Only Seven Left als Backstreet Boys in Egypte

Nieuwe line-up Only Seven Left

In Hilversum is een jonge groep opgestaan, die "pianorock" speelt en recent twee opvallende toevoegingen noteerde. Only Seven Left is de naam en sinds kort zingt Bart van Dalen (a.k.a. Findel) bij de groep, nadat eerder Bram de Wijs (a.k.a. Impossible Situations/labelbaas Stuck in a Day Records) al achter de drumkit plaatsnam. De groep werd uitgenodigd om een aantal optredens te verzorgen in de Egyptische badplaats Sharm el-Sheikh en drummer Bram hield voor MusicFromNL het volgende tourverslag bij.

Egypte?
Op tour door Egypte, dit is het verslag van een wonderlijk avontuur. Meest gestelde vraag: waarom in godsnaam Egypte? Toch niet bepaald het mekka van de popmuziek... In september word ik gebeld door een vriend van een oud-collega die vraagt of we een weekje in Egypte willen komen spelen. Ze willen daar graag een Westerse band - dat vinden de toeristen leuk. Ik denk dan nog dat het een grap is, dus meer voor de lol leg ik de vraag voor aan de rest van de band. Tot mijn verrassing is iedereen gelijk enthousiast. Er zijn wel wat bezorgde moeders, maar voor we het weten zitten we in het Amstelhotel met drie zeer betrouwbaar overkomende Egyptenaren te vergaderen over een leuke vakantie-met-optredens in Sharm el-Sheikh.

De nieuwe single

Donderdag 20 november
Over twee dagen vertrekken we naar Egypte. Dat er wat voorbereiding bij een tour komt kijken snap ik, maar wij hebben de afgelopen weken gedaan wat je normaal gesproken in een paar maanden zou doen. Behalve vele, vele vergaderingen, telefoontjes en mailtjes met onze Egyptische contactpersonen, de nodige vaccinaties, het opstellen van contracten, het laten vertalen daarvan, hebben we ook nog eens net een nieuwe zanger (Bart) die ingewerkt moet worden. En we moeten in Egypte een uur kunnen spelen, dus repeteren we acht dagen per week. Daarnaast willen we graag onze nieuwe single meenemen, dus die moet even opnieuw ingezongen, ontworpen en geperst worden. Pfff, we zijn onderhand wel aan vakantie toe. Maar het spannendste is: tot twee dagen voor vertrek, is nog niet zeker wanneer we precies vliegen. En in mijn doemdenkende oren klinkt dat als: het is nog niet zeker óf we wel gaan.

Vrijdag 21 november
De tickets zijn binnen! Dat betekent dat ik nog heel snel een koffer en een zwembroek moet gaan kopen, en dat we nu ook eindelijk de pers kunnen gaan inlichten. Vanavond spelen we ons eerste optreden in de nieuwe bezetting, in Zeist als voorprogramma van Silkstone. Het verloopt voorspoedig, het vele repeteren heeft in ieder geval wat opgeleverd. De fans reageren heel positief op Bart en op de nieuwe liedjes. Na het optreden snel naar huis, want morgenvroeg vertrekken we naar Düsseldorf. Vanaf daar vliegen we naar Caïro, en daar stappen we over op het vliegtuig naar Sharm el-Sheikh. We gaan met z'n achten: de band, Menno de manager, Lucas de roadie en Sander de geluidsman.

Zaterdag 22 november
We staan om 7 uur op en verzamelen bij gitarist Jochem. Vanaf daar vertrekken we met twee auto's naar Duitsland. Iedereen is gaar van de avond ervoor, en sommigen van ons zijn een klein beetje zenuwachtig omdat ze nog nooit gevlogen hebben. Eh ja, ik dus. Na een lange rit komen we aan in het ijskoude Düsseldorf, waar we de gitaren laten insealen en met het speciale vervoer meegeven. We checken en in en gaan door de eindeloze controles. Bassist Hinne (15) wordt apart genomen omdat hij een verdacht koffertje bij zich heeft. Maar hoe leg je een Duitser uit wat een draadloos systeem voor je basgitaar is?

