Beavershots European Blitzkrieg tour

Beavershot in Amerika

Na een geruchtmakende American Blitzkrieg tour (lees hier) in het zuidwesten van Amerika, kon een Europees vervolg natuurlijk niet uitblijven en dus vertrok Beavershot eind augustus op de European Blitzkrieg 2008 tour. De Hoorns/Alkmaarse speedrock 'n roll-formatie deed met de White Barons uit San Fransisco in tien dagen acht optredens in Duitsland, Nederland en Finland. En zanger/gitarist Steff hield voor ons een dagboek bij.

Miss Eva

Woensdag 20 augustus
Het is zover: na onze succesvolle American Blitzkrieg 2007 tour, staat nu de European Blitzkrieg 2008 tour op het punt van beginnen. Samen met de White Barons zullen we achtereenvolgens Duitsland, Nederland en Finland aandoen. De contacten komen voort uit de tour van vorig jaar, waar we via Baroness Miss Eva von Slüt, de zangeres van de Barons, ons optreden in San Fransisco geregeld hadden. De White Barons komen nu voor een korte tour naar Europa en hebben ons gevraagd met hun mee te touren. De deal is: wij verzorgen vervoer, de backline en nog wat optredens in Duitsland en Nederland en dan kunnen wij ook mee naar Finland, waar de Barons er voor zullen zorgen dat de Finse band I Walk The Line ons ook in de Finse shows opneemt. Zo gezegd zo gedaan....

Krentebollen eten.....hmmmm!!

Om 09:00 uur stap ik in onze spikplinternieuwe gehuurde Volkswagen Crafter bus om de rest van de band op te gaan halen. Gisteren de bus al in geladen en jesus, wat is dat ding groot. Negen personen kunnen er ruim in zitten en dan kan er nog eens een keer een complete backline achterin! En voor de verandering eindelijk eens een goede stereo installatie erin! Hij ziet er ook onwijs cool uit: fel geel/rood, de kleuren van verhuurder Bert Jonk, we zijn net het Nuts promotieteam, al zijn het geen hazelnoten die we bij ons dragen..... Behalve drummer Dim en bassist Benno gaat ook Fred mee: officieel om roadie spelen, maar eigenlijk gaat ie gewoon mee om ons bier op te zuipen, net als vorig jaar in America. Het eerste optreden is vanavond in Berlijn in de Wild at Heart club. Da’s effe ruim 700 kilometer rijden en onze vaginatie (of hoe heet zo’n ding...) navigeert ons er probleemloos naar toe.

De Barons zijn naar Berlijn gevlogen dus die treffen we daar pas. Behalve wij twee, speelt de Berlijnse band Commando vanavond ook. We zijn ruim op tijd dus doen eerst effe een biertje op het teras. Als de White Barons arriveren, wordt de toon meteen gezet: Jason, een van de twee gitaristen, wil graag samen met de andere gitarist Johny midden op de drukke straat met de broek op hun kniëen en de gitaren voor hun geslachtsdelen op de foto. Hilariteit alom. Hun basist staat echter nog op het vliegveld want zijn bas was kwijtgeraakt. Als het goed is, zou die vandaag ook in Berlijn aankomen. Benno valt dus even in tijdens de soundcheck van de Barons. Even zijn we bang dat ie Beavershot gaat verlaten voor de White Barons, maar gelukkig komt de basist toch nog op tijd binnenlopen en kickt Benno van het podium.

Wild at Heart is een gave tent die stinkt naar sex, drugs en rock ‘n roll. Dat blijkt ook wel uit alle bandjes die daar in het verleden allemaal al eens gespeeld hebben. Commando trapt de avond af. Het is een Ramones coverband en dat doen ze goed! Ze trekken de zaal meteen redelijk vol en het publiek gaat meteen uit zijn dak. Het geluid in de zaal is goed en hard. Helaas blijkt het geluid op het podium een stuk minder te zijn als wij daarna aan de beurt zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Ondanks dat het hier een daar een beetje stroef gaat (het podium is erg klein en heeft een beetje een vreemde vorm waardoor ik ongeveer 1 m² bewegingsvrijheid heb en daarnaast is het echt bloedheet...), zetten we toch een aardige show neer die door het nog steeds binnenstromende publiek goed wordt gepruimd. Zeiknat van het zweet verlaten we na zo’n 40 minuten het podium.

