Dog Called Phenix langs P3, Melkweg en Panama

Na een ep en een finaleplaats in de Amsterdamse Popprijs 2007 leverde Dog Called Phenix vorige maand het debuutalbum af. De Amsterdamse groep presenteerde 'Someone's Gonna Love Me' op 29 november in de nieuwe zaal van Panama. Het trio had die week nog meer mooie shows op het menu en hield voor MusicFromNL een dagboek bij.

Allereerst even voorstellen:
Hallo, wij zijn Dog Called Phenix. Een rock/alternative trio uit Amsterdam, bestaande uit Keimpe Bloem (drums), Guido Vrouwe (bas) en Robin Verkaik (gitaar/zang). Wij zijn met deze band begonnen in mei 2006 en hebben mede op basis van een goed ontvangen promo-cd inmiddels de nodige toffe dingen mogen meemaken. Nu, sinds november 2008, hebben wij onze debuut-cd ‘Someone’s Gonna Love Me’ af, die wij de komende tijd op veel plaatsen zullen presenteren. Graag nemen wij jullie mee tijdens een weekje Dog Called Phenix, waarin wij in P3 en de Melkweg speelden en ons klaar maakten voor de "grote" cd-presentatie in Panama van 29 november. Veel plezier bij het lezen!

Hallo Venray op Schippop 2008 © Jolanda van Wijhe

Vrijdag 21 november – P3 te Purmerend – Voorprogramma Hallo Venray
Wij hebben een bloedhekel aan haasten en stressen, dus zijn wij altijd liever wat eerder dan later op locatie. Bovendien vinden wij het heerlijk om in alle rust de sfeer te proeven van een zaal en relaxed toe te werken naar de show. Vandaar dat wij vrijdagmiddag het ‘gewone’ werk wat eerder gedag zeiden en via onze oefenruimte in Volendam om vier uur naar Purmerend vertrokken. Mooi om te zien dat bij aankomst onze naam op een groot led-scherm voor de ingang van P3 te zien was als aankondiging voor de avond. Binnen ook een leuke verrassing toen wij een oude bekende, Jorrit, tegenkwamen, die wij kennen van het voormalig AMP te Amsterdam. Even bijpraten en samen de spullen naar binnen slepen.

Het eerste wat ons opviel was de omvang van het podium. Wij hebben best op wat podia gestaan de afgelopen jaren, maar dit behoort zeker tot één van de grotere. Wij mochten dit meteen gaan vullen met onze spullen, want Hallo Venray die eigenlijk als eerste op de lijst stonden om op te bouwen en sound te checken zou pas om acht uur arriveren. Prima, konden wij lekker lang en goed soundchecken. Met onze vaste geluidsman Bart Dohman achter de knoppen is dat altijd een genoegen.

Na de soundcheck schoven wij in de backstage kantine aan voor een heerlijke maaltijd. De kok had zijn best gedaan, de rijst met vis en saus ging er in als… rijst met vis en saus! Verder hebben wij even leuk kunnen babbelen met de mensen van P3, erg aardige gasten. En met een mooie kleedkamer en goed gevulde koelkast voel je je even de rockster die voldoet aan het stereotype beeld, minus de schaargeklede vrouwen en blauwe M&M’s dan.

Om 21.00 uur was het showtime en stapten wij het podium op. Hier hield het rocksterren-gevoel weer even op. Geen dampende massa’s, gillende meisjes, zweet aan de muren, maar een zaal die gevuld was met zo’n 30 mensen die afwachtend keken wat hen te wachten stond. Maar goed, als ervaren eigen werk band in Nederland is dat nu eenmaal soms de realiteit, dus is het gewoon staan en gaan. Bovendien is muziek maken voor ons nooit een straf en willen wij zeker niet de mensen te kort doen die er wel waren. Het was in ieder geval duidelijk dat er in Purmerend nog wat werk voor ons te verrichten is! Na onze set van een half uur zijn wij nog even blijven kijken bij Hallo Venray om rond een uur of elf weer de auto in te stappen richting huis. Tenslotte, de volgende dag stond De Melkweg op het programma.

