Harry Merry over Veronika, rock 'n roll, beat-muziek & glamrock

© Daniel Baggerman

Harry Merry & The Must is deze week de Artiest van de Week op MusicFromNL en daarom hebben we naast deze Nummer voor Nummer-bijdrage ook een prijsvraag voor je, waarbij je een gesigneerd exemplaar van het eerste album van deze opmerkelijke groep kunt winnen.

Het was al even bekend dat Harry Merry ging samenwerken met een heuse band, maar voor diegenen die de Rotterdamse orgelvirtuoos niet live met The Must aan het werk konden zien, was het toch echt flink wachten op het eerste plaatwerk van Harry Merry & The Must. Maar toen was 'Veronika' toch echt daar. Op 6 juli werd het album tweemaal gedoopt: op Metropolis en in de Exit.

Op Metropolis © Daniel Baggerman

Onze recensent had de plaat al eerder te pakken en schreef: "het geluid van deze productie is vele malen beter dan op de voorganger. Prettig, want er zitten nogal wat lagen in de muziek en deze zijn op 'Veronika' veel beter te onderscheiden. Ook de vocalen zijn beter op de band gezet en de ondersteunende achtergrondvocalen komen kraakhelder naar voren in het geluidsbeeld. Het grootste winstpunt zit echter in het feit dat het aandeel van Harry's toetseninstrumenten ingeperkt is ten faveure van bijvoorbeeld de gitaarpartijen van Martin Ruiten. Het lijken zowaar zelfs bijna toegankelijke liedjes. Ook heeft Harry Merry zijn palet aan keyboard-geluiden uitgebreid. Zo is dit album gevarieerder dan alle voorgaande werkstukken."

Ook op tekstueel vlak is er weer veel te beleven. Dus laten we snel Harry aan het woord, die deze Nummer voor Nummer op geheel eigen wijze inleidt:

Hallo, beste MusicFromNL-lezertjes!
Wat leuk om jullie hier aan te mogen treffen, zeg! Hebben jullie ook een zak paprika-chips nodig om dit blad te kunnen lezen? Ik in ieder geval wel toen ik in mijn jonge levensjaren elke woensdagmiddag de Donald Duck en de Eppo plachtte te lezen....

We hebben er een paar jaar over gedaan om dit album op te nemen en we zijn zeer trots op ons eerste gezamenlijke product. Mijn muziek gaat door de band voller en completer klinken. Het album 'Veronika' is met twee producers opgenomen: Tony McAdam, een Schot, kwam vanuit Londen om ons in Rotterdam op te nemen en ons vervolgens in Londen te mixen. Vier songs hebben we met hem opgenomen. De rest van het album is met Ed Fonckeltoff achter de knoppen opgenomen; een toffe Rotterdammer. Onze songs zijn geïnspireerd door vele acts, groepen en artiesten uit de jaren zestig en zeventig die wij bewonderen. Wij houden van rock 'n roll, beat-muziek en glamrock. Maar tevens kunnen wij van R&B en andere moderne muzieksoorten genieten, indien zij een experimentele inslag in zich herbergen.

Ik ben reeds voor ons volgende album nieuwe songs aan het componeren. Muziek neemt tijd in beslag. En die tijd moet goed gebruikt worden, anders gaat die tijd veel te snel voorbij. De tijd gaat immers langzaam genoeg wanneer we nieuwe, afwisselende dingen blijven doen. Voor iemand die elke dag hetzelfde doet gaat de tijd helaas sneller. Maar voor mensen die dagelijks op kantoor werken schijnt de tijd toch weer niet snel genoeg te willen gaan getuige de vele blikken die ze op hun horloges werpen. Er hangt dus ook veel af van onze wilskracht en onze wensen. Maar een week vakantie lijkt wegens de verandering van omgeving toch vaak een maand te duren. Ik componeer dan ook vaak wanneer ik op reis ben......