Dave, Eva en Jason van de White Barons

Dan is het de beurt aan de White Barons. Ook voor ons is het de eerste keer dat we ze live aan het werk zien en dat bevalt goed! Het is een retestrakke hardrock ’n roll-band met als absolute blikvanger Baroness Miss Eva von Slüt. Ze noemt zichzelf de “Queen of the Burlesque” en heeft haar imposante voorkomen veelal in een prachtig corset geperst. Het is een absoluut wonder dat haar enorme borsten er niet continu uitspringen. Met haar vele tattoos is ze een beetje de vrouwelijke kruising tussen Johannes de Boom en Dikke Dennis, en ze weet hoe ze de microfoon en het publiek moet bespelen! Ze zingt, kreunt, gilt en schreeuwt ieder nummer naar een hoogtepunt. De rest van de band staat daar allesbehalve zoutzakkerig bij. Bassist Nate staat zover wijdbeens dat hij op een nieuwe recordpoging limbo dansen niet zou misstaan, en beide gitaristen stelen om de beurt de show. Drummer Adam heeft als ie niet achter z’n drumstel zit een beetje de motoriek van het monster van Frankenstein, maar daar is op het podium niets meer van te merken. Hij kan zelfs Duits spreken: “Ich bin geil”....

Da’s best een lange joint toch?

Na afloop redelijk wat merchandise verkocht en nog een “paar” biertjes en een wagonlading Mexicano’s (shots) weg gedronken. Da’s best goed spul trouwens: die konden we nog niet.... Als Wild at Heart gaat sluiten, stappen we in de bus om naar voormalig Oost-Berlijn te rijden waar we in het kraakpand waar de bassist van Commando woont, blijven pitten. Daar aangekomen duiken we meteen weer de kroeg op de hoek in en vervolgen ons ingeslagen Mexicano pad. Als ook die kroeg dicht gaat besluiten we nog effe wat te gaan eten, en tijdens de wandeltocht raken Johny en ik samen met een meegekomen “fan” Violetta achterop en de rest van de groep kwijt. Johny is een echte redneck en een beetje m’n broertje van de White Barons. Zo belanden we met z’n drieën in een of andere vage nachtclub waar iedereen staat te dansen. Daar zijn wij ondertussen ook toe instaat, haha: “murder and chaos on the dancefloor”...... Na een tijdje toch maar weer de weg terug gezocht naar het kraakpand waar de rest ondertussen een megajoint zat te roken. Nog een biertje toe en toen om 07:00 uur toch maar een keer m’n slaapzakkie in gedoken.....

Onderweg in de bus...

Donderdag 21 augustus
Vanaf een uurtje of 12:00 worden we één voor één wakker en scoren ergens een ontbijtje. Het is effe wachten totdat iedereen eindelijk klaar is om te vertrekken en ondertussen wordt Eva nog gescout door een modellen/reclame-bureau. Ze moet meteen op de foto. Johny en Jason zijn ‘s ochtends toch weer de stad in gegaan en hebben een club gevonden die nog open was: ze zijn dus “pretty wasted man...”. Uiteindelijk vertrekken we rond 14:30 uur richting Bochum, zo’n 500 kilometer van Berlijn. Onderweg een hoop lol in de bus en we besluiten dat we samen het nummer “Gotta Get Some Action” van de Hellacopters wel kunnen gaan spelen. Het is aardig druk op de weg dus het is ondertussen 19:30 uur als we in Bochum aankomen. Als ik de bus parkeer, haal ik nog even de herinnering aan ons optreden van vorig jaar in Sacramento op: wij als idioten vanuit Las Vegas naar Sacramento gereden om daar uiteindelijk een gesloten kroeg aan te treffen met als gevolg dat het optreden daar dus niet door ging. Dat was, zacht uitgedrukt, zwaar klote...

We spelen in de Zwichenfall, een onwijs gave club en vrij groot bovendien. We worden verzocht om snel op te bouwen en te soundchecken, want om 23:00 uur moet het op een doordeweekse donderdag avond weer stil zijn in het altijd gezellige Bochum. Dat doen we dus maar, en de soundcheck klinkt onwijs goed. Daarna eten en om 21:15 uur worden wij op het podium verwacht. Dat blijkt helaas anders te lopen. De clubeigenaar heeft blijkbaar geen enkele moeite gedaan om de show te promoten met als gevolg: twee betalende bezoekers. Dat vindt hij te weinig en dus cancelt hij de show zonder enig overleg met ons. Hebben we dus weer helemaal voor niks een pokkeneind gereden. Ben ik soms helderziend, dat ik vooraf die Sacramento flashback had?