Conclusie: P3 is een toffe zaal met een toffe crew, maar vanavond was de opkomst een beetje magertjes. Wij hadden verwacht als voorprogramma van een band die natuurlijk al een tijdje bezig is en een aantal mooie zaken op hun cv hebben staan, dat er meer animo voor hun show zou zijn. Maar het is ons nu al een paar keer opgevallen bij de bekendere namen dat een mooie cv nog geen garantie is voor volle zalen. Goed, het was in ieder geval een mooie opwarmer voor zaterdag!

Aankondiging Melkweg-show

Zaterdag 22 november – De Melkweg te Amsterdam – voorprogramma Dirty Pretty Things (UK)
De Melkweg is een podium waar je als (Amsterdams) kind van droomt om ooit te mogen spelen. Wij hebben gelukkig de afgelopen jaren het genoegen gehad om meerdere keren in de Max, ofwel in de Oude Zaal een show te mogen neerzetten, maar dit went nooit. Je betreedt heilige grond, de gangetjes en kleedkamers spreken tot de verbeelding, zitten vol spanning en verhalen, alles ademt muziek uit. Hier gebeurt het!

Als wij om een uur of vijf arriveren in de Oude Zaal heeft hoofdact Dirty Pretty Things hun soundcheck afgerond en het podium flink ingenomen. Het is dus even puzzelen en schuiven om een lekker stekkie te bemachtigen, maar uiteindelijk lukt dat en gaan wij soundchecken. Wat een heerlijk podiumgeluid en wat houden wij van de Oude Zaal! Wij zijn vrij snel klaar en maken ons op voor de maaltijd. Ook daar geen klagen over! Robin heeft het alleen een beetje zwaar, tikkeltje keelpijn en hoofdpijn. Een pact met de duivel zoals hij het zelf noemt, hoe toffer de shows des te meer pijn hij moet leiden! Misschien dat stress en de kou ook een rol spelen. Voor hem dan maar een bordje salade met honing. Na het eten nog even naar de kleedkamer, waar ditmaal met het licht uit in serene rust gewerkt werd naar de climax. Als wij een half uur voor de show "stiekem" vanachter de coulissen de aankomst van de eerste bezoekers aanschouwen, begint de adrenaline steeds sneller door de aderen te pompen. Hier geen afwachtende mensen, maar fans die een half uur voor de show direct de eerste rij in beslag nemen om maar dicht bij de band te kunnen staan. De zaal vult zich supervlug, de show is dan ook uitverkocht.

Om 20.30 uur is het zover! Nadat wij elkaar even strak in de ogen hebben gekeken en bemoedigend hebben toegesproken met clichés als: Hier moeten wij van genieten, de zaal is van ons, gewoon lekker rocken en ik krijg nog vijf euro van je, stappen wij het podium op. Er klinkt applaus, de zaal is geïnteresseerd en tot de nok toe gevuld. 1, 2, 3, 4 en wij gaan met opener ‘Someone’s Gonna Love Me’. Vaak weet je tijdens het eerste nummer al wat voor soort show het gaat worden: zwart/wit neergezet wordt het trekken of duwen. Als je moet gaan duwen loop je achter de feiten aan, dan wil "het" niet, voelt muziek maken als werken, breek je een snaar, gaat er iets brommen, kortom: niet lekker. Trekken is heel anders, je bent in controle, ziet wat je doet en waar je heengaat, je borst vooruit en er kan niets fout gaan. Zo’n avond was het gelukkig. Alles leek vanzelf te gaan en voor wij het wisten waren wij al weer klaar. Het leek wel het snelste half uur ooit. Wij vonden het tof en bijzonder dat de vele fans van Dirty Pretty Things zo enthousiast reageerden op onze show. Tenslotte kwamen zij niet voor ons, sterker nog de meesten zullen nog nooit van ons gehoord hebben. Even een laatste buiging, het applaus op je in laten werken en de rest van de avond op een wolk zitten! Het werd een lange, lange nacht, heerlijk!

