Monokino verovert China live én op plaat

Monokino in de verboden stad

De afgelopen weken is Monokino in China geweest voor een grote succesvolle tour. Bijna alle concertzalen waren vol, één optreden was zelfs uitverkocht. Onder andere X'ian, Beijing, Shanghai en Chengdu zijn aangedaan ter promotie van het album 'Human Error', dat op 12 september 2008 werd uitgebracht door het grootste onafhankelijke label in China, Modern Sky. Tot u spreekt George van Wetering, zanger en gitarist in de Amsterdamse elektronische pop band Monokino. Naast mij maken Yu Jin (keyboards) en Frans van Gastel (elektronische drums) deel uit van de formatie Monokino. Ik heb voor MusicFromNL een dagboek bijgehouden van onze belevenissen in China.

Extra cd-actie:
Modern Sky heeft met het tekenen van Monokino de exclusieve licenties voor China verkregen van Monokino's cd 'Human Error'. China is het eerste land waar de cd is uitgekomen. Maar jij kunt de langspeler al bemachtigen nog voor de Nederlandse release een feit is: De eerste 4 mensen die weten in welke Chinese stad Monokino een videoclip heeft opgenomen, ontvangen van de band namelijk de nieuwe cd. Mail het antwoord naar info@monokino.com.

Monokino speelde in 2006 ook al in verschillende clubs in China en ook op het Midi Festival in Peking met 20.000 bezoekers per dag. Monokino eindigde dit keer de tour met het spelen op twee grote festivals in Peking. Het Midi festival zal dit jaar pas begin oktober plaatsvinden in plaats van op de geplande datum in mei. De Chinese regering is bang voor agressief publiek waardoor het imago van het land geschaad kan worden. Het festival werd in mei nog afgeblazen, een paar dagen voor de opbouw van het festival. Monokino speelde haar meest succesvolle optredens dit keer in de provincie Sichuan, in de steden Chengdu en Chongqing, waar fans letterlijk uit hun dak gingen. Ook het Midi Festival van 2008 was één van de hoogtepunten.

Monokino op het Midi Festival 2008 in Peking

Maandag 8 september - Monokino & de Paralympics
We vertrekken dan eindelijk naar China. Eindelijk omdat we er al lang naar uitkijken. Ons album komt uit op het zeer bekende en grote indielabel Modern Sky in China en om dat te promoten zullen we 11 keer live spelen op verschillende podia, in steden die niet al te dicht bij elkaar liggen. Peking, Shanghai, Chengdu, Xi'an en Chongqing zijn er een paar. Ook zullen we begin oktober 2 festivals aandoen in Peking. Een lange voorbereiding is aan deze tour voorafgegaan. Zo duurde het tekenen van het contract ongeveer 6 maanden voordat beiden partijen eindelijk tevreden waren. Welnu, Modern sky heeft alle rechten van dit album overgenomen. Niet de makkelijkste beslissing, geen contract waar je zomaar even je handtekening onder zet. Uit ervaring weten we (we waren ook al in China in 2006 voor een kortere tour door Shanghai en Peking) dat de infrastructuur van podia in China ingewikkeld is. Waar moet je zijn om live te spelen? Wie is er geïnteresseerd? Modern Sky heeft deze zaken gelukkig overgenomen en Yu Jin (de Chinese keyboardspeelster in Monokino) als reisleidster in China helpt natuurlijk enorm.

Zanger George van Wetering in Nanjing © Joey Gu

De reis gaat voorspoedig. We vliegen rechtstreeks op Peking en als een soort zombies wachten we op het vliegveld om opgehaald te worden. Meer dan 60 minuten gaan voorbij. Uiteindelijk blijkt dat onze chauffeurs ons op een ander, nieuwer vliegveld aan het opwachten zijn. Het heeft een tijd geduurd voordat er een lichtje ging branden dat het oude vliegveld ook nog bestaat. Het is een lange rit door Peking vanaf het vliegveld. Duizenden vlaggen maken ons duidelijk dat de Paralympics in Peking worden gehouden. Wow, Peking is werkelijk heel erg begaan met gehandicapten en bijna ga je denken dat de gehandicaptensport een rijke culturele traditie heeft in China. Het is inmiddels 9 september.