Vooral Johny is helemaal over de zeik dat de show gecanceld wordt en tiert de hele tent bij elkaar. Wij hadden best willen spelen, al is het maar om het spelen zelf. Hadden we die Hellacopters cover mooi kunnen oefenen. Voor de White Barons is het nog eens extra lullig omdat er iemand van People Like You Records was komen opdagen om te kijken of ze een platencontract konden verdienen. Maar het besluit is genomen, dus de bus wordt weer ingepakt. Eva blijkt toch nog een deal met die gast van People Like You te hebben kunnen maken om in eerste instantie een split 7-inch uit te gaan brengen. Maar voor een split 7-inch zijn twee bands nodig en Eva dus wil het graag met Beavershot gaan doen! Kijk, da’s dan toch nog een lichtpuntje op deze tot nu toe teleurstellende avond. People Like You is een goed en redelijk groot label. Als we terug zijn moeten deze plannen maar eens goed uitgewerkt gaan worden! We hebben nog wat studiotijd tegoed vanwege het winnen van de Westfriese Popprijs, dus dat kunnen we goed gaan benutten.

Bochum partytime....

Bochum blijkt echt een hele duffe stad te zijn, dus we besluiten maar een feessie te gaan bouwen in één van de door de Zwichenfall voor ons gereserveerde hotelkamers. We slaan een grote hoeveelheid bier en wat Kentucky Straight in en op naar het hotel. Daar komen we via de reserveringsautomaat de kamers niet in: het lijkt dat de reservering niet klopt. Dan maar drie kamers zelf geboekt. Adam heeft de eerste dagen in Berlijn waarschijnijk “iets verkeerds” gehad en gaat meten voor jaffa. Wij kiezen één van de andere twee kamers als party-room. Al snel komen we er achter dat er met die andere reserveringen eigenlijk niets mis was, maar dat we het gewoon verkeerd deden. Nu hebben we dus totaal 7 kamers in het hotel. De party-room is al snel een zootje. Stoelen en mensen vliegen door de lucht en de vloer is al snel bezaaid met lege bierflessen. Het werd natuurlijk ook aardig luidruchtig en gek genoeg vonden niet alle hotelgasten dat net zo leuk als ons en dus kregen we snel de Polizei al op bezoek.

Nate, Amy en Benno

Gelukkig hadden we het Duitse vriendinnetje van Nate bij ons, die nog redelijk nuchter was dus die kon mooi als woordvoerdster optreden. Uiteraard beloofden we braaf dat we stil zouden zijn en lieten de smerissen het verder bij een waarschuwing. Voor de zekerheid toch maar naar één van onze 7 andere hotelkamers aan de andere kant van het hotel gegaan, en daar op dezelfde voet verder gegaan. Gek genoeg ook daar weer klachten van buren maar geen politie deze keer. Grote paniek toen we merkten dat het bier en de whiskey op was, maar gelukkig had het hotel een heuse bierautomaat, dus al ons kleingeld bij elkaar geraapt en daar in gegooid. Terwijl we het bier staan in te laden komt er een Duits stel op middelbare leeftijd binnen en die hebben in tegenstelling tot de overige hotelgasten blijkbaar wel zin in een feessie. Dus die mee naar de hotelkamer.

De vrouw van het stel zag er voor haar leeftijd nog redelijk goed uit, alleen vonden sommigen van ons dat haar decolleté beter kon. Ze blijkt geen enkel probleem te hebben met het feit dat de daad bij het woord gesteld word en haar decolleté dus even “aangepast” wordt. Haar vriend blijkbaar ook niet want die staat er alleen maar stom bij te grijnzen. Dat is het sein voor Jason en Johny om haar beide borsten uit haar blouse te bevrijden en er voorzichtig aan te sabbelen. Van het één komt het ander en voor we het weten zit de dame in kwestie op het bed met de twee Barons gitaristen staande voor zich en beide handen gevuld. En die vriend maar grijnzen... De dame blijkt ook oraal haar mannetje te staan en dat is het moment dat wij het feest dan toch maar verlaten en de vier hoofdpersonen hun eigen feessie gunnen. We zoeken ieder een eigen hotelkamer en lopen daarbij per ongeluk ook nog de kamer binnen waar Nate en zijn vriendinnetje op dat moment poedelnaakt allerlei kunstjes aan het uithalen zijn. Ok, dat was genoeg Baronnenvlees voor één dag, we gaan slapen.....

Adam bij The 'Wall of Food'!

