Last Crewsaders in de UK

De Nijmeegse hiphopcrew Last Crewsaders stak in november de Noordzee over. De heren, recent nog Artiest van de Week op deze site, hadden namelijk een drietal shows in de U.K. geregeld, in het weekend van 9 tot en met 11 november. Na een groot aantal shows in Nederland gerockt te hebben, werd besloten om een tourtje op te gaan zetten in Engeland. Want: "De LC is niet gebonden aan landsgrenzen omdat er bij Last Crewsaders Engelstalig gerapt wordt. Dit was dan ook niet meer dan een logische stap."

Nu zijn we niet gewoon roadreports van drie maanden terug te plaatsen, maar omdat een ander medium bij de beloofde publicatie in gebreke bleef, zou het zonde zijn om deze niet toe te voegen aan het LC-archief op MusicFromNL. Bij twee van de drie Britse shows was Last Crewsaders zelf de headliner. Voor één show verzorgden zij de support-act voor Akala, de MOBO Award Winner van 2006. Last Crewsaders bestaat uit de rappers Sore en E-Rise en producer/backup-rapper Napster. Voor de U.K.-tour ging roadmanager Ozan ook mee.

In de Eurotunnel

Donderdag 8 november
Voor vertrek wordt de gear nogmaals gecheckt. Wireless mic’s, merchandise en MD spelers worden tactisch in Napster zijn MPV gepland door Rise en Ozan, dit omdat Sore natuurlijk weer te laat is. Op het moment dat Sore eindelijk arriveert, stappen we in de auto met op de TomTom een route van zeveneneenhalf uur. Via de Eurotunnel in Calais, komen we rond elf uur in de avond aan in Folkestone, Engeland. Daar wacht ons nog een reis van vierenhalf uur richting Manchester.

Gelukkig is het avond en dus wat rustiger op weg. Dit maakt het links rijden wat makkelijker en zo kunnen we rustig wennen aan deze omgekeerde wereld. Op de weg richting Manchester zijn de eerste twee uur geen tankstations te bekennen. We komen wel nog een aantal files tegen. Deze zorgen voor de nodige vertraging. Na het passeren van de files, komen we bij de tolweg. Na wat ponden in het apparaat gepleurd te hebben, vervolgen we onze weg.

Links op de weg

Het is vier uur 's nachts als we bij het hotel in Manchester arriveren. Een typische hooligan van een jaar of veertig in een doorleefde badjas maakt de deur open. Hij verwelkomt ons met een vriendelijk "hello lads", geeft ons de sleutel en geeft vervolgens aan terug zijn bed in te willen. Omdat we de buurt niet vertrouwen gaat alles de auto uit. Het slepen van onze tassen en apparatuur wekt het halve hotel, aangezien onze kamer zich op de tweede verdieping bevindt. De inrichting maakt echter alles goed. Foute schilderijen, bloemetjes tapijten en 7 lagen behang, ofwel typisch Brits… Welcome to the UK. De hotelkamer ziet er even doorleefd uit als de badjas van de eigenaar, maar na negen uur afzien in de auto is daar dan eindelijk ons bed.

Vlnr: E-Rise, Mike, Napster, Dave en Sore

Vrijdag 9 november
’s Ochtends vroeg op, onder een verkeerd om aangesloten douche en op weg naar de stad. In de fuckin’ (meest gebruikte woord in Engeland) kou gaan we via de Subway (broodjeszaak) flyerend en illegaal poster plakkend naar het Picadilly Station. Zoals afgesproken staat daar Mike, onze UK-promotor die samen met Nappie deze tour heeft opgezet. Om hem te identificeren had hij een omschrijving gemaild. Zwarte jas, zwarte broek, zwarte boots en als het koud was een zwarte muts. Misschien dat het vermelden van zijn blonde hanenkam het identificeren nog wat makkelijker had gemaakt...

Het plan is om samen met deze relaxte, old-school, Sex Pistols-achtige punker door te gaan met flyeren voor de Manchester-show. Biertjes zuipen in een pub blijkt met het Engelse klimaat toch een beter idee. Na een aantal Stella Artois, burgers en fries, gaan we terug naar het hotel en worden de spullen weer in de auto geladen. Na één kilometer rijden staan we bij de Manchester Academy; dé zaal bij uitstek in dit gedeelte van het land. Iedere grote act bedenkbaar is ons hier voorgegaan.

