Debuut-cd Gomer Pyle geboren uit gitaarriffs

Gomer Pyle is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een prijsvraag voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van hun knallende debuutalbum 'Idiots Savants' kunt winnen.

Tof, want dat is me nog eens een denderend debuutalbum! Gomer Pyle bracht eind september bij het Brabantse Space Jam Records, gerund door de geestverwanten van Astrosoniq, de langspeler 'Idiots Savants' uit. Langspeler ja, want hoewel die 'maar' zeven nummers bevat, klokt de schijf wel 63 minuten. Niet ongebruikelijk voor het stonerrock-genre waarin de vier mannen zich zo overtuigend begeven. Passend ook om die plaat op het Duitse festival Stoned From The Underground te dopen.

Gomer Pyle op Stoned From The Underground © www.tschief.de

Onze recensent was ook enthousiast en verwoordde die lof als volgt: "Gomer Pyle heeft de tijd genomen om de uitgesponnen nummers vorm te geven, bij te schaven en stuk voor stuk te laten groeien tot stevige briljanten. De met stoner overgoten rocksongs zijn een statement naar iedereen die beweert dat het stonertijdperk alweer op z’n retour zou zijn. Slechts zeven nummers zijn nodig om de luisteraar mee te nemen in een immense trip die ‘Idiots Savants’ heet. Van rustige intro’s naar logge soundscapes en als uitsmijter een hele flinke container vol met zware gitaarriffs en stonerrock."

Daar hoeven we niks meer aan toe te voegen, behalve dat we Gomer Pyle vervolgens snel bombardeerden tot de Artiest van deze Week.

De bezetting van Gomer Pyle:
Mark Brouwer (zang, gitaar)
Tonny Presser (zang, basgitaar)
Sander Evers (drums)
Mark van Loon (gitaar)

De heren hebben wel wat op de lever en komen, uitgezonderd bassist Presser, allemaal aan het woord in deze Nummer voor Nummer:

Drummer Sander Evers over het album 'Idiots Savants':
Er zijn muzikanten die bakken met liedjes maken en met een kant en klaar plan de repetitieruimte inlopen. Bij Gomer Pyle werkt dat op een volstrekt tegenovergestelde manier. We weten op voorhand meestal niet wat er tijdens een repetitie gaat gebeuren. Iets opschrijven doe ik persoonlijk nooit. Feitelijk is mijn laptop met microfoon de enige referentie die we achteraf hebben. We jammen veel op nieuwe ideeën en nemen alles op de laptop op. Als ik dan thuis kom sorteer ik de ideeën uit in hapklare brokken, geef er een werktitel aan en via internet zorg ik dat iedereen de opnames zo snel mogelijk krijgt. Dan volgt soms een e-mail-wisseling onderling over welk stukje goed is of welk stukje niet.

In ieder geval zorgt het ervoor dat iedereen bij de volgende repetitie muzikaal op de ideeën kan reageren. Soms snel, maar meestal een stuk trager komen zo de nummers tot stand. In dat proces vergeet ik vaak wie nou eigenlijk met welk idee kwam aanzetten. Meestal is het een gitaarriff die de toon zet, dat moet gezegd worden. In grote lijnen komt zo onze muziek tot stand. In de periode voorafgaand aan de geboekte studiotijd intensiveerde dit proces zich wel. Met min of meer afgeronde nummers hebben we Danny gebeld of hij tijd had in zijn studio. Buiten het conventionele systeem van opnemen, eerst bas en drums met gitaren als guidetrack, daarna de gitaren etc. etc., lees je hieronder van drie bandleden een visie op één of meerdere nummers.

Sander op Stoned From The Underground © www.tschief.de

Drawback
Sander:
'Drawback', terugtrekken van het stormfront? Onthaasting? Dit nummer is eigenlijk vrij snel ontstaan. Volgens mij kwam Mark Brouwer met de riff op de proppen. In vergelijking met de rest van de plaat een betrekkelijk kort rockertje. Dit is zo’n nummer waarvan de vorm binnen een repetitie stond. Dat heb je weleens, je plugt in, start de opname, iemand start een riff, de band valt in en vijf minuten later heb je feitelijk een nummer dat klaar is. De details zijn pas daarna toegevoegd door te experimenteren met hard, zacht, lang, kort en stops hier en daar.

Het sfeerrijke oosters aandoende gitaar-intro kwam pas later. De vogels aan het begin, waar ook de plaat mee start, heb ik met Danny rondom de studio opgenomen met een aantal hele gevoelige microfoons. Je hoort zelfs in de verte een brommer rijden. De stem onder het intro verklap ik niet, omdat het een oude vriend van me is. De supervette gitaarstukjes van Mark van Loon die je steeds net voor het refrein hoort en ook de solo in de eindriff zijn allemaal bewerkt met reactor, dat is die waanzinnig galm die je lijkt te omsluiten en waar je bijna in verdwijnt. 'Drawback' is voor mij de ultieme opener, gortdroge riffs en breed uitwaaierende solo’s die alles in zich hebben, dat later op plaat in meer tijd tot uiting wordt gebracht.