Fans in Shanghai © Joey Gu

Dinsdag 9 september - Modern Sky & Miauw Miauw
Eenmaal aangekomen ben ik een paar meter verwijderd van mijn bed, maar Yu Jin deelt mede dat journalisten op ons wachten in het Modern Sky gebouw. Geen dagrust dus. En in het vliegtuig was slapen onmogelijk vanwege een kotsende Chinese vrouw achter ons (hoe vaak kan een mens achter elkaar overgeven?). Ik neem een douche en laat me meenemen naar Guomao. We nemen de metro en de eerste verschillen vallen me op vergeleken met de tour uit 2006. Hoe schoon is Peking nu werkelijk? Ik heb het nooit een overdreven smerige stad gevonden (maar het was wel een stuk viezer dan nu) en ik loop heel graag door voor andere mensen smerige Hutongs. In en rondom het metrostation zijn allemaal schoonmakers en mensen die je helpen de juiste metroroute te kiezen. Inwoners van Peking wachten netjes in een rij voor de deuren. Voor de rails, binnen in het station, zijn grote glazen wanden geplaatst. Extra deuren, extra veiligheid. Tassen worden gescreend en door een scanner gehaald. De metro zelf is ook nieuw. Metro lijn 1 is helemaal nieuw aangelegd voor de Olympische Spelen. Onderweg eten we wat voor minder dan drie euro.

Monokino in metro Peking © Peter Meyer

Ergens op de 24e verdieping van een groot gebouw, waar het Chinese personeel in een 'French Bakery' heel voorzichtig mijn koffie in een lekkend plastic zakje heeft gedaan, ontmoeten we Tao Ran en vele andere medewerkers van Modern Sky. De grootste domper komt nu. De Chinese regering verbiedt bands van buiten China op het Modern Sky festival te spelen. Er is nu nog ongeveer 5% kans dat wij zullen spelen op dit festival, wordt ons verteld. Eigenlijk is het zo klaar als een klontje. Dit festival gaat niet door. Er was een geruime tijd sprake van dat Modern Sky zou samenwerken met het Midi Festival om gezamenlijk een festival op te zetten. Op dit moment is het Midi Festival nog altijd de grootste. Je reinste censuur.

Interviews met Chinese pers in Modern Sky gebouw

In een ruimte met een grote Apple computer voor ons, ontmoeten we twee interviewers van het tijdschrift Rolling Stone. Het interview duurt ontzettend lang en steeds moet alles vertaald worden door Yu Jin omdat de interviewers geen Engels kunnen. Ik kan me niet meer herinneren wanneer de laatste keer was dat ik langer dan 24 uur wakker ben geweest. De tweede interviewer is van Modern Player en blijft ook meer dan een uur zitten. Later vraagt Yu Jin of hij kan vertrekken omdat we doodmoe zijn. Ik ben blij dat er zoveel aandacht is van de Chinese pers. In Nederland heb ik bijvoorbeeld onlangs een interview met 3VOOR12 gedaan naar aanleiding van het tekenen met Modern Sky, maar ik kan het stuk nog steeds niet terugvinden op hun website. Hier weet ik zeker dat er oprecht interesse is en dat het interview ook geplaatst gaat worden. De andere journalisten zijn van de tijdschriften Pop Music, So Rock, Modern Player en No Music. De laatste interviewer heet Miauw Miauw. Gelukkig ontmoeten we haar tijdens het eten in een super luxe restaurant met Chinese entourage, de blikvanger is echter een gigantische sfinx in het midden van de eetruimte. We krijgen onze Peking eend in een aparte kamer met zo'n draaiplateau waar iedereen van verschillende kanten de verschillende gerechten kan meeprikken. Na het eten komt Miauw Miauw met ons mee om nog na te praten. Gelukkig alleen met Yu Jin zodat Frans en ik kunnen gaan slapen. Dit lukt mij niet. Meer dan 24 uur wakker en niet kunnen slapen. Is dit dan die de jetlag waar ik voor gevreesd had? Rond half 5 slaap ik dan eindelijk, maar erg lang is het niet. Rond 11 uur douche ik maar weer. Het is inmiddels 10 september 2008.