In deze chique club kunnen we onze spullen aansluiten, onze uitgebreide merchandise stand opbouwen en soundchecken. Een ervaren en vriendelijke geluidsman zorgt voor een overdosis bas en sound. De show is samen met Akela, MOBO Award winnaar van 2006. Na opening van de deuren stroomt een flink publiek van tussen de vijftien en vijfentwintig binnen. Voor de eerste keer knallen we de nieuwe tracks van ‘The Prestige’ over de speakers, waarvan na de show al een flink aantal UK promo copies over de balie gaan.

Ondanks dat het de eerste keer is dat we de nummers live spelen gaat de show perfect. De crowd heeft de handen in de lucht en bounced mee op de beats. Zelfs een kleine pit ontstaat bij de hardere nummers en de beatbox-show van Sore valt enorm in de smaak. Het publiek is onder de indruk van de "Dutch hiphop crew". De zaal sluit redelijk vroeg zoals veel Engelse clubs, maar de boeker van the Academy belooft ons dat het zeker niet de laatste keer is geweest dat we hier staan. Na een interviewtje, Engelse snolletjes en "plenty of Dutch Lager" gaan we terug naar het hotel om de volgende dag op tijd naar Reading te rollen voor de tweede show.

Zaterdag 10 november
Bij ons aangesloten sinds de show in the Academy is Dave, een goede vriend van Nappie en Last Crewsaders-fan van het eerste uur. Hij is voor zijn werk vanuit Soft Secrets en Highlife Magazine in Engeland. Het zien van de eerste show in the Academy heeft hem doen besluiten om ook de overige twee shows mee te gaan. Dus gaan we nu met twee auto’s naar het Ibis hotel in Reading.

Rijdend langs dorpen met bedenkelijke namen als Gaydon en Farthinghoe, autowasserettes die je "the best handjob in the North for only 4.95" garanderen, stoppen we bij tankstations met gigantische koppen koffie die voor aardig wat pond worden afgerekend bij een vriendelijke man of vrouw. Bij een tweetal van deze tankstations is het niet duidelijk of we bij een man of vrouw afrekenen, gezien het onzijdige uiterlijk van deze twee pompbedienden. Zelfs een snor geeft ons geen uitsluitsel.

Na 4 uur rijden en wat zoekwerk in het centrum van Reading komen we aan bij het hotel. De tegenstelling met ons vorige hotel had niet groter kunnen zijn; een luxe douche, grote kamers en stevig meubilair. Aangezien de tijd in ons voordeel is, besluiten we met een paar man even langs de pub te lopen waar we die avond moeten spelen. Het blijkt een Ierse pub te zijn in de ware betekenis van het woord: bruin interieur, tv luid op het voetbalkanaal en bezoekers die speciaal ingevlogen lijken te zijn voor de echte Ierse sfeer.

Overleg vlnr: E-Rise, Dave, Taco (boeker)

Dat er deze avond een band speelt als onze support-act en dat deze tevens de PA installatie verzorgt, blijkt nieuws te zijn voor de norse pubeigenaar, die blijft beweren dat wij de enige band zijn deze avond. Hij begint, ongevraagd, meteen een PA te regelen. Aangezien wij toch echt andere informatie hebben ontvangen bellen we Mike op. Hij omschrijft vervolgens met veel "fucking this" en "fucking that" de pubeigenaar en zijn manier van zaken doen. Mike garandeert echter dat de andere band echt komt en een installatie meeneemt. Voor de zekerheid geeft hij het nummer van hun roadmanager Peter. Na een snel telefoongesprek is alles duidelijk en geregeld. De steeds norser wordende pubeigenaar belt de andere installatie weer af. We drinken onze pint op en gaan weer terug naar het hotel om met de rest ergens te gaan eten.

Als we ’s avonds aankomen bij de pub blijkt deze vol te zitten met Ieren die op een groot scherm naar een voetbalwedstrijd zitten te kijken. Na deze wedstrijd gaan de meeste van de bezoekers meteen naar huis. Dat dit café niet de plek is voor live-optredens wordt ons meteen duidelijk. Onze support-act blijkt een vervangende band te zijn die bestaat uit een samengeraapt vriendengroepje. Hun geluidsinstallatie past in de kofferruimte van een Fiat Panda. De band die covers blijkt te spelen heeft alleen ons als publiek, aangevuld met een oude zatte Ier van ruim boven de 70, die zo nu en dan wat onverstaanbare woorden schreeuwt.