De eerste keer opstijgen is niet mijn favoriete moment van de tour, maar het vliegen valt eigenlijk reuze mee. We zwaaien de Europese sneeuw uit en komen aan het eind van de middag aan in Caïro, waar we door onze Nederlands sprekende contactpersoon worden opgevangen. Door de verkkeerschaos rijden we in een mooie ruime bus naar een andere vertrekhal. In sommige busjes zitten wel dertig mensen, en ze kijken ons nogal afgunstig aan...

Vliegveld Caïro

De tweede keer opstijgen is een fluitje van een cent, en de vlucht naar toeristenparadijs Sharm el-Sheikh duurt ook maar kort. Alleen het wachten op de gitaren duurt heel erg lang. Iedereen heeft zijn bagage al als wij nog staan te wachten. We vrezen het ergste, maar daar komen ineens twee vliegveld-mannen aanlopen met de gitaren in de hand.

We worden eerst naar de Champions Pub gereden. De eigenaar van die pub heeft ons uitgenodigd, en op die plek zullen we ook gaan optreden. Het is inmiddels middernacht, maar er wordt nog uitgebreid voor ons gekookt. We worden ook gelijk herkend van de flyers die overal hangen. Als we allemaal klaar zijn met eten, worden we naar het resort gebracht waar we de hele week overnachten. Er zijn vier 2-persoonskamers voor ons gereserveerd, en we vallen allemaal direct in slaap.

Aan het zwembad

Zondag 23 november
Om een beetje in Egyptische sferen te komen, doen we het vandaag rustig aan. Geluidsman Sander heeft vanwege zijn examens een vlucht later genomen en hij komt vandaag aan in Sharm. Jochem en ik gaan hem in een enorme Hummer ophalen, terwijl de rest het zwembad bij het hotel verkent. 's Middags wordt er gezwommen, wat gitaargespeeld en zelfs ge-aquajogd. Het is hier 35 graden, maar totaal niet te heet door het lekkere woestijnwindje.

Roadie Lucas met waterpijp

Aan het eind van de dag worden we opgehaald door de tourbus met chaffeur (je kunt hier onmogelijk zelf gaan rijden, het verkeer is één groot toeterfeest zonder regels). We vertrekken wederom naar de Champions Pub om te eten en ook om de technische details door te spreken. Een rustig dagje vol nieuwe indrukken. We kijken onze ogen uit. Ook al proberen de mensen hier zo westers mogelijk te doen, het is een andere wereld. We worden zeer gastvrij ontvangen en het standaard antwoord van een Egyptenaar op een lastige vraag is: "Is no problem!". Lekker relaxed. Ook de roomservice in het hotel doet niet moeilijk over vier hamburgers midden in de nacht. Het internet is wat minder betrouwbaar, wat slecht uitkomt omdat onze website er uitligt en we juist via de site iedereen op de hoogte proberen te houden van onze avonturen.

Maandag 24 november
Vandaag leren we onze begeleider kennen: Sam. Hij brengt ons de rest van de week overal naartoe en zorgt ter plaatse dat we als ware rocksterren behandeld worden. "You are the Dutch Backstreet Boys!". Eh, ja, klopt inderdaad! We worden met het busje naar een mooi strandje aan de Rode Zee gebracht. We krijgen een privéplekje met grote kussens, een eigen koelkast en genieten van de verse bananenmilkshakes en pizza's. De temperatuur van het water is bovendien erg aangenaam, hoewel de herfst hier net is begonnen en de Egyptenaren de zwemmende toeristen maar raar vinden.

Door de eigenaar van de pub zijn we uitgenodigd in zijn visrestaurant, dus daar dineren we vanavond. Ook zouden we de gehuurde backline alvast bekijken en opbouwen, maar helaas is die nog niet aangekomen uit Caïro. Jammer, want we hebben inmiddels wel weer zin om te spelen... Maar we mogen natuurlijk niet klagen, tot nu toe is het een geweldige gratis vakantie.

Dinsdag 25 november
De vis is helaas niet bij iedereen even goed gevallen: gitarist Jochem is er vannacht goed ziek van geweest, maar is inmiddels weer de oude hyperactieve Jochem. Van tevoren was ons door iedereen met Egypte-ervaring verteld dat we gegarandeerd getroffen zouden worden door "de vloek van de Farao". Diarree dus. Advies: geen kraanwater drinken, geen ijsblokjes, fruit, groenten, vlees of vis eten. Tja, wat blijft er dan nog over? Bier?