Artikel in oktober editie Rolling Stone

Woensdag 10 september - Sticky rice & Skinny jeans
Door het bedrijf Creative Production wordt vandaag een radioreportage opgenomen die op 200 radiostations in verschillende steden zal worden uitgezonden. Ook worden fragmenten en één compleet nummer van ons album ' Human Error' verwerkt in de show. Leuk is ook dat alle interviewers tot nu toe hebben beloofd zaterdag naar ons optreden te komen in Peking. De vragen zijn dit keer wat persoonlijker. Na de lange interviews (er moesten 3 verschillende interviews worden opgenomen die later gemonteerd verspreid zullen worden) lopen we terug naar het metrostation. We lopen eerst nog over de 'Silkmarket' een vier verdiepingen tellende kleding- en tassenmarkt in Peking. "Hello sir, you wanna buy jeans? You wanna buy skinny jeans?....skinny jeans!" 's Avonds nemen we een kijkje in een geheel nieuw uitgaansgebied dat onlangs ontstaan is en gemakkelijk de concurrentie aan kan met Sanlitun, het oudere, meer toeristische uitgaansgebied van Peking met mijn favoriete club/bar Kai bar. Het nieuwe uitgaanscentrum zit in de buurt van de club Mao Livehouse. We kijken even binnen en ik ontmoet Paul, voormalig promoter van het label "Newbees", waar we onze eerste EP hebben uitgebracht. Hij werkt nu voor een punkrock label waar me de naam even van ontschiet. Het nieuwe uitgaansgebied is ontsproten uit een voormalige hutong. Die sfeer straalt het ook nog uit, maar in de winkeltjes verkopen ze dure design kleding. Achter in de straat is een 10 yuan (1 euro) bar waar we cocktails drinken met een zeer gering percentage alcohol.

Monokino met interviewster China Radio © Peter Meyer

Donderdag 11 & vrijdag 12 september - Tianjin rock city
Vandaag kunnen we dan eindelijk uitslapen. Via de noordelijke uitgang van de verboden stad lopen we naar het Beihai park waar we onstpannen aan de rand van een groot meer. Peking straalt iets schoons en beschaafds uit. Op de foodmarket zijn jammer genoeg geen spiesen met jonge vogeltjes of rare insecten meer, afgezien van de lamstestikels en zeester spiezen.

Toetseniste Yu Jin in 13Club te Tianjin © Peter Meyer

Vrijdag 12 september worden we naar Tianjin gebracht, zo'n 100 km van Peking. Er gaat een snelle trein heen die je naar de stad brengt binnen 30 minuten. Met de auto duurt het wel even om Peking uit te komen. Het is de op drie na grootste stad van China. We spelen in 13 club, een club die je ook in Peking hebt en waar we in 2006 succesvol hebben gespeeld. Voor het optreden kunnen we nog achter de club repeteren in een hok dat pas gebouwd is. De Chinese jongeren excuseren zich meerde malen voor de armoedige toestand die de garage uitstraalt. We hoeven enkel wat dingen door te nemen. Bij het sluiten van de oefenruimte deur zie ik steeds oogjes door een kier van de jongens die ons willen zien oefenen. Na nog een Chinese maaltijd doen we een soundcheck. Het geluid is best behoorlijk, en het is redelijk druk. We verkopen een flink aantal cd's, maar nog niet de nieuwe cd, die komt morgen pas. Helaas kon ik geen foto meer maken van het Chinese personeel.

Drummer Frans van Gastel in 13Club © Peter Meyer

De terugweg naar Peking gaat moeizaam. Om de zoveel kilometer staat er douane. In verband met de Paralympische en Olympische Spelen controleren ze ons. Gelukkig kan Yu Jin ons Nederlanders er aardig uit redden, aangezien we geen paspoort hadden meegenomen naar Tianjin. Volgende keer staat ons een boete wachten, zo wordt ons verteld. Op onze Chinese MySpace stromen reacties binnen van fans in andere steden. Vooral van veel mensen vanuit de provincies Sichuan en Chongqing.

Fans in Tianjin © Peter Meyer

Zaterdag 13 september – Monokino & French band AIR
We vertrekken in de middag naar de chique club Yugongyishan. Een heel verschil met de oude locatie van de club. Een gigantisch lange hal met een lounge ruimte en overal airco en schone wc potten. Franse toiletten zijn echter nog steeds niet mijn favoriete wc's. De club blijkt 10 eigenaren te hebben waaronder 1 Fransman. Deze avond is onze cd presentatie in China. Modern Sky heeft een paar honderd cd's laten bezorgen naar de club. Philippe laat ons de club zien en scheldt het Chinese personeel uit "if you damage this speaker, you're dead. I will kill you" - een gezellige man dus. Het geluid in de club is zeer goed. Als wij straks in X'ian zijn zal de franse band AIR hier spelen. Jammer dat we ze niet kunnen zien. Een vriendin van Yu Jin zal als vertaalster fungeren voor de band AIR gedurende hun tijd in China. AIR speelt maar een paar optredens in China. Yugongyishan is groot, maar geen Heineken Music Hall. Toch speelt Air hier.