Vrijdag 22 augustus
Om een uur of 11 is iedereen wakker inclusief de “lucky ones” van gisteravond. De mannen hebben niet hoeven betalen, dus de dame deed het blijkbaar uit pure liefde.... Effe eten in Bochum en op naar Eindhoven waar we vanavond in The Rambler spelen. We arriveren rond 15:00 uur in hartje Eindhoven en The Rambler is nog niet open, dus we gaan te voet richting het centrum. Eva trekt aardig wat bekijks met haar verschijning en Jason en Adam hangen de tourist uit. Ze willen werkelijk overal mee op de foto: het beeld van Frits Philips, de kinderdraaimolen, de kerk, studenten in ontgroening en noem het maar op. We belanden op het terras van cafe Altstadt, waar we meteen aan het bier plus diverse shots raken. De sfeer zit er dus meteen in. Eva weet eindelijk een adresje te scoren om aan wat wittigheid te komen zodat ze eindelijk hun naam als White Barons eer aan kunnen doen, wat in Duitsland niet gelukt was. Daar zijn ze natuurlijk eindelijk wel eens aan toe. Het hoogtepunt van de middag is als we de Adam met de “Wall of Food” kennis laten maken. Dat hebben ze nog nooit gezien: eten wat je zo uit de muur kan halen. Ook van frikandellen, kroketten enzovoorts hebben ze nog nooit gehoord. Adam probeert alles uit en is laaiend enthousiast. Daarna iedereen nog effe als Wim-Lex en Maxima op de foto en op naar The Rambler.

Adam, Eva en BigDaddy Bueno in actie tijdens 'Gotta Get Some Action'

Peer heeft het allemaal weer perfect voor elkaar. De koelkast zit vol, hij heeft lekker eten geregeld en het geluid is goed. Er is redelijk wat publiek binnen als we onze set beginnen en krijgen goede respons. We spelen ook erg lekker, al weer veel beter als in Berlijn. Tijdens de set druppelt het volk langzaam verder binnen en dus staat het redelijk vol voor het podium als de White Barons beginnen. Eva is vanavond in een strak corset geperst en weet het publiek goed op te hitsen.

Nate, Dim en Amy Whinehouse na afloop in Eindhoven

De Barons zetten weer een strake set neer en aan het eind is het tijd voor de verrassing: de eerste samenwerking tussen Beavershot en de White Barons. We gaan 'Gotta Get Some Action' van de Hellacopters spelen. Wij hebben die jaren terug al eens gecoverd en na het stof eraf geblazen te hebben, gaat ie wel weer aardig. Ik heb Johny effe de akkoorden laten zien dus die gaat ‘m ook proberen mee te spelen. Eva gaat samen met mij zingen en de rest van de Barons dient als podiumvulling/achtergrondkoor. Het rammelt aan alle kanten maar toch gaat het boven verwachting goed. Het is vooral een groot feest op het podium! We weten alleen het tweede refrein niet meer dus dat wordt freestylen. Na afloop nog lekker rondgehangen in The Rambler en de Barons hebben eindelijk hun neuzen weer kunnen poederen en kunnen zich weer met recht de White Barons noemen...

Real love

Rond 02:30 uur vertrekken we weer, op naar huis. We hebben geen slaapplaatsen in Eindhoven kunnen regelen, dus we gaan weer richting West-Friesland. Fred is de lul en mag rijden. Het wordt een gedenkwaardige rit. We hebben van Peer nog drie kratjes bier voor onderweg mee gekregen en doen ons best om die op te krijgen. Er wordt onderweg gecrowdsurft en Eva is een beetje hitsig geworden en ik ben het slachtoffer. Ze zit een groot deel van de rit bovenop me, dus ik kan geen kant op. Ik voel me een beetje als een mannetjes tarantula die na de daad opgegeten gaat worden. Gelukkig is ze te dronken om me werkelijk met huid en haar te verslinden en weet ik redelijk ongeschonden het thuisfront te bereiken. Er blijven geen Barons bij mij slapen en kruip om een uurtje of 05:00 uur lekker bij m’n vriendin in bed...

Eva in extase in Eindhoven

Zaterdag 23 augustus
Om 17:00 uur word ik weer opgepikt om richting Den Haag te gaan waar we in de Morlock Gallary moeten spelen. Adam, Jason en Nate zijn eerder vandaag met Benno een haring wezen happen, en dat is meteen één van de “most disgusting” ervaringen die ze in Europa opdoen. Ze snappen niet dat wij een rauwe vis zo naar binnen laten glijden en moeten bijna over hun nek als ze het toch proberen. In Den Haag is het effe zoeken voordat we de Morlock Gallary gevonden hebben. De juiste straat was geen probleem, maar aangezien het geen officiële toko is, hangt er geen bord buiten. Maar gelukkig kwam Romy al snel naar buiten om ons naar binnen te laten. De Morlock Gallary zit in een oud ministeriegebouw dat nu anti-kraak bewoond wordt door allerlei kunstenaars. Eén daarvan is Fast-Mike een uit San Fransisco afkomstige kleine druktemaker en, zoals hij zichzelf benoemd, een “professional alcoholic”.

