neervalt en wordt weggedragen door Robbie (de PA van Lizzy) en Gerjan. Uiteraard bij 'We got the power' komt Martyr in zijn geheel meezingen en feesten op het podium om elkaar te bedanken, omhelzen, te bezatten met Jäger, en te proosten op een geslaagde tour!!

Rop being killed by Lizzy

Rick neemt de Jackson Flying V van Chris Sanders (gesigneerd) in ontvangst als memory van deze geslaagde tour en er wordt gefeest, gedronken, geblowd, met de crew, band, crew van Hengelo, fans, familie etc…

Het zit erop!! We nemen nog wat laatste foto’s, nog eens afscheid en laden de spullen in op weg naar Odijk (nog eens 132 km) om deze weer in de oefenruimte te droppen. Lizzy reist daarna door naar Düsseldorf voor de vlucht Back Home. Het reisschema was heftig: 5700 km voor 9 shows in 2 weken! Maar het was onvergetelijk. !

Rick ontvangt Jackson guitar van Chris

Dank aan Lizzy Borden, Robbie, Steffi, Gerjan, Maurits, Lies en Ron. En alle lokale crew on the road!


Martyr presenteert de dubbel-cd 'Fear The Universe' op vrijdag 20 februari 2009 in Azotod in De Meern. Voor meer informatie kijk je op de detailpagina in onze Concertagenda. Meer over Martyr op het artiestenprofiel hieronder.