Op de trap van Vrij Nederland

Zondag 23 november – Patronaat te Haarlem - cd'tje geven aan Danko Jones + management
Terwijl Robin en Guido thuis aan het infuus liggen, is Keimpe te vinden in Patronaat. Onze vriend Joop is weer vrienden met Danko Jones en heeft Keimpe uitgenodigd om kennis te maken. Dat is natuurlijk een mooie gelegenheid om hem aan het werk te zien en onze cd te geven. Na de show, die overigens te gek was, dus even handje schudden met Danko, hem plechtig laten beloven de cd te beluisteren alvorens een exemplaar te overhandigen. Op het podium is hij een dan wel druktemaker, maar backstage juist heel relaxed en geïnteresseerd. Ook zijn management krijgt een cd, waarbij wij natuurlijk hopen dat zij iets in de toekomst voor ons kunnen en willen betekenen. Een toertje door de VS of Europa, ofzo. Niet geschoten is altijd mis en het was tof kennis te maken met hen.

Dinsdag 25 november – Escape te Amsterdam – Draaien op afterparty IDFA
Na een "regular monday" staat er op deze dinsdag weer iets tofs te wachten. Guido en Robin zijn namelijk ook langzaam maar zeker hun dj-werkzaamheden aan het uitbreiden, je houdt van muziek of niet, en draaien in Escape op een (after-)party van de IDFA. Muziek van de 60-ies tot nu, als het maar herkenbaar en dansbaar is! Voor Robin is het extra bikkelen, want de verkoudheid is nu echt doorgebroken. Geen zakdoek maar een handdoek zijn nodig om zijn bovenlip droog te houden. Maar een avondje goede muziek en warmte van de zaal doen goed en als zij om 2.00 uur hun laatste nummer draaien is de fitheid weer helemaal terug. Jammer dat het afgelopen is, weer een bijzondere avond. Het was lekker druk, zeker voor een dinsdag en het is genieten om andere mensen te zien genieten. Nu kunnen wij ons helemaal richten op zaterdag, de cd-presentatie in Panama.

In Panama met confettikanon

Zaterdag 29 november – Panama te Amsterdam – dé cd-presentatie!
Eindelijk was het zover! Nadat wij bijna een jaar geleden gestart waren met de opnames van onze cd in studio Roy’s Kitchen te Winterswijk, konden wij afgelopen zaterdag onze cd officieel presenteren aan onze vrienden, familie, fans en media. Een periode van voorbereiding ging eraan vooraf, waarbij je aan alles probeert te denken. Een uitdagende locatie, wie nodig je allemaal uit, hoe krijg je het onder de aandacht, hoe maak je het weer net even anders dan de "reguliere" shows?

Om 15.30 uur arriveerden wij, ditmaal allemaal fit, in Panama en gingen de handen uit de mouwen voor de aankleding van de zaal. Hier en daar moest wat versleept worden en wij wilde de zaal vol zwart/gele ballonnen hebben, overeenkomstig aan onze bandkleuren. Na een korte poging om elke ballon met de mond op te blazen en vlak voordat wij bijna out gingen bleek er gelukkig een opblaasapparaat aanwezig. Helaas waren de ballonnen kwalitatief niet helemaal optimaal, omdat de helft ontplofte nadat wij er een knoop in hadden gelegd. Ook werden er nog wat andere versieringen opgehangen, om daarna, rond een uur of half zes te starten met de opbouw van het podium. Ondertussen arriveerde onze lichtman Bart en gastzangeres Renee ook, zodat de club compleet was.

Het opbouwen ging goed, maar de soundcheck minder. Iets klopte niet, het geluid was te ondefinieerbaar en ook de belichting had nog de nodige aandacht nodig. Kortom, het zat allemaal even niet zo mee. Toen ook de eerste gasten al veels te vroeg arriveerden, die uiteraard wel aandacht verdienen en ook het eten erg lang op zich liet wachten, begon toch een beetje de stress toe te slaan. Een uur voordat de zaal openging (21.00 uur) hadden wij nog niet gegeten en was de soundcheck nog steeds niet bevredigend geweest. Wij zijn toen maar uit het restaurant gelopen om prioriteit 1, het geluid, onder handen te nemen. Gelukkig toen wij even voor negen uur de zaal verlieten hadden wij toch een heerlijke maaltijd naar binnen kunnen proppen en een soundcheck gedaan die hoop gaf.