Wie dacht dat Jochem Myjer last van ADHD heeft, zou Mike eens moeten zien: hij heeft ADHD uitgevonden, verbeterd en geperfectioneerd zo lijkt het. De hele avond is ie met 10 dingen tegelijk bezig, waarbij ik mij begin af te vragen of ie ook ooit iets afmaakt, en hij kan niet stoppen met praten. Toch weet ie rond 10:30 uur het geluid in orde te hebben en de videocamera klaar voor actie. Het idee van Morlock is namelijk dat alle optredens onder het mom van live recording session plaatsvinden, waardoor het opeens een kunstuiting is, en het door de politie wordt gedoogd. Vince, de artist die zowel de cd-hoes van ons tweede album als het artwork van de T-shirts van de White Barons heeft getekend, is er ook die avond en hij wordt meteen gecharterd om de hoes van onze mogelijk te verschijnen split 7-inch te ontwerpen.

DimSum en Amy Whinehouse again...

Rond de klok van 22:30 uur beginnen we te spelen. Het is niet super druk, een mannetje of 30 à 40, maar iedereen komt meteen voor het “podium” (we staan gewoon op de grond...) staan en is na ieder nummer enthousiast. Ik heb het gevoel dat we weer een stukkie beter staan te spelen dan gisteren: we raken in vorm en dat voelt goed. Eigenlijk zouden we veel vaker dit soort tourtjes moeten doen: daar wordt je als band veel beter van dan twee keer in de maand ergens spelen. De White Barons doen daarna hun ding zoals we ondertussen gewend zijn, en als laatste knallen we de Hellacopters weer de zaal in! Na afloop lekker afpilsen en Adam ontdekt een mysterieuze trap richting de kelder. Hij heeft gehoord dat er een oor in de kelder gevonden is en durft niet naar beneden. Samen met Johny en mij durft ie uiteindelijk wel en de kelder blijkt donker en een grote puinhoop te zijn, maar geen extra ledematen gevonden...

Rond 04:00 uur gaat bij mij het licht uit, dus ik duik m’n slaapzak in. Om 08:00 uur wordt ik wakker als Benno en Johny hetzelfde plan hebben maar dan niet in MIJN slaapzak uiteraard...

The Unicorn en Eva in duet...

Zondag 24 augustus
Fast-Mike en Jason blijken elkaar nog te kennen vanuit SF en hebben de hele nacht en ochtend samen met Jim Beam verhalen van vroeger opgehaald en staan eieren te bakken als ik mijn slaapzak uitrol. Dat gaat er wel in. Met een dvd van het optreden van gisteravond op zak vertrekken we uiteindelijk om 15:00 uur vanuit Den Haag naar onze home-base Hoorn, waar we vanavond in Swaf gaan spelen. Op de tweede dag hebben we alle vier een bijnaam van de Barons gekregen, die ze ook consequent gebruiken. Dim is DimSum, Benno is Big Daddy Bueno, Fred is Tiger en ik ben om god mag weten wat voor reden omgedoopt tot The Unicorn. Als we Hoorn binnenrijden, besef ik opeens dat het wapen van Hoorn een Unicorn is: toeval of bezit Jason net als ik helderziende gaven? Welcome to the Home of The Unicorn! Eerste effe een terrassie gepakt en toen naar Swaf. Nico was al weer vergeten dat de Barons bij hem zouden pitten, maar maakt er geen enkel probleem van. Hij heeft Chinees eten voor ons besteld en de pindasaus is een nieuwe openbaring voor “thee Americans” en valt zeer in de smaak.

Just can't get enough

Swaf loopt lekker vol met een lekker gemengd publiek waaronder veel vrienden en bekenden van ons die wel eens willen zien met wat voor zootje tuig wij op stap zijn. Swaf is niet groot dus het is meteen gezellig, als we beginnen te spelen. Altijd goed om hier te spelen, we stonden er 10 dagen geleden nog tijdens de kermis samen met De Volendammer Vishandel, maar vanavond spelen we wel een paar tandjes sneller, strakker, harder en beter. Nog nooit zo lekker gespeeld bij Swaf en iedereen gaat uit z’n dak. Het blijft hilarisch dat je tijdens het spelen opzij moet stappen voor mensen die naar de wc moeten, aangezien de toiletten op het “podium” zijn. De White Barons hebben het ook geweldig naar hun zin en ook zij worden erg goed ontvangen. Er wordt zelfs voor het eerst in de history van Swaf een crowdsurfer gesignaleerd. Als slotakkoord weer de Hellacopters gespeeld, en toen was het tijd om tijdelijk afscheid te nemen. We moeten woensdag pas in Helsinki spelen en wij moeten gewoon weer twee dagen werken. De White Barons gaan morgen naar Amsterdam en vliegen dinsdag naar Finland. Wij volgen een dag later. Nico zal de Barons maandag op de trein richting Amsterdam zetten: driemaal raden wat ze daar gaan doen....