George van Wetering in club Yu Gong Yi Shan, Peking © Peter Meyer

Yugongyishan is later helemaal vol met mensen. Veel toeristen, maar opvallend is dat ik over het algemeen niet veel westerlingen in de stad zie. Er volgen 2 supportbands waaronder de band Chasing Stars met een beroemde Chinese actrice als frontvrouw. We spelen een goede show en krijgen lovende kritiek. Er volgt nog een interview. De club heeft zeer veel aan promotie gedaan, we staan in de "Must see's this week" van de Beijing Times nét boven AIR. Ik ontmoet twee Nederlanders die met twee meisjes zijn meegegaan om hun "Engelse taal bij te spijkeren". De Lonely Planet adviseert niet met dit soort meisjes mee te gaan als je je geld wilt behouden. De zangeres van de in China zeer bekende rockband Subs verkoopt deze avond onze cd's. Aan het einde van de avond gaan we met een zeer goed gevoel naar huis.

Monokino in Peking

Zondag 14 september - Chongqing – Nuts Club
Na het optreden in Yugongyishan in Peking ligt iedereen gebroken in bed. Frans kan niet slapen vanwege duizeligheid bij het dichtdoen van zijn ogen. Mijn zusje spuugde net nog de vloer onder van de club en ligt met kleding aan in bed. Het was een fijne avond. Na 3 uur slaap nemen we een taxi naar het vliegveld waar we vliegen naar Chongqing. De eigenaar van de club ontmoeten we op een locatie onder een halve afgebouwde brug, maar om daar te komen zitten we eerst nog in een soort speedrace tussen de taxi van Frans en de taxi waar Yu Jin en ik in zaten. Doodeng. De eigenaar van de Nuts club is erg vriendelijk, maar spreekt nauwelijks Engels. Ons Hotel ligt in de ancient town Ciqukou, een gerestaureerde winkelstraat die dateert uit de Ming dynastie. Chongqing hoort niet meer bij de provincie Sichuan en is nu een eigen provincie. Het is een vieze stad, de goorste die ik tot nu toe in China heb gezien.

Een brug in Chongqing

Even later vertrekken we naar de club waar we wat problemen met het geluid hebben tijdens de soundcheck. Gelukkig worden er nog op tijd speakers vervangen. De club heeft zelf geen bar, je moet je drinken van straat halen. Het is buiten bloedheet. Wat ventilators verkoelen de club, maar met honderden mensen binnen helpt het niet erg. Na afloop van het korte optreden van onze support vertrekt iedereen naar buiten, zo blijft Monokino zonder publiek over. De band moet populair zijn, bedenk ik me, maar het gaat het publiek ook om frisse lucht en de bier verkopers op straat. Tijdens onze line check stromen de mensen alweer naar binnen. Uiteindelijk kan er niemand meer bij. Bij het eerste nummer gaat iedereen al letterlijk uit zijn dak. Bij de langzame nummers gaan aanstekers aan en bij onze piano versie van het nummer ‘New Kid’ wordt er door het hele publiek meegeklapt. Dat geeft op het podium ook een goed gevoel. We doen een toegift waarbij wat agressiever gedanst wordt. Het is het meest succesvolle optreden van de Chinese tour tot nu toe. En eerlijk gezegd veel leuker ook dan de hippe nieuwe clubs in Peking. Het is tevens ook de enige club voor alternatieve rock muziek in een stad met meer dan 5 miljoen mensen.

Publiek in Nuts Club in Chongqing

Na het optreden doen we verschillende interviews. Ook met de lokale televisie. Je merkt dat het publiek niet goed Engels spreekt. Vanaf het podium worden we in het Chinees toegejuicht en na afloop weet men niet echt iets te zeggen. Het publiek is verlegen. Tijdens de liedjes echter helemaal niet, maar na afloop lopen er meisjes met foto camera's rond die niet durven te vragen of ze met je op de foto mogen. Er staan al filmpjes op de Chinese YouTube, youku.com, van het optreden en comments op onze Chinese MySpace over dat ik naar een aantal mensen lachte en of ik nog wist wie ze waren.

Publiek in Chongqing

Maandag 15 t/m donderdag 18 september – Baby Panda’s
Op 18 september is ons volgende optreden. We hebben nu dus een paar dagen te overbruggen in Chengdu, een moderne stad met, zo laat ik me vertellen, erg luie mensen. Het is de hoofdstad van de provincie Sichuan en heeft zo’n 4,5 miljoen inwoners. Als we door de stad lopen zien we op veel plekken hele grote posters van Monokino hangen. De promoter van de club "Little Bar" een club voor zo'n 400 man heeft erg zijn best gedaan.

