Arnold over Remko's laatste tour met Zea

kick Remko to Russia

Begin januari kregen we het slechte nieuws dat Remko Muermans de groep Zea ging verlaten. De keyboardspeler en sample-triggeraar halveert het Amsterdamse electropop-duo, om in St. Petersburg te gaan wonen. Remko deed met Zea zo'n zeshonderd optredens door heel Europa en tourde driemaal door Amerika. Hij sloot het hoofdstuk Zea af met een derde Russische tournee en bandcollega Arnold hield voor MusicFromNL een dagboek bij, van deze afscheidstour op niet eens zo vreemde bodem.

Remko

13 februari
7:15 uur – Grrrt, geluidsman van Zea komt aan. Ik heb al een taxi gebeld en we stappen zo in en rijden met alle instrumenten naar Schiphol.
8:00 uur – Inchecken. De tickets heb ik een paar weken geleden persoonlijk opgehaald in het kantoor van Russyia Airlines ergens op de zesde verdieping boven de vertrekhallen. Ik liep eerst de verkeerde kamer binnen. Een man gebaarde me, ik moest de kamer ernaast hebben; hij bracht me er naar toe. Een dame zat achter een buro en ze had een gast, een vriend misschien, op bezoek. Okay, tickets, die konden meteen worden geprint. Alleen het ticket-printpapier was op. Ik kon wel even gaan zitten. De vriend, het was zeker geen klant, bood me een kopje thee aan. Alle MSN-, e-mail-, telefoon- en intercom-mogelijkheden ten spijt bonkte de dame op de muur en toen kwam uit het andere kamertje weer dezelfde man aangelopen met vers printpapier.

De thee werd gezet en ondertussen werd ik uitgehoord over mijn bedoelingen in Rusland. We spraken over Russische bands en steden. Langzaam rolden de twee tickets uit de printer. De thee was heet en de tickets waren klaar voor ik mijn thee op had. “Ik neem het wel mee naar benenden”, zei ik, “Dank u wel voor de gastvrijheid”. “Geen sprake van”, zei de dame, “Je loopt toch niet met thee naar beneden? Blijf maar even rustig zitten.” Een half uur later nam ik afscheid. Mij werd een goede reis en tournee toegewenst, we zouden elkaar vast nog eens weer zien.

Zea in SPB (St. Petersburg)

9:40 uur – vliegen. We vliegen direct op Pulkovar, het vliegveld van St. Petersburg. 2,5 uur, en 2 uur tijdsverschil, later landen we. Het is onze derde tour in Rusland en ondertussen weten we hoe we de formulieren van de douane moeten invullen. Geen problemen dus, Grrrt en ik mogen zo door. Remko is al in Rusland, een paar dagen geleden vloog hij. Masha, de geluidsdame van Iva Nova, wacht ons op en ze brengt ons in haar auto naar de Tsokol club, waar ze ook werkt.

Een zaal qua grootte vergelijkbaar met de OCCII in Amsterdam, maar dan met extra bar en een ‘kicker’ ruimte apart naast de zaal. Mooie plek. Deze plek is in plaats gekomen van de Moloko, een geweldige zaal waar we 2 jaar geleden gespeeld hebben.

Remko in SPB

17:00 uur – Soundcheck. Remko komt binnen, opbouwen, soundchecken, alles prima. We eten belini; een sort pannekoek met champignons er in en meer groente en gedoe, goed spul.
19:00 uur – zaal stroomt vol, en nog meer mensen. We ontmoeten Tujana (het meisje van onze website openingspagina) en meer bekenden. Er komen allemaal onbekenden op ons af die met ons op de foto willen, nou ja, da’s ook goed.
20:00 uur – Otomoto speelt. De Russische Anthony Kiedis op zang, en de band is een mix van Focus en Primus.
20:15 uur - Koud buiten.

Arnold in SPB

21:15 uur – Het zal er wel aan liggen dat St. Petersburg zo’n grote stad is of dat er misschien verder weinig te doen is op woensdagavond, maar het is druk en vol en als we gaan spelen vindt iedereen het nodig om helemaal naar voren te komen. Na het eerste nummer nog schreeuwen en lawaai maken ook. Naast Slovenië hebben we in Rusland echt het meest lawaaierige, opgefokte, heftige en dansende publiek. Eigenlijk wisten we dat al. Het is heel erg uitdagend en het dwingt je je veters uit je schoenen te spelen. Geweldige avond, drie keer terug komen en mensen nemen zelfs foto’s van m’n gitaarpedalen; dat had ik nog niet eerder meegemaakt. “Hey! Amphetamine Man come back to the stage!", roept iemand naar Remko.
23:00 uur – We moeten wodka drinken met de eigenaar, die vond het geweldig, tenminste dat maak ik op uit zijn gebaren, en dus worden we meegesleurd naar de keuken.
24:00 uur – Ik loop met Nastya en Sasha door de stad, langs een nachtwinkel, naar hun huis. Daar slaap ik dan.