Maandag 25/dinsdag 26 augustus
Jezus... het contrast kan bijna niet groter: Eerst vijf dagen met de White Barons op stap en nu weer op een duf kantoor de hele dag achter de computer. Waar is het mis gegaan bij mij vraag ik me af....

Woensdag 27 augustus
Om 07:30 uur stappen we op station Obdam op de trein richting Schiphol. Tiger Fred is vervangen door Remco, benieuwd wat die voor bijnaam zal krijgen. We hebben niet meer dan ieder een tasje kleren en een gitaar, basgitaar, snare en wat merchandise mee. De Finse band I Walk The Line verzorgt de backline dus dat moet genoeg zijn. We hebben wat vertraging met het vliegtuig, want er is iets mis met het rechter voorwiel. Tijdens de werkzaamheden ontdekken ze ook nog een mogelijk defect met de rem van dat wiel, dus die wordt ook nog even vervangen. Hopelijk hebben ze een lange landingsbaan in Helsinki en zijn we niet te veel afhankelijk van de remmen van die kist... De vlucht inclusief landing verloopt verder zonder problemen en zo staan we om 14:30 uur in Helsinki. Huurauto opgehaald: een prachtige nieuwe Ford Focus, ook al weer zo very rock ‘n roll, maar ach hij rijdt goed en alle troep past er in.

Beavershot, White Barons en I Walk The Line

In het centrum van Helsinki gaan we eerst maar eens een biertje halen: de prijs valt gelukkig mee. Ik dacht dat alcoholische drank zo duur zou zijn, maar het is vergelijkbaar met Amsterdam. Het valt meteen op dat er een hoop lekkere wijv.... uhh... aantrekkelijke dames rondlopen maar daar hebben we nu geen tijd voor, we moeten richting Lepakkomies de club waar we vanavond moeten spelen. Daar aangekomen volgt een warm weerzien met de White Barons en de eerste ontmoeting met de Finse band I Walk The Line. De Finnen zijn in eerste instantie nogal stug, alleen de drummer is meteen vrij hartelijk en praat tenminste een beetje normaal Engels. We spelen over hun backline dus ik ben aan een Vox stack overgeleverd. Pfoe, die klinkt van zichzelf wel effe anders dan mijn Marshall maar gelukkig heb ik nog een distortion pedaal mee en zo komt het toch nog goed.

Benno toont al zijn charmes. Steff en de Finse dame zijn niet onder de indruk...

Als we om 22:15 uur beginnen staat er al redelijk wat volk in de tent en dat wordt tijdens het optreden steeds meer. De meesten komen ook voor het podium staan en staan zichbaar te genieten. Er wordt door een paar gasten wild gedanst en na afloop verkopen we weer redelijk wat merchandise en moeten we zelfs een aantal cd’s signeren. We mogen wel zeggen dat de kennismaking met het Finse publiek positief is verlopen. De White Barons vallen ook in Finland in de smaak, net als onze Hellacopters cover en dan is het moment dat we I Walk The Line voor het eerst live mogen aanschouwen. Dat valt nogal tegen. De muziek is sowieso een stuk rustiger als die van ons en de Barons, maar is vooral door de lijzige zang van de zanger vaak nogal saai. Daarnaast valt er geen touw aan z’n Engels vast te knopen. De band staat ook nog eens als een stelletje zoutzakken op het podium dus dat maakt het visueel ook niet echt aantrekkelijk, of het moet de eeuwige grijns van Anna, het meisje achter het keyboard zijn. Dat zal meteen haar enige functie zijn, want de geluiden die ze via haar keyboard produceert, klinken ronduit kinderachtig en doen de muziek geen goed. Het breekt het eerder af dan dat het wat toevoegt. Toch vindt het publiek het geweldig. De club is ondertussen bijna uitverkocht en de IWTL shirtjes zijn talrijk. Het is best een grote band in Finland en ze hebben daar al meerdere top 40 hitjes gescoord.

Had ik al gezegd dat er lekkere wijven in Helsinki rondlopen?

Na afloop gaan we met z’n allen, plus een aantal meest vrouwelijke fans, richting een Stray Cats afterparty die ergens in het centrum aan de gang zou moeten zijn. De Stray Cats speelden die avond namelijk ook in Helsinki, dus we kunnen zeggen dat we ooit samen met de Stray Cats in Helsinki gespeeld hebben... De afterparty komen we echter niet meer in, dus maar naar een andere club gegaan waar ook de meegekomen dames van onder de 23 jaar mee naar binnen mogen. Lekker rondgehangen en ditmaal waagt Benno zich zelfs op de dansvloer: niet meer doen BigDaddy: ze zijn nu nog aan het opruimen heb ik gehoord... Als de club dichtgaat rijst de vraag waar we eigenlijk gaan slapen die nacht. De Barons slapen bij de gitarist van IWTL maar die heeft geen plek meer. Gelukkig kunnen we in de oefenruimte van IWTL terecht en er worden snel nog een paar matrassen geregeld. Voor het slapen gaan doet de fles Tequila nog een paar rondes en dan komt het moment dat ik mijzelf op het meest ranzige matras ooit aanschouwd mag gaan neerleggen. Hmmm, hopen maar dat mijn slaapzak alle hoogstwaarschijnlijk in en op het matras aanwezige levensvormen buiten weet te houden....