Leshan (vlakbij Chengdu)

In de stad ontmoeten we Lenore van het tijdschrift Creative City, een vrij dik tijdschrift met veel foto's. Ze neemt ons mee naar verschillende mooie locaties in de stad (en ook naar een panda fokcentrum met baby panda's, erg schattig) en doet een interview met ons op 17 september. Opvallend is de interesse in onze inkomsten door optredens. Lenore is een heel schattig meisje, heeft veel humor en praat aan een stuk door. Als ze switcht naar Chinees en met Yu Jin praat, is het net of ze nog sneller kan praten. Verder ontmoeten we de vertaalster van Modern Sky die ons en Modern sky heeft geholpen met het vertalen van het platencontract. Juridisch advies kregen we vanuit Nederland. Haar Engelse naam is July, ze speelt zelf wel met haar band op het Modern Sky festival begin oktober. In Chengdu kun je overigens beter geen massage nemen of je moet een hoge pijngrens hebben. Ikzelf heb nu blauwe plekken op mijn onderrug. Lenore neemt ons mee naar de Giant Budha in Leshan die erg indrukwekkend is.

"Heerlijk alweer bamboe"

Op 18 september is ons eerste optreden in Chengdu, ik zie het als een repetitie voor morgen. Er is in deze bar wiet te krijgen. Erg vreemd als je weet dat je zo opgepakt kunt worden door de politie in China. Een paar meter van de bar ligt een gigantisch schip, het blijkt een party en/of drugs boot te zijn. Het is geen echte boot. Op de boot is cocaïne en andere drugs te krijgen. Uiteindelijk blijkt de Jah Bar niet over een vreselijke goede PA te beschikken, het geluid kraakt af en toe. Het lijkt alsof sommige mensen dit gekraak juist mooi vinden, een aantal mensen komen naar ons toe voor cd's. We ontmoeten ook wat Nederlanders, maar we raken verwend doordat de optredens hiervoor veel beter bezocht waren.

George in Chengdu

Vrijdag 19 september – So handsome in Chengdu
Als we naar de club lopen waar we vanavond spelen, staan er al flink wat Chinezen voor de club. Onze lokale support-act heeft al heel wat publiek. Buiten op straat drink ik twee gin & tonics en aai een heel zielig Chinees hondje. Echte zielige mensen, zonder ogen of handen heb ik nog niet gezien zoals ik ze in 2006 zag. Volgens Yu Jin zijn ze in Peking de stad uit gezet. Verschillende hutongs bestaan niet meer. Onze spullen staan boven, binnen de club op het balkon. Hier kan ik niet rechtop staan, maar veel Chinezen wel.

Publiek in Chengdu

Bij de eerste introductie-woorden "ni hao, we are Monokino", wordt er hels geschreeuwd. Het publiek heeft er zin in. Een stuk of 6 nummers worden meegezongen. Deze staan op onze MySpace. Vanuit het publiek wordt steeds "Shuai" geroepen wat handsome betekent. Ik wijs een willekeurige jongen aan en zeg, "No you are …..Shuai". Het blijkt een verschrikkelijke goede grap te zijn. Bij het nummer 'Trendy Café' zingen en dansen de mensen mee. Bij het laatste nummer wordt er wild gedanst, bij de toegift springt de handsome Chinees van het podium het publiek in. Na het optreden lopen we naar buiten, waar het net als binnen bloedheet is, naar de cd-stand. Alle nieuwe albums die we vanuit het hotel hadden meegenomen zijn verkocht. Er volgen meer dan 10 fotosessies. Stuk voor stuk moeten we als Europese attracties op de foto met mensen. Er volgt ook een interview voor de televisie van Chengdu. Ik ben zeer benieuwd naar de komende optredens. Tot nu toe waren de optredens in Sichuan heel goed bezocht. Volgens Yu Jin is het publiek ook veranderd. Ze lijken veel geïnteresseerder en promotie gaat goed via internet. In Sichuan en Chongqing komen we zeker nog eens terug. Het publiek kent een groot deel van onze nummers!

Publiek in Chengdu kent groot deel van de songs

Zaterdag 20 t/m woensdag 24 september – Shanghai en Nanjing
We kunnen een aantal dagen uitrusten voordat we naar Shanghai vliegen. Eenmaal aangekomen in Shanghai wacht het personeel van de laatste club waar we in deze stad zullen spelen, Yu Yin Tang, ons op. De bagage wordt gedropt in het hotel waarna we ons goed laten masseren in de salon binnen het hotel. De luxe die je als westerling in China met weinig geld kunt hebben begint bijna vanzelfsprekend te worden als we plotseling weer geconfronteerd worden met de donkere arme kant van deze hypermoderne metropool. In de metro vragen verschillende gehandicapte kinderen om geld, ze worden naar voren geschoven door hun moeder of vader. Sommige bedelaars hebben geen ogen, zo lijkt het. Weinig van dit soort zaken gezien in Peking, waar alles sinds de spelen netjes, geordend en schoon is, dus ook verschoond van bedelaars en andere arme sloebers. Ze zijn daar simpelweg niet meer in het straatbeeld te vinden.