Losja onderweg

14 februari
14:00 uur – tijd om de stad in te gaan. We proberen uit te zoeken waar we ons precies moeten en kunnen laten registreren. Als je in Rusland langer dan een dag in een stad bent, moet je je in die stad laten registreren. Meestal doet het hotel dat voor je. Maar we slapen niet in hotels, en ja, dan wordt het moeilijk. Na wat kantoren, bureaus, cafés en koffie belanden we uiteindelijk in de oefenruimte van Iva Nova, waar onze spullen staan.
22:00 uur – Losja, onze chauffeur voor de komende dagen, brengt ons naar de Griboedov Club, een nachtclub soort van zaal, met restaurant er boven, die altijd open is. De bedoeling is dat wij om 2 uur 's nachts spelen.
23:00 uur – soundcheck. Mooie plek, aardig wat opgesnoven gasten lopen er al rond. Veel meisjes sjouwen bloemen en hart-balonnen met zich mee, sinds een paar jaar doet Rusland ook aan Valentijnsdag.

02:00 uur – spelen. Na een paar uur techno en electro gebeuk van de dj’s mogen wij herrie maken. Er zijn veel mensen die er gister ook waren. Meer mensen zijn rond dit tijdstip lichtelijk in andere sferen en dat helpt altijd. Meer schofterig nog, en dan vragen ze ons of wij dope uit Amsterdam hebben meegenomen; volgens mij hebben anderen die lijntjes al gelegd.
03:00 uur – wat kunnen we nog spelen dan? Ik heb toch ooit gezworen dat we 'Clocks' niet meer zouden spelen, maar het moet dus echt. En die kennen ze dus; heel St. Petersburg roept “Motherfucking Motherfucker!”
04:00 uur – We krijgen eten boven in het restaurant en daarna bellen we Losja, want die heeft ergens liggen slapen. Het sneeuwt nu in Rusland en wij laden de bus in en gaan op weg naar Moskou.

De weg naar Moskou

15 februari
07:00 uur – beetje liggen in een slaapzak op een bank achter in het busje. Je zou denken dat als er één weg is in Rusland die iets heeft van een snelweg zoals we die in West-Europa hebben, dan moet het de weg tussen Moskou en St. Petersburg zijn, maar dat is niet zo. Onze gemiddelde snelheid is 80 km/uur en met alle sneeuw erbij is het echt niet makkelijk rijden over alle hobbels en door alle kuilen. Maar Losja kan wel rijden, dus we komen er wel. Oogjes dicht, proberen maar.

09:00 uur – We gaan wat ontbijten langs de weg in een klein restaurant. Er is niemand behalve een dame achter de balie. Losja spreekt nauwelijks Engels, wij spreken nauwelijks Russisch en de dame achter de balie zegt helemaal niks. Losja heeft ondertussen wel door dat hij met drie vegetariërs te maken heeft. Maar wat is er nu vegetarisch? Die deegdingen daar? De soep zeker niet. Ja, in een van de deegdingen zit alleen kool. Okay, daar drie van dan. En dan ineens staat er een grote brede oudere dame voor onze neus. Zij is de kok, dat moet wel. Losja en de bediende hebben haar uitgelegd dat die drie slechtuitziende onuitgeslapen, niet-Russisch sprekende halve garen Geen-Vlees-Eten! Ergens van diep onder uit haar omvangrijke lichaam komt een grote luide, bulderende lach naar boven en die wordt ons recht in ons gezicht gesmeten; we worden uitgelachen, en goed ook. Vegetariana??? Hoe bedenk je het, en dat in Rusland.