Ik hoop dat veel mensen onze muziek zullen waarderen en ervan zullen kunnen genieten. Onze muziek is voor alle lagen van de muziekliefhebber-bevolking bedoeld. Wij zijn niet voor een bepaalde doelgroep aan het musiceren. Wij doen dit voor het hele gezin, voor jong en oud, door dik en dun, voor klassiek geschoolden, voor hiphoppers; het maakt allemaal niet uit, want het zijn en blijven toch echt allemaal mensen waar wij ons verbonden mee voelen, waar wij ons mee identificeren kunnen en die bovendien een goed deuntje of pakkend riedeltje kunnen herkennen en waarderen. Zolang aan deze voorwaarden voldaan wordt, hebben wij beet.

Harry & The Must © Daniel Baggerman

Harry Merry & The Must bestaat uit:
Harry Merry - leadvocals, toetsen, teksten en composities
Wouter van Wijk - drums
Bruno Ferro Xavier Da Silva - bas
Martin Ruiten - gitaar

De nummers:
Turnpikes And Roundabouts
Deze song gaat over muren en bruggen. De muren zijn de barrières en de bruggen zijn de doorgangen. De muren en bruggen worden door mensen kunstmatig aangebracht om iedereen zoveel mogelijk op z'n plekje te houden. Alles bij elkaar vormt het een druk verkeer en gewoel. Deze drukte wordt in de muziek-arrangementen ten gehore gebracht.....

Jailbird, Keep Your Hands Off Miss Hilton!
Dit is de volledige titel van de song. Op de hoes staat wel in de tracklist alleen het woordje "Jailbird" vermeld, maar dat is een vergissing; dat is slechts een klein gedeelte van de titel. Ik hoop dit bij de tweede oplage te kunnen rechtzetten, want ik streef naar perfectie.

De song is gecomponeerd tijdens het te lange verblijf van onze geliefde, fameuze en zoetgevooisde collega Paris Hilton in een van de weinige, minder prettige omgevingen die zich in Los Angeles bevinden, namelijk de gevangenis. Vele mensen, waaronder ik, maakten zich zorgen over hoe ze zich erdoorheen zou slaan omdat men toch niet zeker wist of zo'n persoon zoals zij daar wel sterk genoeg voor zou zijn. Het was namelijk niet zo'n gevangenis voor rijke beroemdheden waar je gewoon de hele dag in een hoekje kon gaan breien. Ze zou het zwaar gaan krijgen. Gelukkig bleek ze wel sterk genoeg te zijn en konden we daarna weer opgelucht ademhalen. Want van al dat leedvermaak werd je ook niet echt wijzer. Bovendien hoorde ik op het internet ook wat liedjes die hierover gemaakt waren, maar die waren zo ontzettend slecht van kwaliteit dat ik maar besloot een echt goede song over dit onderwerp te maken.

Bruno en Harry bij de cd-presentatie in de Exit © Daniel Baggerman

It Is Hard Without A Card
We hebben allemaal ondervonden hoe moeilijk het tegenwoordig is om zonder kaart te moeten leven. Wij hebben kaarten nodig voor onze bankrekeningen, om te kunnen betalen en om vliegtuigtickets te kopen en zo zijn er nog veel meer redenen op te noemen. In deze song heb ik het vooral over een memory-card die in de computer zit en trek ik vergelijkingen met de memory-card van Moeder Natuur die in ons hoofd zit. Ik schreef de tekst omdat ik veel dingen aan het vergeten was. Dat doe ik nog steeds. Maar toen trad ik nog op met een cd waarop de drums en bas stond. Deze cd had ik in Italië bij een optreden laten liggen in de cd-speler van de zaal. Omdat mijn eigen pas gekochte cd-walkman voortdurend aan het overslaan en aan het springen was tijdens mijn optredens besloot ik even de cd-speler van de geluidsman te gebruiken.