Blauwe plekken na echte Chinese massage

Op de bund, een lange promenade langs de Huangpu, lopen we langs het water en ik ben nog steeds onder de indruk van de skyline. Het is heel erg warm. Overal hangen posters en plakkaten van de in hier in 2010 plaatsvindende EXPO. We besluiten de dag daarna met de trein naar Nanjing te gaan. We spelen dit keer in de club Gubao. Qua backline heeft de club gelukkig veel in huis. Nanjing heeft veel te bieden, maar we zijn hier maar een dag en ik kan dus niets aan sightseeing doen met de in Nanjing wonende Engelse lerares Kate. Haar vriend en groot Morrissey fan schiet de rest van de avond best mooie foto's en plaatst ze een aantal dagen later op zijn website.

Fans in Nanjing © Joey Gu

Voor ons speelt een lokale band, onze support-act, en het is grappig om iemand Engels te horen zingen dat eigenlijk niet als Engels klinkt. Na de act stromen fans binnen die alweer flink wat nummers kennen. Opvallend is dat veel mensen onze nummers via MySpace hebben leren kennen. Een jongen is een zeer grote fan: "I love you, I love you". De bassist van de band voor ons vertelt me dat hij me "very attractive" vindt. Beiden hebben een vriendin, maar ofwel hun woordenschat is beperkt of het is nu cool in China om dit soort vrij persoonlijke dingen gelijk maar in de groep te gooien. In ieder geval kun je aannemen dat ons publiek in China verdubbeld is ten opzichte van 2006. Ook in Nanjing spelen we succesvol. Vanaf nu neem ik ook zelf foto's van mensen die naar mij toekomen voor een foto.

Publiek in Nanjing © Joey Gu

Donderdag 25 & vrijdag 26 september – Met Pang Pang en Milk in Shanghai
De club 'Live Club' in Shanghai is zo idioot ver weg van het centrum dat er maar weinig mensen op het optreden afkomen. Bovendien heeft de club ook niets aan promotie gedaan. Van de omwonenden moet je het ook al niet hebben, er staan hier enkel grote garages en dubieuze eetgelegenheden. Er komen een aantal Nederlanders naar de show, maar live bar mag niet tot een van de topoptredens gerekend worden. De barbecue op straat na de set, maakt veel goed. Het personeel is ook heel erg aardig zoals tot nu toe overal het geval was.

Barbecue op straat na optreden Shanghai

Vrijdag 26 september is een drukke dag. We vertrekken vroeg richting Soma Records, een platenlabel dat ons heel graag wilde contracteren in Shanghai. Het is het label van de zanger van Crystal Butterlfy, een band waar we in 2006 mee in club Ark hebben gespeeld. Pang Pang is de naam van de zanger en hij is nu mede eigenaar van een redelijk groot, maar zeer nieuw label. Het kantoor en de studio zijn erg indrukwekkend. Op de 19e verdieping van een groot kantorencomplex bevindt zich Soma Records. Pang Pang wil heel graag de piano versie van het nummer 'New Kid' op een compilatie-cd van het label zetten. En dit ondanks dat we bij Modern Sky hebben getekend. De rechten van de opname bezit Modern Sky echter en dus moet er een nieuwe opname komen. Yu Jin en ik nemen het nummer samen met een Chinese en Franse geluidsman in 3 uur op. Zang en piano staan er heel snel op. Pang Pang toont ons hoe hij dit nummer wil gaan mixen, maar belooft ons eerst verschillende versies te laten horen voordat het op plaat wordt gezet. Tijdens de sessie worden we gefilmd, de rest van de dag ook trouwens. Het materiaal zal worden gebruikt voor een videoclip. Beelden van het optreden 's avonds en de weg naar de club, de soundcheck etc.

