Pfaff is niet levensmoe, knipoogt en schrijft epos

Bas Jacobs alias Pfaff

Pfaff is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een prijsvraag voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van zijn laatste album 'I Kill Myself And I Want To Die' kunt winnen.

Pfaff, het alter ego van Amsterdammer Bas Jacobs, beperkt op 'I Kill Myself And I Want To Die' het intrigerende aspect niet tot de titel. Op zijn zesde (of zevende?) langspeler heeft Bas weer alles zelf gedaan, op een vocale bijdrage van Bastiaan Bosma (Aux Raus) na. En ook het tweede deel van dit drieluik kon bij onze recensent rekenen op een positief oordeel. "Na de eerste gewenning blijkt er dan over elk nummer iets fraais te zeggen, zoals bijvoorbeeld dat 'Papapa' klinkt alsof Robert Smith (The Cure) via zijn mascara wat mescaline zijn brein heeft binnen laten lopen en daar toch niet helemaal tegen kan. 'I Kill Myself And I Want To Die' is in elk geval een boeiend en geslaagd album dat tijd nodig heeft, maar je uiteindelijk zeker en vast bij de lurven grijpt!"

Die bespreking gaf met de boeiende plaat genoeg aanleiding om Bas uit te nodigen als Artiest van de Week. Hierbij zijn verhaal:

'I Kill Myself And I Want To Die' heeft niets van doen met levensmoeheid. In tegenstelling, ik ben nog nooit zo vibrerend actief geweest, en dat met 6 platen in 10 jaar, is best opmerkelijk. Nee, dit album is het vervolg op de USB-stick 'If This Is The Last I'll Do' en, nou ja, dat was dus niet het laatste wat ik deed. Vette knipoog in de titel van dit album dus en om het verhaal compleet te maken, de volgende plaat die al in de maak is, zal 'Songs They Sing At My Funeral' gaan heten. Misschien is Pfaff zoals het 10 jaar was dan wel klaar. Ik zal daarna wel doorgaan, maar anders, hoewel Pfaff eigenlijk al 10 jaar anders is. Maar goed.

Freaky
De nieuwe plaat begint met het nummer 'Freaky', met een fijne verwijzing naar 'Freakscene' van Dinosaur Jr. en ‘After I Made Love To You’ van Bonnie Prince Billy. Een liefdesliedje, zoals toch veel Pfaff-liedjes dat op een of andere manier wel een beetje zijn. Veel rustiger zal Pfaff niet worden. Gitaar en zang, meer niet. Wel tegen het einde een hele rare toon, waarvan ik ook niet goed weet waar die vandaan komt, maar hij is wel heel mooi, dus ik heb ‘em maar laten zitten. Ook wel bijzonder. De opname is de eerste keer dat ik het nummer speelde en zong. Tekst en alles maar wat geïmproviseerd.

Bas in de bus

London ’07
Dan 'London ’07', met iets dat op een trompet lijkt en een lekker vies baslijntje. Ik kom nogal eens in London en dan zie je van die meisjes bij een bushalte staan, waarvan je denkt, tja, dat heeft zo’n meisje toch niet nodig. Beetje veel fashion victims in London. Da’s wel leuk, maar soms gewoon een beetje teveel.

Birberber
'Birberber' is het derde nummer van de plaat, maar was eigenlijk een afvaller op de voorganger. Paste toen niet binnen de rest en dus heb ik het er toen niet opgezet. Nu, op een plaat die sexier is dan ooit, paste het juist prima. Shoegazer pop met het toch niet onaardige zinnetje “I’d much rather like to see that I don’t get stuck up by someone / I won’t do that like Meatloaf being a bat”.

Pfaff live

Hot Dick For Cold Women
Als ik al aan singles zou doen, zou het vierde nummer op zeker de single van de plaat zijn. Maar ja, met de titel 'Hot Dick For Cold Women' kom je niet ver in radioland, zeker niet in Engeland. Ik heb het nummer gespeeld voor de streekradio in Norwich en toen maar "Hot duck for cold women" gezongen. Lekker scheurende gitaren en vocalen en robuuste drums. Zoals het hoort.