We worden naar het AquaPark gebracht, een gigantisch openluchtzwembad. Daar breng ik de dag bakkend in de zon door, terwijl de rest zich uitleeft in de enorme glijbanen. Aan het begin van de middag komt onze manager met het goede nieuws dat de backline is gearriveerd. Snel omkleden en naar de Champion's Pub dus. Daar aangekomen is het eerste wat we zien twee metershoge banners met onze hoofden erop. We worden wereldberoemd in Sharm el-Sheikh!

Live in Egypt

De backline blijkt helaas niet helemaal te zijn wat we op ons verlanglijstje hadden staan, maar we zullen het ermee moeten doen. De gitaarversterkers ontbreken nog, maar na wat heen en weer gebel, komt er ineens een taxi aan met een versterker. De gevraagde piano blijkt een keyboard te zijn, waar in eerste instantie alleen een accordeongeluid uit komt... We besluiten het als een uitdaging te zien: als we het hier op kunnen, kunnen we het op alles! Aan Sander de taak om iets fatsoenlijks te bakken van het zaalgeluid. Morgen komen er betere spullen, en dat is gewoon zoals het hier gaat: alles op z'n tijd. We beginnen er zelf inmiddels ook al aan te wennen. Is no problem!

Na de soundcheck gaan we terug naar het hotel om ons op te frissen en dan is het dan eindelijk zo ver: ons eerste optreden in Egypte! Dankzij de uitvoerige promotie is het lekker druk, en het publiek doet goed mee. Er zijn vooral Britten, maar ook Italianen, Russen en zelfs Nederlanders. Er wordt geklapt, gedanst, gedronken, er worden cd's verkocht en handtekeningen uitgedeeld: een perfecte show dus.

Woensdag 26 november
Weer een dagje naar het strand. Pizza, milkshakes, bier, zon en zee. 's Avonds weer heerlijk dineren in de pub, en voorbereiden voor het optreden. Zoals beloofd is er inmiddels een stagepiano aangekomen, evenals een reserveset drumstokjes. Er is wederom veel belangstelling, maar omdat het buiten nog lekker warm is, blijft het meeste publiek op het terras zitten. Omdat de vloek van de Farao ons inmiddels bijna allemaal heeft geraakt, wordt er tussen de nummers wat heen en weer gerend naar het toilet. Ik voel me zelfs zo ziek dat we het tweede optreden van vanavond moeten afzeggen om terug naar het hotel te gaan. Begeleider Sam roept me vrolijk na: "Have fun at the toilet tonight!".

Embedded musicians

Donderdag 27 november
Het optreden van vanavond is nog niet helemaal zeker, omdat de vergunning nog niet rond is. We zouden optreden in het Aqua Park, waar een feest plaatsvindt. In afwachting van het verlossende woord brengen we de ochtend door aan het hotelzwembad. Manager Menno loopt ondertussen druk bellend heen en weer, maar ik ben inmiddels gezegend met de Egyptische instelling: we zien wel. Om twee uur krijgen we te horen dat het niet is gelukt met de vergunning, maar dat er wel iets anders leuks is geregeld: we gaan met zonsondergang op quads door de woestijn crossen!

We worden met drie taxi's naar de rand van de woestijn gebracht, waar meerdere quadverhuurbedrijven zitten. We worden goed ingepakt met Arafat-sjaals zodat het zand niet aan het eind van de rit tussen al onze organen zit. De tocht door de woestijn is zeer indrukwekkend. Ik ken dit alleen uit Kuifje-strips, maar om er zelf doorheen te rijden... wauw. Zoveel zand en steen en kamelen... Er wonen ook mensen in hutjes en hoe donkerder het wordt, hoe mooier het landschap. Halverwege begeeft de quad van Sander en mij het, en ik word opgepikt door één van de gidsen die in een woestijnbuggy rijdt. Dat zit een stuk comfortabeler, maar na een paar honderd meter begeeft ook de buggy het. Benzine op. Daar sta je dan, midden in de donkere woestijn, met een niet-Engels sprekende Egyptenaar die het ook even niet weet. Ik vraag hoopvol: "Is no problem?", maar de gids probeert tevergeefs te bellen. Staan er hier überhaupt zendmasten? Na een kwartier wachten, probeert hij toch nog even te starten. En hij doet het weer! We rijden weer naar de rest van de groep, waar ons een wonderlijke voorstelling staat te wachten, met een twijfelachtige woestijnbarbeque.