In de Soma Studio’s in Shanghai

In de club Yuyintang loopt er alweer een jongen naar me toe om te zeggen dat hij van me houdt. Tijdens de soundcheck ga ik in het midden van de zaal staan om mijn eigen zang te kunnen horen. De club beschikt over moderne apparatuur, maar de geluidsman lijkt niet heel snugger. Na de soundcheck horen we dat het optreden is uitverkocht. Na de domper van gisteren is dit plezierig nieuws. Veel mensen uit Nanjing zijn aanwezig en ook Italianen, Duitsers, Engelsen. Gelukkig geen Nederlanders gezien. Er staan 4 à 5 mensen voor het podium te filmen. Ik hoop dingen via de Chinese Google te kunnen terug vinden als ik weer thuis ben. Na de show vertelt een Chinees meisje, die zich de Engelse naam "Milk" heeft gegeven over hoe sexy we zijn. Langzaamaan begint het irritant te worden. Milk blijkt van een tijdschrift en online video-website te zijn. Er staan binnenkort 4 filmpjes van Monokino online waaronder een best wel hilarisch interview (als de grappen niet worden weggeknipt). Na de show praten we nog wat met veel westerlingen waaronder wat IJslandse kunstenaars, poseren voor foto sessies met fans en verlaten de club als rocksterren. Iets wat we natuurlijk helemaal niet zijn, het zijn de fans die willen dat we dat zijn. Een aantal mensen zijn speciaal uit Nanjing overgekomen om ons te zien vanavond.

Publiek in Shanghai © Joey Gu

Zaterdag 27 t/m dinsdag 30 september – Terracotta army in Xi’an
Op naar de terracotta warriors. Ons hotel bevindt zich in het moslim quarter, binnen de oude stadsmuren waar we later nog over zullen gaan fietsen. De islamitische straat, vol met souvenirwinkels, de een met nog goedkopere miniatuurwarriors dan de andere, heeft het best gekruide lamsvlees van de tour (op de barbecue met lamsspiezen na, in Shanghai – maar die barbequeman was ook moslim). De overweldigende smerigheid van de openbare wc's doet gelukkig mijn honger niet afnemen en ik eet zoveel ik kan. Xi'an kan niet meer stuk, alweer een andere stad. De steden moet je leren kennen, de meeste hebben identieke wolkenkrabbers, maar Xi'an onderscheidt zich juist door veel oude laagbouw. De meeste mensen zijn ontzettend onder de indruk van de levensgrote terracottabeelden in het museum, maar een aantal jongelui in het hotel waren teleurgesteld. De Chinese muur was volgens hen veel indrukwekkender. Gelukkig verlaten ze ons met de mededeling alleen bij de McDonalds te hebben gegeten. Ik ben toch zeker wel onder de indruk van de enorme hallen vol terracottabeelden, ontdekt in 1974 en natuurlijk door honderden souvenirwinkels uitgebuit.

Terracottaleger van Xi’an

In Xi'an ontdekken we dat onze cd ook hier in de winkels ligt. De organisatie van het festival heeft er al een paar verkocht en ons hier op geattendeerd. Over de stadsmuren van de oude stad fietsen we richting het hotel. Er staan taxi's klaar om ons naar het door Nokia gesponsorde festival te brengen. Gratis telefoons of gadgets? Nee, helaas….we staan geprogrammeerd tussen een Chinese playback cello act (wel heel erg korte rokjes) en een meisje die alleen op het podium kan glimlachen. We hoeven enkel 4 liedjes te spelen, de host praat de middag en avond aan elkaar. We krijgen luid applaus, maar ik weet niet zeker of het gemeend is. Yu Jin vertelt vaker op dit soort evenementen te hebben gespeeld en wist ook niet dat Nokia hoofdsponsor was. Het leek bijna op een festival voor Nokia. Ik zou in Nederland nooit spelen op zo'n evenement. Het leek alsof we een soort van tussenact waren en we even binnen het circuit een schnabbelopdrachtje aan het afwerken waren. Ik voelde me ongelukkig op het podium. De 30 quai massage (1 uur lang) maakte veel goed die avond. De goede verdiensten ook.

Nokia Festival Xi’an

Woensdag 1 oktober – Modern Sky Festival in Peking
Terug in Peking besluiten we eerst het Summer Palace te bezoeken dat vlakbij het Modern Sky festival is. 1 oktober was geen slimme zet aangezien op deze nationale feestdag iedereen vrij is, net als de rest van de week. Aangeraden wordt vooral niet het Summer Palace te bezoeken of richting het plein van de Hemelse Vrede te gaan, maar deze suggesties kwamen voor ons relatief laat. Eenmaal in de taxi, zonder Yu Jin (die ons dit ook pas later vertelde) probeert de taxi chauffeur ons met gebarentaal duidelijk te maken dat het verkeer voor het paleis vaststaat. We snappen er niets van totdat we de chaos zelf beleven. Het lijkt alsof de hele bevolking richting het paleis vertrekt en het autoplan zijn vruchten niet heeft afgeworpen. Toch zien we nog een groot gedeelte van het gigantische gebied dat als vakantieverblijf fungeerde voor de keizer, als de hitte en druk hem te groot werd in de verboden stad. Met wat bijvrouwen kun je hier vast en zeker ontspannen, maar tussen miljoenen Chinezen is het wat minder.