Butch Butcher
Tikkie harder nog. 'Butch Butcher'. Nog zo’n liefdesliedje, maar waarschijnlijk wordt het niet als zodanig herkend. Hoewel de tekst ook niets te wensen over laat. Geen aanrader als opwarmertje na je eerste avondje uit met een leuk meisje (of jongetje, maar ik ben meer van de meisjes). Wel iets seksueler dan 'Freaky'.

Stone Cold Stain
'Stone Cold Stain'. En omdat ik vind dat iedereen gewoon veel meer seks moet hebben, dit liedje. Het zal het songfestival om tal van redenen wel nooit halen, maar als volkslied van De Maagdeneilanden niet onaardig. Nou ja, korreltje zout omtrent dit nummer dan maar. Door naar het volgende, want het is gewoon een lekker doorduwend rocknummertje.

Papapa
'Papapa' is weer heel erg poppy. Over de liefde, over boottochten naar Dover (daar waar mensen regelmatig van die volprezen witte rotsen springen), over strakke truitjes en pech met de auto. Het drumpartijtje is zwaar geënt op ‘Hey Ya’ van Outkast, althans de basis ervan, mocht je het er niet in terughoren. 'Papapa' hoort weer thuis in een rijtje van andere liedjes die op de volgende plaat komen met fijne titels als ‘Wawawa’, ‘Nanana’ en ‘Tatata’.

No One
Heel kort tussendingetje op de plaat: ‘No One’. Over onthechting. Of zoiets. Over een vreemd soort jaloezie ook. Laat ik daar maar niet verder op ingaan. Aan het einde een gitaarsolootje met heel veel chorus, wat een ontzettend kuteffect is dat. Dat moet je eens gebruikt hebben, maar daarna nooit meer.

Auxrausraus
Tijd voor ongecontroleerd hard tekeer gaan. Dat kan ik zelf heel goed, maar dat kunnen de mannen van Aux Raus ook. Bastiaan van Aux Raus doet de vocalen op dit nummer 'Auxrausraus'. Niet te gecompliceerd maar wel geinig: "I got a Tommy Lee dick and a Nikki Sixx addiction" en dat vat het ook wel goed samen.

Outbound Train
Naast het gebruiken van het chorus effect, is het ook belangrijk om eens in je leven een epos uit je mouw te schudden (moet je wel lange mouwen nemen, want een T-shirt is hiervoor minder geschikt). In de basis is het volgende nummer 'Outbound Train' een akoestisch gitaarrifje. Daaruit spat bij tijd en wijle het nodige geweld. Omdat je soms gewoon zin hebt om te schreeuwen. En dat kan heel goed na een mooi, rustig gitaardingetje zijn. Dat je dan weer oppakt, om nog eens los te barsten en te eindigen in een soort berustend refreintje. En dan heb je dus een epos. De zang is net als bij 'Freaky' geïmproviseerd. Alleen, hier gaat het eigenlijk nergens over. Behalve het stukje "run into an outbound train". Denk daar maar over na. Maar niet te lang, je zou nog depressief worden. Bah.

Schrik niet!
'Schrik niet!' Ik zei “SCHRIK NIET!”. Pfaff heeft een liedje in het Nederlands. Niet omdat ik dat nou leuk vind, maar ik heb te vaak de vraag op mijn bordje gehad waarom ik niets in het Nederlands deed. Ik was toch ook dichter, en schrijver, dat deed ik toch ook in het Nederlands en dat soort dingen. Nou ja, luister en ik zeg bij deze “ik zal het nooit meer doen” (maar daar moet je maar weer niet te veel in vertrouwen, want wie weet).

Sterven
En als afsluiter wel iets in het Nederlands ook, maar het is geen liedje. Een gedicht met een geluidslaag eronder. En misschien moet ik dit stukje maar eindigen zoals de laatste regels van dat gedicht. "zoals mijn lijf / dat stilaan vergaat / brokkelt het stucwerk van de muren / en het klinkt misschien suf / maar dan denk ik / als het hier brokkelt / dan brokkelt het ook bij de buren". En daarmee is misschien dus een zekerheid.


Op de MySpace van Pfaff kun je drie nummers van dit album beluisteren. Voor meer informatie over Pfaff bezoek je ook zijn artiestenprofiel.