OSL goes Mad Max

Veilig bij Sander achterop crossen we weer terug naar de stad. We worden opgepikt door Sam, die ons afzet bij het hotel, waar we nog net de maaltijd kunnen meepikken. Na het eten besluiten we de drukke boulevard tegenover ons hotel te verkennen. Het is hét uitgaansgebied van Sharm, met onder andere het Hardrock Cafe en disco La Pasha. We zijn eigenlijk voor het eerst zonder Egyptische bodyguard buiten het hotel, en de sfeer is meteen heel anders. Uit alle hoeken komen mensen om ons dingen aan te smeren, of naar binnen te krijgen, iedereen heeft een mooie discount, overal kunnen we gratis waterpijp roken... Het wordt behoorlijk irritant als ze ons eindeloos volgen. Bovendien zijn we niet meer gewend om overal voor te moeten betalen, en de eens zo gastvrije kroegeigenaren proberen ons duidelijk geld af te troggelen, alsof we doodgewone toeristen zijn... Snel weer terug naar het hotel waar ze denken dat we de Backstreet Boys zijn!

Wachten in de lobby

Vrijdag 28 november
Een zonnige nieuwe dag is aangebroken, maar niet voor iedereen begint deze laatste dag even goed: toetsenist Roderick is behoorlijk ziek geworden van het woestijnvoedsel. Hij blijft dus een dagje in het hotel, terwijl wij met Sam naar het strand gaan. Zoals iedere dag zitten we eerst een tijdje te wachten in de lobby, want van op tijd komen hebben de Egyptenaren helaas weinig kaas gegeten.

Na een heerlijke middag zonnen op het strand (jawel, met pizza's, milkshakes en bier) moeten we onze koffers al gaan pakken. Vanavond gaan we nog één keer optreden en dan vliegen we om vijf uur 's morgens weer naar Caïro.

De hele crew

Bij de pub is het druk, want er is een feest van de lokale duikvereniging. De set loopt dus ook lekker soepel, er wordt inmiddels zelfs meegezongen en gevraagd om een toegift. Na het optreden volgt een emotioneel afscheid. We hebben in een week tijd heel veel vrienden gemaakt in Sharm el-Sheikh. Op de groepsfoto zie je links onze begeleider Sam, en vooraan kroegbaas Tarek. We worden gelijk uitgenodigd voor volgend jaar, en daar zeggen we natuurlijk enthousiast "ja" tegen!

Het busje

Zaterdag 29 november
Een korte nacht, om vier uur gaat de wekker en om half vijf verzamelen we allemaal duf en slaperig in de lobby. Zou het busje dit keer op tijd komen? Het wordt nog even spannend, want het busje is er ruim op tijd, maar degene die ons moet uitchecken (en afrekenen...) niet. Inmiddels zijn wij al te goed ingeburgerd om ons echt zorgen te maken, en na veel gebel en gepraat kunnen we inderdaad gewoon naar het vliegveld vertrekken. Op het nippertje, want het vliegtuig gaat over een half uur. We nemen afscheid van Sander, die wederom een vlucht later neemt en racen naar het vliegveld.

Wachten in Caïro

De derde keer opstijgen is helemaal een eitje, en de vierde keer heb ik het nauwelijks meer door: ik ben over mijn vliegangst heen! We zien de zon opkomen terwijl we landen in Caïro, waar we een paar uur moeten wachten. Daar ontmoeten we nog kort onze Egyptische contactpersoon en bedanken hem voor de geweldige week.

Een paar uur later komen we aan in Düsseldorf waar het flink sneeuwt. Ondanks de kou zijn we allemaal blij weer terug te zijn in Nederland, hoewel het Egyptische avontuur nog wekenlang zal rondspoken in onze dromen. En wat zeggen we volgende keer als er iets niet helemaal soepel verloopt? "Is no problem!"


Veel meer over Only Seven Left, zoals weblinks en concertdata vind je op het MusicFromNL-profiel. Op de website van de Hilversummers vind je nog meer foto's van het Egyptische avontuur.