Mark Brouwer:
De titel van dit nummer is door Sander bedacht. Hij heeft dit gedaan door het gevoel dat hij kreeg bij het nummer, te vertalen naar de titel, zonder daarbij de teksten te ontleden. Dit is eigenlijk een minimetafoor voor hoe GP werkt. Alles wat door bandleden wordt ingebracht gaat door de GP-machine. Wat er aan het eind uitkomt, is altijd beter dan wat er in is gestopt, anders wordt de machine stopgezet en het halffabrikaat weggelazerd.

Mimesis
Mark Brouwer:
Dit is een groeinummer geweest waar lang aan is gesleuteld. Op het fundament van de basisriff. We wilden per se niet een nummer alleen rond de riff schrijven. Dit is immers vaker gedaan. Door uit de riff te stappen naar andere akkoorden ontstond de ruimte voor een refrein. Vandaar uit ben ik terug gaan werken naar de coupletten. Mark van Loon experimenteerde ook met de E-bow, waarop Tonny en ik tot een stuk kwamen wat het intro is geworden. We zoeken bijna altijd naar meerdere ‘emoties’ binnen een nummer. Tekstueel ga ik vaak ook meerdere kanten op. We willen misschien meer een complete film maken dan alleen de liefdes- of achtervolgingsscène. 'Mimesis' is hiervan een typisch voorbeeld.

Mark van Loon:
Grappig, Mark heeft het over een film maken. Al heel lang heb ik een wens om met de band een nummer te maken voor filmbeelden. Ik kijk regelmatig ‘muziek’ via de docu 'Sabbia', met muziek van Brant Bjork. Geweldig! Grootser zijn producties als 'The Wall' van Pink Floyd en 'Tommy' van The Who. Het zou mooi als we daar anno 2008 een soort van interactieve productie zouden maken, waarin naast filmische beelden het internet, gaming en social networks op de één of andere manier een rol spelen.

© www.gian.nl

Albino Rattlesnake
Mark Brouwer:
Bij 'Albino Rattlesnake' stond bijna van meet af aan vast dat dit een instrumentaal nummer zou worden. De beide gitaren vertellen meer dan genoeg het verhaal. Welk verhaal? Het verhaal dat in je fantasie ontstaat wanneer je naar het nummer luistert. Ik werd bijna vanaf het begin gegrepen door de thema’s en melodieën van Mark van Loon, die voor mij een raamwerk schetsten van waar het nummer naartoe moest. Danny Gras, die het album ook produceerde, heeft met carte blanche toetsen en samples toegevoegd. Daar we al jaren met Danny werken, waren we er (bijna) zeker van dat hij de vibe goed zou aanvoelen. Danny is een onderdeel van de machine, die ervoor zorgt dat 'Idiots Savants' is geworden wat het is.

Mark van Loon:
'Albino' is echt zo’n nummer dat mij niet lang genoeg kan duren. Op de volgende cd komen er minimaal twee van dit soort nummers ;-) Misschien gecombineerd met samples en drumloops. Sander is, naast Gomer Pyle, al geruime tijd actief met samples en sequencers, dus een creatieve crossover moet er inzitten. Het mooie aan 'Albino' is dat het gaat om herhalen en weglaten. Delen van riffs weglaten, spelen op consonant en variëren in volume. Sluit je ogen en luister tijdens de solo naar de samenzang van de gitaar en de drummer.

Bring On The Diesel
Sander:
Dit is een oudje. Volgens mij één van de eerste nummers die ontstond nadat ik tot de band toetrad. Dit nummer stond in een iets andere versie ook al op de promo-cd, die vooraf ging aan ‘Idiots Savants’. Het nummer is, in ieder geval voor mij, een duidelijk overgangsnummer, dat de transitie markeert tussen de vroegere Gomer Pyle en band die we nu zijn. En blijkbaar is het een goed nummer, want er wordt overal erg goed op gereageerd. Dit nummer staat altijd op onze setlijst en toen we nummers aan het sorteren waren voor ‘Idiots Savants’, waren we het eigenlijk toch wel eens dat ook dit nummer op het album moest komen. Om het geheel wat naar de nieuwere opnames te trekken, heb ik de drums opnieuw ingespeeld en ook Tonny heeft een nieuwe bastrack neergezet. Daarnaast hebben we een compleet nieuwe mix opgezet, en daardoor is het toch een ander nummer geworden. Ook in dit nummer weer authentieke geluidseffecten. Check die diesel maar aan het begin.

