Leine overwint angst en speelt in eigen Amélie-film

Leine in de GPvN-finale © Michiel Stam

Leine is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een actie voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van haar debuutalbum kunt winnen.

Ze won de Grote Prijs van Nederland niet een- maar tweemaal. Eerst in 1997 als helft van het singer/songwriter-duo Kirke. Tien jaar later schrijft de jury in het rapport over de solo-artieste Leine: "Ontwapenend... Zeer sterk van begin tot eind." Klinkt als een succesverhaal? Zeker, maar daarvoor moest Marjoleine Reitsma, zoals Leine in het dagelijks leven heet, wel heel wat overwinnen. Jarenlang schaafde ze aan haar eigen repertoire, maar het ontbrak haar aan de durf om ermee naar buiten te treden.

Dat verandert gelukkig op haar dertigste en ze verovert vervolgens vanuit de vruchtbare hoofdstedelijke songwriter-scene podium na podium. Zelf schrijft ze: "Sindsdien lijkt het alsof ik een soort Amélie-achtige film zit. Er gebeuren magische dingen." Die leiden onder meer in 2006 tot haar eerste ep 'Songs At The Dinner Table', selectie voor de Popronde en de Dommelsch Locals Only Tour en de Grote Prijs-winst van eind 2007. Midden november is het lange wachten over: Leine brengt haar debuutalbum 'Truth Be Told' uit bij PIAS en weer houden de lovende kritieken aan. En dus staat ze straks weer op Noorderslag en is ze nu te gast als Artiest van de Week.

Lees ook de recensie van 'Truth Be Told'. Leine zelf over haar full-length debuut:

European
Zijn vrouwen niet enorm veeleisend? Willen ze niet alles tegelijk zijn: mooi, intrigerend én charmant? Een metafoor hiervoor is European. Het beschrijft de drang van de dames om alles te willen zijn, van de elegante Française, tot de mysterieuze Noorse en de charmante Vlaamse. En de drang om op hoge hakken te lopen. Ik blijf dat raar vinden, op stokjes lopen. Ik heb daarom ook een loop gemaakt van klikkende hakjes op straat, als ritme.

Bij dit nummer speelt Anton Goudsmit een grote rol als lead-gitarist. Hij is vast lid van the New Cool Collective en wilde graag meedoen met mijn cd, wat ik een grote eer vind natuurlijk. Wat een held! Ook Cord Heineking, jazzbassist, heeft er een lekkere drive in gebracht met zijn swingende spel.

I Bend
Dit nummer komt erg dichtbij. Ik wil er niet teveel over uitleggen, de tekst staat voor zich. Maar de teneur is: hoe kan je trouw aan jezelf blijven zonder een ander te kwetsen? Kan dat wel?

Second Chance
Ongeveer 3 jaar geleden kwam ik bijna onder een bus. Een stap vooruit en ik had er onder gelegen. Gelukkig deed ik een stap achteruit. Het voelde als een waarschuwing, zo van: meisje, dit had je eind kunnen zijn, dan was dit je leven geweest. Dan word je gedwongen om na te denken over wat je met je leven gedaan hebt. En ik stuitte op onvrede: ik had namelijk niets met mijn eigen liedjes gedaan. Gewoon omdat ik bang was om alleen op een podium te staan.

Ik heb toen besloten, samen met hulp van phinx (singer/songwriter uit Utrecht) om de uitdaging aan te gaan en ook alleen op het podium te klimmen. Het voelde als een tweede kans, vandaar de titel. Na de afgelopen drie jaar kan ik alleen maar ontzettend blij zijn met die beslissing. Het is één groot avontuur! Violist Oene van Geel heeft aan dit nummer een eigenwijs viool-arrangement toegevoegd, wat erg goed werkt. En phinx, die dus aan de basis stond van mijn solo-carrière, speelt hier prachtig piano.

Leine op Dommelsch Locals Only! in de Sugar Factory © Ro Halfhide

The Vow
Na een aantal bruiloften meegemaakt te hebben heb ik ze afgezworen. Dit nummer vertelt daarover, ik verontschuldig me er voor, ja het ligt aan mij. Maar mooi niet dat ik er ooit nog heen ga! Qua begeleiding zijn we redelijk los gegaan, van bestekbak als percussie (door Finn Kruijning) en tuba, tot klokkenspel en wawa koorstjes. Michiel Stam heeft elektrische gitaar en cavaquinho ingespeeld. Lekker puntig, dus het is een grappig nummer geworden en meteen de single van de cd.