In Panama met gastzangeres Renee

Wij zijn ons even gaan terugtrekken in de kleedkamer. Kleertjes aan, stropdasjes om, vaseline in de wenkbrauwen van Robin zodat zijn gel niet in zijn ogen loopt en dat soort dingen. Om 21.45 uur liepen wij weer de zaal in, onder enthousiast applaus van de inmiddels gearriveerde mensen. Het was lekker druk en je voelde een bepaalde verwachting en spanning om je heen. Even stemmen en gaan! Wij begonnen weer met de titelsong van onze cd 'Someone's Gonna Love Me'. Een heerlijke opener, omdat het ons en het publiek direct grijpt. Wij hadden besloten om als eerste deel van onze set de volgorde aan te houden van de cd. Bij het nummer 'Blame (The Dark)' halverwege de set echter hadden wij een kleine verrassing voor de zaal, doordat onze vriendin Renee daarop voor een groot deel de vocalen voor haar rekening nam. Wel lekker, kon Robin even op adem komen en zij zingt bovendien fantastisch.

Wat dat betreft hebben wij niet het makkelijkste genre gekozen als band met strakke, puntige en snelle rock. Elk optreden gaan wij helemaal leeg, om zien en horen bij elkaar te laten aansluiten. Maar het is voor ons de uitlaatklep om even alle verplichtingen, verwachtingen, beslommeringen helemaal los te laten en ons hart te luchten. Dat hebben wij gedaan en de reacties tijdens en na het optreden gaven ons de nieuwe energie die wij nodig hadden om er weer een lange nacht van te maken. Wij hadden zelf ook een goed gevoel over het optreden en er echt van kunnen genieten. Wij zijn erg blij met onze toffe crew en betrokken en enthousiaste vrienden, familie en fans.

Bij de merchandise stand voor en na het optreden kregen wij hulp van Camilla en Donna, die naast de verkoop van T-shirts ook aan alle gasten tasjes overhandigden met daarin onze cd, een button, sticker en bedankkaartje. Zij hebben het flink druk gehad. Na afloop van ons optreden mochten wij van Panama gratis aansluiten bij het 80ies/90ies feest in de andere zaal. Veel van de aanwezigen hebben dat gedaan, zodat wij de hele avond van alle kanten schouderklopjes mochten ontvangen en dat voelde goed. Om 4.00 uur was het feestje afgelopen en konden wij terugkijken op een zeer geslaagde presentatie en avond.

In Panama met Keimpe en Robin

Slotconclusie:
Het was een hele bijzondere, spannende en drukke week, die wij nog lang zullen onthouden. Wij hebben er veel aan gedaan om onze cd onder de aandacht te brengen, omdat wij er enthousiast over zijn en vinden dat ie het luisteren waard is. Echter dit is natuurlijk maar het begin. Wij hopen dat deze cd weer een ticket is naar nog meer vette podia, festivals en andere avonturen. Wij hebben er in ieder geval vreselijk veel zin in!

Tot slot, bedankt aan eenieder die ons de afgelopen periode op wat voor manier dan ook gesteund heeft. Hopelijk tot snel. Lang leve de muziek!

Keimpe, Guido en Robin
Dog Called Phenix


Luister en live
In onze MusicPlayer hoor je met negen songs, bijna de hele nieuwe cd! Dog Called Phenix heeft nog drie cd-presentaties: zaterdag 13 december in Schiller, Aalten en twee in januari; in Cul de Sac te Tilburg en Café De Gevangen Poort in Edam. Voor meer informatie over de live-data van Ons neem je een kijkje in onze Concertagenda.