Toen ik de cd vergeten was mee te nemen heb ik de rest van die toernee moeten cancellen. Ze vonden de cd pas weer terug toen het te laat was. Sindsdien treed ik op met een ipod. Ik schreef de song omtrent mijn eigen vergeetachtigheid en mijn angst wat ik hierna zou gaan vergeten. Mannen hebben hier veel meer last van dan vrouwen. We zijn slecht georganiseerd en kunnen maar één ding tegelijkertijd doen wat dan ook al onze aandacht volledig absorbeert. Dus is er niet genoeg tijd om al het noodzakelijke te regelen en willen we onbewust zoveel mogelijk vergeten. Zo is elk geslacht voortdurend met de eigen voordelen en nadelen aan het jongleren en aan het goochelen.

Harry Merry op Metropolis 2008 © Nailman

The Test-Gameplay
Dit nummer gaat over reclame-campagnes die het publiek zand in de ogen strooien en mogelijkheden van ultiem genot tentoonspreiden om vervolgens met het geld ervandoor te gaan en je met lege handen achter te laten. Dit is niets nieuws en het overkomt ons allemaal, maar met het verstrijken van de jaren gaan we wel steeds meer in de gaten krijgen, dat ze tegen heug en meug maar zand in onze ogen blijven strooien, terwijl we er allang geen behoefte meer aan hebben. Zo kost het ons heel veel tijd om zakenlieden af te schudden die ons via de telefoon lastigvallen met hele prachtige verhaaltjes waar niks van blijkt te kloppen als je eenmaal "ja" hebt gezegd of alleen maar interesse hebt getoond, wat tegenwoordig hetzelfde blijkt te zijn als "ja" zeggen. Aan de telefoon is het ook het moeilijkste om agressieve verkoop te weerstaan omdat er altijd op de meest ongelegen momenten gebeld wordt wanneer je hoofd er helemaal niet naar staat, waardoor je wat minder scherp bent en dan toch maar "ja" zegt om ervan af te kunnen zijn, zelfs als je weet dat je belazerd wordt.

Hey, Hey! Put That Gun Away!
Deze titel is een aansporing tot abstinentie. Als je alleen maar jezelf wilt bevredigen en verder niks dan ga je na een tijdje niet meer met je hoofd denken, maar met je geslachtsdelen. Maar als de geslachtsgemeenschap het enige is wat vrouwen en mannen nog met elkaar kan verbinden, dan gaan wij een leeg bestaan tegemoet. Er moet meer zijn wat ons met elkaar kan verbinden, anders is straks de smaak eraf hetgeen een understatement beduidt. "Put That Gun Away" is een andere manier om tegen mannen te zeggen: "Hou je een beetje in, wil je?" Wat er met "Gun" bedoeld wordt, kan inmiddels wel worden geraden.

Natuurlijk is er ook wel meer dan dat om ons met elkaar te kunnen verbinden en identificeren. Wij zijn immers niet achterlijk. Maar we blijven wel, vooral door mijn geslachtsgenoten, herinnerd worden aan de eenzijdige en lege kant van het relatiebegrip, omdat nou eenmaal elke zienswijze belicht moet worden. Dat is inderdaad heel belangrijk, maar dat betekent niet dat het door de strot geduwd moet worden. Laten we ons nou eerst maar eens gaan concentreren op wat de ander wilt, want daar verdiepen we ons veel te weinig in......

Harry werd op Metropolis ondersteund door twee zangeressen © Nailman

The R&B-Slam
Dit is eenvoudigweg mijn poging om een R&B-song te maken, geïnspireerd door Destiny's Child en andere R&B-groepen en dito artiesten. Ik weet niet of het gelukt is, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd en het was een guitig experiment. De tekst gaat over het nachtleven. Liza Thorn, een deejay uit San Francisco, had me nog via e-mail gevraagd of ik het nummer 'Liza Thorn From San Francisco Is The Most Beautiful Girl On The West-Coast' voor haar wou componeren en opnemen, omdat ze heel graag dat nummer zou willen horen. Nu vond ik dit wel een hele lange titel voor een song, dus heb ik maar besloten om deze prachtige zin als songtekst-regel te gebruiken, gevolgd door het zinnetje "She says so herself". Die regel was immers haar idee......