River
Heb je ooit weleens geprobeerd in een rivier tegen de stroom in te zwemmen? Zeker 's nachts, in het donker, als het koud is en het water kolkt? Zo voelt dit nummer. Alsof je moet ploeteren en zwoegen om het hoofd boven water te houden. Want soms kan alles tegen zitten, en niemand die daar wat aan kan doen. Je kan alleen maar proberen vol te houden.

De gelaagdheid in dit nummer is heel anders dan bij de rest, wat erg fijn is. ik heb gewerkt met accordeon als basis, en aangevuld met een dubbele baspartij, gitaar en een soort hartslag. Iemand zei hier een keer over: "Het is alsof je aan de oever staat en de mist inkijkt die langzaam optrekt". Ik vind het prachtig als iemand er zo'n beeld bij heeft.

The Dreadful End Of Taxman Brown
Naar aanleiding van een fikse belastingaanslag (die gelukkig uiteindelijk teruggedraaid is) heb ik een nummer geschreven om mijn frustraties kwijt te kunnen. Het werd een nummer over het tragische einde van een belastingambtenaar. Dat zal 'm leren, zoete wraak.
Met prachtig zingende zaag spel van Henrik Holm.

Unconditional
Dit nummer stond in uitgebreide bezetting op mijn eerste ep, 'Songs At The Dinner Table'. Ik vind het nog steeds heel sterk, zeker ook als je 'm kaal speelt. Dus vandaar deze akoestische versie van een nummer dat gaat over onvoorwaardelijke vriendschap.

Nogmaals in de Grote Prijs-finale © Fred Platje

Shimmer
Soms kan je iemand in volle schoonheid treffen, maar moet je die ook de ruimte laten. Niets is mooier dan van iemand genieten, op een afstandje. En elkaar dan weer gedag zeggen. Dit nummer is uitgewerkt met basklarinet, sax, koortjes, cavaquinho (soort ukelele), traporgel en gitaar. Het zweeft bijna, dat vind ik er mooi aan.

Bein' Green
Een nummer van Joe Raposo, die veel voor Jim Henson schreef. Ik hoorde de eerste versie van Kermit the Frog en een cover van Frank Sinatra, en ik was verkocht. Ik wilde ook een cover maken van dat nummer, omdat het een erg mooi arrangement heeft en bij mij een snaar raakt. Wist ik veel dat dat nummer door heel veel mensen al gecovered was! Ook Van Morrisson, Ray Charles en Diana Ross waagden zich er al aan. Ik doe het op mijn manier, samen met violist Oene van Geel. Via Wikipedia ben ik er achter gekomen dat het nummer een dubbele bodem heeft, het gaat namelijk over racisme, over een ander kleurtje hebben. Toch mooi, als een nummer zich onder je ogen uitvouwt tot iets groters dan je gedacht had.

Op Parkpop 2007 © Frans van Arkel

Shy
Hier weer enorm genoten van het spelen met Anton Goudsmit. Niet te houden die vent! Ook Finn Kruijning heeft hier een leuke draai aan gegeven: hij heeft de rumoer-loopjes gemaakt. Alsof de buren heel hard muziek draaien en je tussen de rumoerige mensen zit. Daar gaat het nummer ook over. Je wordt soms gek van alle herrie om je heen, mensen die zichzelf graag horen praten en zich weinig aantrekken van anderen. Jezelf overschreeuwen, daar hou ik niet van.
De sax-partijen heb ik zelf ingespeeld, de bariton-sax is nog steeds één van mijn lievelingen.

When I Rise
Een verstilde afsluiter. Een liedje met schaarse begeleiding, op elektrische gitaar. Een mijmering over of alles morgen nog wel hetzelfde zal zijn...


Waar je Leine live kunt zien, zie je in de Concertagenda. In onze MusicPlayer hoor je drie fragmenten en op haar MySpace-pagina drie hele nummers van dit album.