13:00 uur – We komen dichter bij Moskou, de weg wordt beter en breder en drukker en ik kijk wat uit het raam. We zijn over de Wolga gereden en langs grote steden en ik zie van die houten poorten waarvan ik denk dat het de voormalige toeganspoorten zijn van kolchozen of sofchozen, maar eigenlijk weet ik er niks van. Als we ongeveer Moskou binnen rijden, langs het Stadion van Dynamo Moskou, kom ik er weer achter hoe groot de stad is. Je kunt er makkelijk drie uur doorheen rijden en dan nog niet zijn waar je wezen moet, en zomaar even ergens stoppen om te pissen is in een stad altijd moeilijker dan langs de weg.
17:00 uur – Maar één keer fout gereden en we zijn bij de club van Avant: Aktoviy Zal. Avant organiseerde al eerder een optreden voor ons in Moskou en dat was toen erg goed. Deze zaal is groot, ongeveer zo groot als Vera. Eerst wat eten en wodka voor de chauffeur. Twaalf uur gereden, over 850 km, ons record was 10 uur ergens tussen Pittsburgh en Bloomington, Indiana geloof ik. Een record dus; waanzinnig zo’n chauffeur, en luxe ook.

Remko in Moskou

19:00 uur – soundcheck.
20:00 uur – Ik zit in de kleedkamer dvd’s vol films te branden van Grrrt z’n laptop. Dan gaat er ineens een raam open en er komen zo’n twintig jongens en meisjes door naar binnen. Ze hebben flessen drank en sigaretten bij zich en blijkbaar geen zin of poen om entree te betalen. Ze beginnen tegen mij in het Russisch en in het Engels. Dat ze ons twee jaar geleden ook zagen, of ik ze nog ken en herken, en dat we echt 'Headcleaner' moeten spelen, hun favoriete nummer van ons eerste album 'Kowtow to an Idiot', dat ze hebben gedownload en waarvan ik ze ooit nog een keer de tekst heb gestuurd, nog bedankt daarvoor trouwens.
21:00 uur - Voor ons spelen drie meisjes, hun band heet Diet Pill, ze komen uit Moskou en ze klinken alsof zij de punk vorige week hebben uitgevonden en The Ramones het ooit, met gebruik van een teletijdmachine, van hun gejat hebben.

Zea in Moskou

22:00 uur – Optreden. Remko stuitert overal overheen en onderdoor, slaat zooi kapot en repareert het tegelijkertijd. Een volle zaal stuitert mee, mensen zetten vodka voor m’n neus op het podium; ik zou eigenlijk water moeten drinken tegen de dorst maar de vodka maakt alles op het podium wel meer bijzonder. Mensen dansen en schreeuwen en zingen al onze liedjes mee. Ik weet niet echt wat er aan de hand is als we voor het eerst stoppen. Iedereen verdringt zich voor het podium en er steken allemaal handen in m’n richting. Ga ik iedereen een hand geven, da’s ook wat. Podium af en weer op. Meer lawaai maken. Zeker vijftig mensen schreeuwen om ‘Headcleaner’. Dat nummer hebben we zeker al zes jaar niet gespeeld. Het gitaarloopje weet ik wel, en Remko maakt gewoon lawaai, static noise, schuurt met een plug door een distortionpedaal over de vloer en ik bedenk ter plekke een tekst. Het refrein schreeuwt iedereen mee “Shut Up!” (x heel vaak). Voor de zoveelste keer zeggen we bedankt ‘Spaciba’ en focking hell, die mensen zijn gek. Weer iedereen een hand geven, Remko doet ook mee. Dan wordt Remko van het podium het publiek ingetrokken, over de hoofden al crowdsurfend naar achter in de zaal en weer naar voren en op het podium terug gekwakt. Iemand omhelst mij en begint over "Holland" en hoe geweldig Nederland wel niet is en over Guus Hiddink en dan nu Zea. We mogen niet stoppen; tijdens 'Clocks' danst iedereen alles naar de kloten.

Arnold in Moskou

23:30 uur – Klaar. Ik heb wel honderd handtekeningen gezet waarvan één met een cd-marker op iemand z’n I-pod, weer wat nieuws, wel leuk eigenlijk. Iedereen wil ons meenemen overal naar toe en uiteindelijk belanden we bij de Russische vriendin van Doede, een Fries die we al eens eerder in Moskou tegenkwamen en toen het hele publiek voordeed hoe je moet hakken en hoe je moet zagen.

Club OGI

16 februari
15:00 uur - Met onze registratie komt het niet meer goed. In St. Petersburg lukte het niet en in Moskou ook niet. We gaan de stad in, alvast op weg naar de OGI, om daar de spullen te brengen en dan wat rond hangen in de buurt. Het is -12 graden, en het is lang geleden dat ik zo’n kou voelde. Muts, sjaal en handschoenen, voelt als 15 jaar geleden schaatsen op het ijsselmeer.
19:00 uur – De OGI is een hele goeie plek. We speelden er al eerder en dat was toen erg gaaf. Het is in een kelder: een zaal, een restaurant en een boekwinkel tezamen.
20:00 uur – soundcheck. Het is een klein podium en Grrrt staat achter in de zaal in een kooi van gaas. Ik weet niet wat er heeft moeten gebeuren om ze hier te laten besluiten dat de geluidsman in een kooi van gaas moet staan, maar het ziet er wel bijzonder uit.