De '1 euro bak' in Helsinki

Donderdag 28 augustus
Redelijk fris en ongeschonden worden we wakker en gaan we richting het centrum om een broodje te eten. Jezus, wat lopen er veel mooie meiden rond zeg, we weten niet waar we kijken moeten. Ondanks de regen lijkt de zon altijd wel te schijnen in Helsinki. Beetje in de stad rondgehangen en in een onwijs coole cd-zaak beland. Ze hebben ale soorten blues en rock ‘n roll vanaf de jaren '30 tot en met de jaren '80. Remco scoort een Robert Johnson cd en ik een goeie verzamelaar van The Allman Brothers Band. Geinig om in de “1 euro bak” de cd’s van Kane en Krezip aan te treffen: onze “grote bands” doen het dus goed in het buitenland! Haha... Later worden we zelfs nog herkend op straat door iemand die ons in Lepakkomies heeft zien spelen en beginnen we ons echte rocksterren te voelen. Had ik al gezegd dat er in Helsinki onwijs veel lekkere wijven rondlopen?

In de middag vertrekken we richting Turku, waar de tweede Finse show plaats zal gaan vinden in de Dynamo club. Een van buiten oud en vervallen houten gebouw dat van binnen toch een alleraardigste zaal blijkt te zijn. IWTL werkt ons op de zenuwen door als eerste ongeveer een uur te gaan soundchecken, dus wij gaan maar wat eten. Later blijkt dat onze Finse “vrienden” vergeten zijn een hotelkamer voor ons te boeken. Het begint er zowaar op te lijken dat het niet hun idee was dat wij met de Barons mee zouden komen. Dus zelf nog maar effe snel wat geregeld in hetzelfde hotel.

Evil Eva...

Het loopt niet storm die avond, maar als we beginnen is er een kleine 40 man binnen. Net als gisteren komen ze wel allemaal bij het podium staan en zijn ze erg enthousiast. Dat is weer meer dan voldoende motivatie om er stevig tegenaan te gaan. De nummers beginnen zich al sneller na elkaar op te volgen en de set gaat lekker strak. Dat wordt zichtbaar gewaardeerd want er wordt na afloop om een toegift gevraagd. We doen dus nog maar een Turbonegro en een Zeke covertje en geven het podium dan over aan de White Barons. Ook die gaan weer als vanouds en blijkbaar maken we wat los bij IWTL. De mannen staan opeens een stuk minder stijfjes op het podium en nemen zelfs af en toe voorzichtig een echte rock-pose aan. Dat maakt het een stuk leuker om naar te kijken en het optreden beter te pruimen. Blijft alleen jammer van dat keyboard...

Na afloop lekker pilsen in de club met een shitload aan shotjes. Er wordt gedanst en ook ik raak weer in een dancing mood en schijn als een ware John Travolta de dansvloer over te zijn gegaan. Helaas (gelukkig) kan ik mij daar niets meer van herinneren. Het enige wat ik weet is dat ik ‘s ochtends verkleumd in m’n eentje in de auto wakker werd in plaats van in het hotel. Nou ja, slaapzak aangetrokken en weer verder gepit.

Niet te diep in de glaasjes kijken Steff...

Vrijdag 29 augustus
Ik word dus wakker in de auto en bel DimSum met de vraag in welk hotel ze zijn en waarom ik in godsnaam in de auto lig. Schijnt dat ze wel geprobeerd hebben me mee te nemen, maar dat ik niet te verplaatsen was en steeds als een blok in slaap viel. Ach ja, dat heb je wel eens toch? Ik heb in ieder geval lekker geslapen en ben er weer helemaal klaar voor. Nu alleen eerst het hotel nog effe vinden. Dat valt niet mee, maar als ik ruim een uur later dan toch het juiste hotel gevonden heb, komt de rest net naar buiten. Ze hebben d’r weer een mooi feessie van gemaakt zo blijkt het. Remco kostsend boven de pot, BigDaddy onder de brandplekken en bijna vechtpartijen op de gang van het hotel. Ik heb dus weer wat gemist....