The Panorama Paper
The Panorama Paper is opgedragen aan het welbekende tijdschrift de Panorama, die we regelmatig bij de kiosken, supermarkten en sigarenboeren zien liggen. Op een boekenbeurs had ik immers twee oude Panorama's gekocht uit het jaar 1975. En daar stonden allemaal boeiende artikels in, die genoeg inspiratie voor dit lied bleken te bevatten. Dank U wel, meneer Panorama! Wij zullen U nooit vergeten!

Nogmaals vanaf Metropolis 2008 © Nailman

Don't Touch The Clutch Too Much
Toen ik naar een aflevering keek van The Osbournes was Ozzie Osbourne tegen zijn kinderen aan het preken over hoe voorzichtig ze moesten zijn met drank en drugs in het uitgaansleven, omdat ze anders net zoals hemzelf terecht zullen komen en dat is geen prettig vooruitzicht. Ozzie heeft immers een heel afgeleefd gezicht gekregen door al die verslavende versnaperingen en praten doet hij ook niet zo snel meer. Niettemin heeft hij genoeg te melden en is het gelukkig niet nodig dit in een hoger tempo te doen. Uit deze inspirerende persoon is dan dus het idee voortgekomen om een tekst te maken waarin een vader zijn zoon toespreekt omtrent de gevaren van het tegen de klippen op leven. De zoon heet Sam. Marie is Sam's eventuele vriendin. Ik weet niet hoe de vader heet. Dat hoef ik ook niet te weten.

Been Through Friday
Deze song heb ik even gauw in mekaar geflanst. Het gaat over de hectiek van een vrijdag. De mensen maken zich klaar voor het weekend en gaan om die reden dan ook extra hard werken omdat het vooruitzicht van een paar vrije dagen altijd extra energie geeft. Na het werk gaan ze zich zo snel mogelijk door het verkeer persen om maar zo gauw mogelijk thuis te kunnen zijn. En daar kunnen ongelukken van komen. Ook gaan veel mensen teveel drinken op vrijdagavond om de spanningen van het werk af te reageren. Dan gaan ze langs allemaal vreemde routes rijden om de politie te ontwijken, die ongetwijfeld met hun apparaten kunnen zien dat er teveel gedronken is. Als je dit allemaal overleefd hebt, dan kun je met recht zeggen: "I've been through Friday!" Vooral ook omdat we elke vrijdag altijd de meeste ambulance-sirenes van buitenaf kunnen horen langsloeien.

En de hele Must op Metropolis © Peter de Jong

Harbour Fair
Dit prachtige nummer heb ik gecomponeerd toen ik de Wereldhavendagen in Rotterdam had bezocht. Ik zag al die schepen die voor het publiek aan de kades gebonden ten toon gesteld dreven. Het was er vol met mensen, zoals het elk jaar is tijdens dit unieke evenement. Ook vonden er 's avonds optredens plaats van bands, fanfare-orkesten en symfonie-orkesten die allen op een drijvend platvorm musiceerden. Ik keek naar het vuurwerk in de lucht, die precies op het ritme van 'Music' van John Miles in verscheidene kleuren explodeerde als gold het enen vuurballet. Ook Art Garfunkel trad daar op met bijbehorende vuurbehandeling. Verder zag ik gele scheepjes racen om reclame voor een verzekeringsfirma te maken. Op zulke momenten zie je waarin een klein land groot kan zijn......

Nu heb ik het voornamelijk over de teksten gehad. De muziek is uiteraard geïnspireerd door andere groepen en artiesten en ik zal afsluiten met een lijstje van de acts wiens muziekwerkjes veel inspiratie voor dit album hebben opgeleverd:
Stealers Wheel, Mary Hopkin, Tee-Set, Cardinal Point, Destiny's Child, Lemming, Catapult, Middle Of The Road, Bay City Rollers, The Kinks en Hans van Hemert.

Pas goed op elkaar! En op u zelve......

Harry Merry


Op de MySpace-pagina kun je vier nummers beluisteren en in onze MusicPlayer hoor je drie snippets.