Mark Brouwer:
Omdat ik dit nummer in de basis heb geschreven permitteer ik me de vrijheid om te zeggen, dat ik 'Diesel' eigenlijk één van onze mindere nummers vind. Welliswaar ruim binnen onze eigen, strikte kwaliteitskaders maar zoals Sander terecht bemerkt, een soort overgangsnummer. Door de eenvoudiger songstructuur raak ik bij het beluisteren misschien soms de connectie met het nummer wel eens een beetje kwijt. Live is het echter een enorm energiek nummer om te spelen. Het verwoordt dan ook de kracht van ons collectief als die van een dieselmotor. Mede daarom is 'Bring On The Diesel' voor ons voorlopig een vaste waarde op de setlist.

Slugrace
Mark Brouwer:
Dit nummer was voor mij een nummer "met voorbedachte rade". Ik wist waarover ik wilde schrijven en hoe het moest gaan klinken. De tekst handelt over de innerlijke strijd die woedt, wanneer je door iemand die je als vriend beschouwde in je rug gestoken wordt. De zwaarst wegende emotie is wraak, voor de gemoedsrust is omdraaien en weglopen het beste, en volgens sommigen zou vergeving louterend werken. Toen we echter volgens de hierboven beschreven methode het nummer in de steigers hadden, kwam voor mij pas de bijna therapeutische vraag naar boven "wat het gevolg zou zijn" van één van de drie keuzes. Zonder daarbij inhoudelijk de behoefte te voelen om specifieker te zijn, geeft het tweede gedeelte "the day after" weer.

Het mooie van GP is dat de anderen niet specifiek op de hoogte waren van deze opzet (Sander kwam wederom met een titel die niet direct refereert naar de tekst), toen we het nummer samen vormgaven, maar zonder woorden toch aanvoelden waar we heen moesten. Door de jaren heen zijn we elkaar blijkbaar zo goed gaan aanvoelen, dat we bijna beter door de muziek met elkaar kunnen communiceren.

Nogmaals Stoned From The Underground © www.tschief.de

Detrimental
Mark Brouwer:
Een tweetal riffs van Mark van Loon waarmee we de studio in zijn gegaan zonder een vast omlijnd plan. Wel of geen zang, lengte, structuur, compositie, niets stond vast. Alleen dat we het nummer rond de twee riffs zouden bouwen. Op basis van de riffs is vervolgens iedereen losgegaan. Tonny heeft in dit nummer de zangpartijen en de teksten geschreven en ingezongen.

Omdat dit nummer op een compleet andere wijze tot stand is gekomen heeft het een aparte lading. Bijna alsof we allemaal deelnamen aan een project op afstand. We kregen telkens weer van elkaar te horen wat er in de studio was gebeurd. Taco Sipma heeft als gastmuzikant lapsteel toegevoegd. Toen ik dit voor het eerst hoorde, werd de intentie van het nummer voor mij plots omgegooid. Alsof je opnieuw aan je eigen ledemaat moet wennen... De totstandkoming van dit nummer is door de complexiteit en de bijdragen van verschillende mensen een enorme trip geweest.

Mark van Loon:
Eerdere werktitels voor dit nummer waren 'Luxor Fading & A Crack Of Drops Is Gonna Fall'. So what's in a name? De gitaarriff van het eerste deel in het nummer was oorspronkelijk 4x zo snel. Dat leverde vragende gezichten op, want daar konden de overige ‘gomers’ maar weinig mee! De riff langzamer gespeeld bracht een heel andere sfeer en al snel volgde een inspirerende jam. Leuk is dat een jeugdvriend van me met zijn lapsteel een muzikaal antwoord gaf op de vraag "wat hij voelde bij een nummer met een titel als ‘Luxor Fading & A Crack Of Drops Is Gonna Fall’". Het antwoord staat erop, maar wat zou het geworden zijn met de titel ‘Detrimental’ als uitgangspunt?

Math Again
Mark Brouwer:
Dit nummer is in de basis in één repetitie geschreven. Mark van Loon kwam met de basisriff, het refreinstuk ontstond bijna vanzelf. Toch heeft het vele repetities gekost om te komen tot het eindresultaat. Zo is het 2e gedeelte van het nummer opgebouwd uit twee riffs die ik al een tijdje meenam naar de repetitie om daarmee een nummer te maken. Deze stukken vonden echter niet echt een weg naar een songstructuur. Toen we 'Math Again' aan het bouwen waren diende deze stukken zich echter als vanzelf weer aan. Het laatste gedeelte was voor Sander (drummer) een ware beproeving, omdat er een rare telling in dat stuk zit. Nu hij de riff overwonnen heeft, improviseert hij er live vaak enorm op los. Erg vet!

De aanhoudende zangnoten vanuit het refrein ontstonden als idee in de studio, toen ik meer voor de fun een Lane Staley-achtige uithaal deed. Danny Gras (producer) wilde daar echter mee door. Zodoende werd dit een vast onderdeel van de zanglijn. (Een ode aan Alice in Chains...)


In onze MusicPlayer hoor je drie snippets en op de MySpace-site is één nummer van het nieuwe album te beluisteren. Om te weten waar je ze live kunt zien, ga je naar de Concertagenda.