22:00 uur – optreden. De zaal is veel kleiner dan die van gister en het plafond veel lager en als alle mensen, waarvan veel van gister, dan op en neer bewegen en half over het podium stuiteren en op onze spullen klimmen, dan wordt het allemaal nog leuk ook. Ik verwachte niet dat het zo bizar zou worden als de dag ervoor, en dat werd het ook niet, maar we moesten wel weer 'Headcleaner' spelen en ook 'Flying Objects Will Reach you Soon', tot alles op was. Ondertussen bonkten een groep lui op de kooi van Grrrt en sleepten hem mee om vodka met hen te drinken. Nou, veel tegenstand bood ie niet. Later liep Grrrt door de gang naar de plee en toen werd ie weer door een groep gepakt, opgetild en aan de vodka gezet. Remko gebeurde hetzelfde na afloop van ons optreden. En we moesten met iedereen op de foto. En bier drinken. En uitleggen wat voor instrumenten we gebruiken. Zwaar werk, dat touren.

Bij het tankstation

01:30 uur – We laden de bus in en nemen afscheid van iedereen en beginnen met onze terugrit naar St Petersburg.
03:00 uur – We zijn Moskou uit en staan bij een tankstation. De bewaker kijkt ons onderzoekend aan. We kopen vodka en water en wat te eten. Na een tijdje durft de bewaker aan onze chauffeur te vragen wie wij zijn. Muzikanten? Hij wil er alles van weten. Hij wil wel graag een cd en met handtekeningen a.u.b.. Dan gaan we nog even met z’n allen op de foto en we kunnen weer verder.
06:00 uur – De vodka raakt op en Remko is al in slaap gevallen. Ik heb me voorgenomen wakker te blijven en ik zie de zon opkomen. Soms stoppen we even langs de kant van de weg. Losja maakt dan de lampen en spiegels schoon want die zitten vol sneeuw en ijs. Het is -20 graden.

Arnold blijft wakker

08:00 uur – Grrrrt is ook in slaap gevallen en ik trek het nauwelijks meer. Wel mooi zo dat landschap met die sneeuw en al die, nou ja, vooral sneeuw eigenlijk.
09:00 uur – Okay, ik ben om, ik lig en val in slaap.
11:00 uur – We zijn in St. Petersburg. Veel sneller dan de heenreis. Ik wordt bij Nastya afgezet. Losja is een superchauffeur en hopelijk wil hij ons een volgende keer weer rijden. Boven slaap ik verder.

17 februari
16:00 uur – wakker worden. Deze dag gaat snel voorbij. We zoeken Masha en Ander op. Bij hen sliepen we de vorige keer. Samen kijken we die nieuwe film met Johnny Depp, eeeu hoe heet ie, die musical. Ik trek dat niet zo, maar overleef het wel. Snachts kijk ik op een laptop nog de documentaire ‘Rhythm of Resistance’ over muziek in Zuid-Afrika.

Remko slaapt

18 februari
17:00 uur – verzamelen bij de oefenruimte. Vlak bij, in een groot complex dat ooit gekraakt was, boven op zolder, is GEZ 21. Eigenlijk het Bimhuis van St. Petersburg. Het wordt gerund door een stel ouwe knakkers, die zelf bekend staan als improv muzikanten en jaarlijks nog steeds veel te veel cd's uitbrengen.
18:00 uur – soundcheck. Een heel ander soort zaaltje maar hier moet het ook wel lukken. Nick, één van die ouwe gasten, zet alvast stoelen neer voor het publiek. Hmmm, we zeggen dat dat echt niet hoeft, echt niet. Maar het publiek hier is dat gewend, zegt Nick. Het is namelijk “The Thursday Noise Night on Monday”, en iedereen zit hier altijd. Ik weet dat ook. Ik zag een paar jaar geleden hier Serhart Koksal, Turkse breakcore, en was die enige die danste, die stond ook. Naja, we zien wel wat er gebeurt vanavond.
19:00 uur – iets eten, beetje kouwkleumen en wachten.