Nog een keer Eva in actie

Vandaag moeten we naar de tweede grote stad van Finland, Tampere. We spelen in een oud punk-hol genaamd Vastavirta. Als we daar, na eerst een beetje in de stad rondgehangen te hebben, arriveren heeft IWTL de backline al opgebouwd. Kijk da’s mooi, kunnen wij meteen eten. Dacht ik tenminste want het eten dat ze voor ons gemaakt hebben is werkelijk niet te vreten en het ergste is nog dat de hele kleedkamer er van stinkt, en dat de hele avond blijft doen. Onze soundcheck verloopt gelukkig wel lekker: goed geluid op het podium, eindelijk de gitaar eens lekker hard al denkt Dim daar anders over! Voor we op moeten, gaan we eerst met de drie band nog even naar een andere kroeg waar een afscheidsfeest voor een Finse meid is, die naar Groningen gaat emigreren. Allerlei vrienden van haar gaan een nummertje voor haar zingen en een daarvan is de drummer van IWTL. Hij doet 'Paradise City' van Guns ‘n Roses. Hij heeft zich helemaal als Axl Rose uitgedost en het is echt hilarisch. Hij kan voor geen meter zingen en al helemaal niet zo hoog maar dat maakt het alleen maar leuker. Na zijn optreden effe met alle drie de bands op de foto en weer op naar Vastavirta. Als we daar de auto uit stappen komt er opeens een gozer op Benno af: “Heee, Van Kampen, hoe is ie?” Blijkt een oud dorpsgenoot van Benno te zijn, die naar Tampere is verhuisd en die had gehoord dat we moesten spelen. Leuk!

Beavershot in Vastavirta

Het is al aardig druk als wij ons eerste nummer gaan spelen, en dit wordt echt ons beste optreden ooit! Alles klopt en het gaat als een speer. De Barons en IWTL worden er helemaal een beetje stil van. Het publiek vindt het prachtig en vlak voor mijn neus ontbloot een vrouwelijke fan haar borsten voor mij. Helaas was dat wel het enige aantrekkelijke aan haar, maar ach... borsten zijn borsten!! Later blijkt ze hetzelfde kunstje overigens ook bij de White Barons te doen, dus zo speciaal was het blijkbaar toch ook weer niet... Vol adrenaline verlaten we het podium en komen er van alle kanten mensen op ons af om ons te complimenteren met de show. Fuck, op dat moment bedenk ik me dat het de laatste alweer was en dat we morgen weer naar huis gaan... De White Barons ogen die avond wat vermoeid en Eva is niet in staat om voor de laatste keer 'Gotta Get Some Action' te spelen. Jammer maar helaas. IWTL gooit die avond helemaal, voor hun begrippen, alle remmen los en staat lekker te spelen. De zaal is ondertussen uitverkocht en gaat aardig uit z’n dak. Jammer alleen dat het bier daar ook niet te zuipen was: smaakte echt naar kattenpis, maar daar hadden de Finnen blijkbaar geen last van.

En dan is het opeens tijd om afscheid te nemen. De White Barons vertrekken meteen richting Helsinki Airport, want Jason moet al om 06:00 uur vliegen. Ze vertrekken allemaal met een andere vlucht en hebben ook allemaal andere tussenstops, de een in Parijs, de ander in Amsterdam, weer een in Zurich en ga zo maar door. Is waarschijnlijk ook wel beter voor de overige passagiers: je wilt als “normale” passagier niet de volledige White Barons aan boord hebben, vraag maar aan de mensen die met ze van Amsterdam naar Helsinki vlogen. Maar goed, afscheid nemen dus. Het is weer een emotioneel gebeuren en we beloven hier zeker nog eens een vervolg aan te geven. Weer een USA-tourtje dan maar? Ook met IWTL kunnen we het ondertussen redelijk goed vinden, het ijs is de laaste dagen een beetje gebroken, en ook met hun worden wat vage afspraken gemaakt. Als de bus vol Barons na talloze kussen van Eva eindelijk wegrijdt, zoeken wij ook onze slaapplek op. We slapen bij een van de eigenaressen van Vastavirta, maar niet nadat we eerst de slechtste kebab-tent van Tampere hebben uitgeprobeerd. Hij doet z’n naam eer aan, ook dit is echt niet te eten, wat is dat toch met het eten in Tampere?

Zaterdag 30 augustus
Om 09:00 uur gaat de wekker en vertrekken ook wij richting Helsinki Airport. De terugreis verloopt voorspoedig en ‘s middags landen we weer op Schiphol. Het is helaas weer voorbij en voor de meesten geldt dat het normale leven weer gaat beginnen. Voor mij is het nu eerst nog een paar dagen werken en dan lekker een weekie op vakantie met vriendin en de kids, en da’s ook best Rock ‘n Roll, toch? Voor mij in ieder geval wel!


The Unicorn...