Modern Sky Festival in Peking

Op naar het Modern Sky festival dat wij eigenlijk ook zouden moeten boycotten, per slot van rekening mochten we hier op het laatste moment toch niet spelen omdat we een buitenlandse band zijn. Ik krijg te horen dat het allemaal de schuld van Björk is en haar toespelingen over Tibet. Daarna is toestemming voor westerse acts erg moeilijk geworden, zelfs na de spelen. Air kreeg toestemming omdat de contracten via de leiding van het Midi Festival zijn gegaan. Voor de censuurcommissie zou Air eigenlijk op het festival spelen (op een locatie ver buiten het centrum van de stad). Tijdens het tweede optreden kwam politie naar de club Yu Gong Yi Shan toe. Het optreden werd bijna afgeblazen.

Fans op het Modern Sky Festival in Peking

Midi heeft het klaarblijkelijk beter gespeeld dan het Modern Sky Festival. In alle grote kranten en tijdschriften wordt er gespeculeerd over de "battle of the festivals". Waarom moeten ook twee grote festival met bekende Chinese acts, verspreid over meerdere dagen, precies in dezelfde week gehouden worden? Het is duidelijk een prestige kwestie. Van samenwerking is geen sprake, dat was een paar weken terug al duidelijk. Op het Modern Sky festival wordt mij duidelijk hoe snel een festival eigenlijk georganiseerd kan worden. Tot aan de festival merchandise is alles perfect verzorgd. Het geluid staat zoals overal in China alleen keihard. Lijdt hier iedereen aan gehoorbeschadiging of wordt de jeugd op zeer vroege leeftijd gewoon doof? Wie zal het zeggen. Tijdens concerten, in bars en cafés, in disco's en op festivals, er is geen sprake van een geluidslimiet. We merken het vooral tijdens de Subs en de Re-TROS op het Modern Sky festival. Er spelen ook een groot groep elektronische acts op 2 grote podia naast het hoofdpodium. We worden een aantal malen herkend door jongelui op het festivalterrein. Op een gegeven moment beginnen mensen door te krijgen dat we ‘celebrities’ zijn. Dan sta je dus 20 minuten te poseren. Onze cd's liggen in de stands, gelukkig nog geen illegale kopieën ontdekt. De plaat is goed vertegenwoordigd in het Modern Sky programmaboekje, maar Monokino speelt vandaag niet. Zuur.

Monokino overal in China verkrijgbaar

Donderdag 2 oktober – Midi Festival in Peking
In Holland sleep ik mijn effecten en gitaren mee in de trein, maar hier worden we door een auto met chauffeur gebracht naar de plaats van bestemming. Er hangt een goede sfeer op het festival dat dit keer op het grote terrein van de Midi School gehouden wordt. Om de concurrentie met Modern Sky aan te gaan is ook dit podium groot en voorzien van een reusachtig videoscherm achter ons. Dit keer willen we weglopen, maar worden vastgehouden door opdringerige fans. "Can I take picture, please." Ik zal binnenkort eens een collage uploaden van al deze foto's. Het is mooi weer tijdens het festival en het optreden wordt een routine klus. Uitbundig is het publiek niet tijdens de heavy metal-act voor ons. Het publiek stroomt naar voren als ik tijdens de opbouw zwaai naar een bekende en het publiek dit interpreteert als een gebaar om mensen naar voren te laten komen. Het Midi Festival is werkelijk een geweldig evenement. Als afsluiter van een geweldige tour, kan ik me geen beter optreden bedenken.

Midi Festival 2008 in Peking

Het is moeilijk een beslissing te nemen welk festival beter is of aan welke kant ik sta. Het is op beide festivals druk, maar het terrein van het Modern Sky festival, het Haidan Park (waar 2 jaar terug nog het Midi festival was), is te groot en daardoor niet vol. Het Midi festival is voor Chinese maatstaven wat intiemer en persoonlijker maar duizenden bezoekers is voor mij niet intiem meer. Ik speel vrolijk, maar niet al te opgewekt. Verjaardagen zijn nooit leuk. Het Axl Rose T-shirt en de andere cadeaus maken veel goed, net als het Beijing duck diner met vrienden en bekenden later op de avond. Ik ben redelijk emotioneel en vind het moeilijk de impact van de tour te omschrijven. Zoveel fans en mensen die ons willen helpen, in ons geloven. Ik zal het nooit vergeten. We will be back soon.

Publiek Midi Festival 2008

Voor meer over Monokino - zoals foto's, video's, muziek, weblinks, nieuwsarchief en concerten - ga je naar de artiestenpagina van de Amsterdamse band.