Hierna is het gelukkig onze beurt en na een halve set vraagt de pubeigenaar of Ozan even mee wil lopen. Hij vertelt in weinig woorden dat hiphop niet echt geschikt is voor zijn pub en wil graag dat we stoppen. Dit terwijl de tourposters die door ons naar hem gestuurd zijn, toch duidelijk aangeven dat wij wel eens een hiphop-crew zouden kunnen zijn. De in koeienletters op de poster geschreven “Dutch Hiphop” lijkt ons toch een overduidelijke hint. Een welkom einde voor deze misboeking en we zijn het er allemaal over eens dat onze plek in deze kroeg niet op het "podium" is maar aan de bar...

Inladen auto in Reading

Een paar uur en vele Ierse pints later besluiten we de rest van Reading te checken. Na wat rondlopen in het drukke centrum vol meiden die rechtstreeks uit een Christine le Duc folder lijken te zijn gestapt, komen we aan bij ‘The Purple Turtle’. Een club met bij binnenkomst rockmuziek, maar in de kelder snoeiharde drum & bass, waarover een typische UK MC constant staat te spitten. Dit is echt een club die we graag in Nederland zouden zien. We strompelen om 4 uur 's nachts naar ons hotel via een lokale broodjeszaak waar een dronken hooligan de medewerkers luid schreeuwend te lijf wil gaan vanwege een meningsverschil. Sore, die achter is gebleven in de Purple Turtle met een Engelse chick, zien we pas de volgende dag weer, nadat hij heeft kennisgemaakt met de Engelse gastvrijheid.

Zondag 11 november
In de ochtend blijkt dat je veel beter slaapt op een matras als de bedveren niet de hele nacht in je rug prikken. Uitgerust en warm gedoucht rijden we richting York voor onze laatste gig. Wederom geeft onze TomTom vierenhalf uur aan.

Opbouwen merchandise stand

Zonder al te veel moeite vinden we ‘Certificate 18’, de zaal waar we deze laatste avond spelen. Het is een ruige kroeg met goede muziek en een flinke flatscreen tv boven een openhaard. De zwaar getatoeëerde bardame eindigt iedere zin met "love" en stuurt ons door naar de zaal achterin waar de stage te vinden is. De manager Taco is een Belg en hij is blij om "weer eens goed Nederlands te spreken". De geluidsman blijkt een Oostenrijker te zijn, die tijdens een tour in Engeland is blijven hangen. Tijdens het opbouwen van onze apparatuur en merchandise stand, druppelen onze support-acts binnen en iedereen stelt zich netjes voor. Na onze korte soundcheck zijn ze al erg onder de indruk en MySpace-adressen worden uitgewisseld.

Live @ Certificate 18

De zaal gaat om acht uur open en het publiek stroomt binnen. Instrumentals van de dj en dope tracks, zonder refrein, komen van de eerste support-act. Sore wordt het podium opgevraagd en dit eindigt in een uur durende freestyle en beatbox-sessie. Hierna kunnen we niets meer fout doen. We lassen een rookpauze in aangezien het in de UK overal verboden is om binnen te roken. Kort na dit intermezzo beginnen we met onze show en het publiek staat dansend en springend voor het podium. Vooral de beats met elektronische sounds vallen in de smaak, valt ons op. York is ‘Live’.

Na de Ierse pub van gisteren is dit weer een erg dope show en wederom gaan er flink wat 'UK Prestige' promo’s en T-shirts over de balie. Ook deze zaal heet ons weer welkom voor een volgende keer evenals de voorprogramma’s, die voor ons in de toekomst wat shows willen opzetten. Een goede afsluiter dus. Bij deze zaal kunnen we de spullen afbreken en laten staan tot de volgende dag. We mogen namelijk gebruik maken van de "bandroom" boven de zaal om de nacht in door te brengen. Die nacht slapen we in een niet verwarmde kamer met slechts één bank en wat houten verhogingen, maar na zo’n dikke show vinden we alles prima.

Resultaat van de fotoshoot

Dit nachtje is wat minder comfortabel, maar in de ochtend na het schieten van een fotosessie en het inladen van de spullen stappen we lichtelijk vermoeid maar tevreden de auto weer in; terug naar Nederland. Al zien we op tegen de lange reis die voor ons ligt, we rijden met een voldaan gevoel terug.

We’ve rocked the UK!!!


Meer
Je vindt vier nummers van 'The Prestige' in onze MusicPlayer en meer informatie en weblinks op de artiestenpagina van Last Crewsaders.