Arnold in SPB

20:00 uur – spelen, optreden. Na vier van die debiele optredens is het een bak ijs in je nek, als de eerste twee liedjes iedereen op stoelen zit en je aanstaart en niks roept, geen geschreeuw, geen lompe opmerkingen. Er is alleen een klein meisje van 5 jaar ongeveer op de eerste rij, die opstaat en danst. Wat nu? De oplossing komt van achter uit de zaal, vijf meisjes staan op, schuiven de tafels daar aan de kant en gaan dansen. En dan volgen er meer. Ik ben er aan verslaafd geraakt, aan de energie die een publiek terug kan gooien naar het podium. Ik wil zelf op een podium wonen en rondlopen als een door de bliksem geraakte pacman, maar het is nog zoveel beter als het publiek dat ook doet. En dit is niet eens een podium, we staan gewoon op de vloer, het maakt niet uit, straks drinken we allemaal samen bier en maken we nog meer lawaai. Vijf mensen veranderen de hele zaal; de normale gang van zaken is weg. Ik dacht dat ik het niet zou overleven, maar alles lost zich vanzelf op. We spelen nog meer en meer en op het eind lukt het me mijn gitaar onder Remko z’n shirt zo tussen z’n schouderbladen te steken. Daar blijft ie hangen.

Remko in SPB

22:00 uur – Na afloop verkoop ik de laatste cd’s. Er praat ook de hele tijd iemand in m’n oor. Een paar woorden Nederlands en veel Duits. Een grote man met veel sleutels en een telefoon om zijn nek. Gagarin heet hij geloof ik, maar dan zonder astronautenpak. Hij wil zo snel mogelijk een cd en foto's en informatie, bio etcetera. We moeten in april en in juni op grote festivals spelen in St. Petersburg. Hij wil ons hebben. We komen ook op MTV. Hij vind ons geweldig en werkt vooral met grote artiesten, Björk enzo, maar hij wil met Zea een risico nemen. Hij wil zijn chauffeur bellen, dan zullen we rijden naar één van zijn clubs, wat ik maar wil. Mensen zeggen dat het een serieus figuur is. Ik moet hem maar een cd geven. Maar ik moet helemaal niks, de cd’s zijn op, hoe kom ik van hem af? Ik wil graag bier drinken met die mensen die aan het dansen waren en zo. Maar het is echt onmogelijk. Uiteindelijk zorg ik dat ik al m’n spullen klaar heb staan. Iemand anders leidt meneer Gagarin even af en ik vlucht naar buiten. Snel de hoek om en een paar straten verder dan maar met Nastya en Sasha een nachtwinkel in voor drank. Ach, thuis drinken en computerspelletjes uit 1993 doen, is ook geen ramp.

19 februari
14:00 uur – Door de stad zwalken, het is niet meer zo koud en samen met Grrrt ga ik één van de drie winkels in, die in St. Petersburg vinyl verkopen. Ik koop twee goeie platen. Gisteravond ontmoette ik nog Dj Knoflook (maar dan in het Russisch) en hij draait veel dubstep ook. Helaas kon hij me geen Russische dubstep toestoppen.
16:00 uur – In een cd-winkel koop ik een handvol cds met muziek uit Armenië. Hartstikke mooi en ik maak er iemand thuis heel blij mee. Alle cd's zijn ongeveer 3 euro en langzaam krijgt de hebzucht dan de overhand. Naja, het valt wel mee maar ik heb wel een paar cd's gekocht.

Arnold speelt Russische roulette

18:00 uur – Met Sasha kom ik aan in Remko z’n nieuwe huis. Hier woont ie nu met Katya en een kleine dreumes van zes jaar. We hebben drinken mee en gaan koken. Met z’n velen gaan we dan eten en drinken en dat gaat de hele avond zo door. Vodka en van die groenten uit het zuur, dat is echt een goeie combinatie.
00:00 uur – ik laat Remko achter en slaap nog een nacht ergens zes hoog achter. Nou denk ik dat ik Remko wel weer eens zie. Als ik weer naar Rusland kom, gaan we zeker weer samen optreden. Dit was een waanzinnige tour, iedereen wil ons snel weer zien, dus misschien dit jaar nog. Maar goed.

20 februari
Heel vroeg in de ochtend vlieg ik met een paar koffers vol instrumenten terug naar Amsterdam. De taxichauffeur vraagt hoe het was. “Nou, mensen verzinnen van alles om warm te blijven in Rusland”, antwoord ik, of misschien dacht ik het alleen.


Meer over Zea vind je via de Artiestenpagina.