Beavershots 'USA Blitzkrieg Tour'

Beavershot (wat kijken ze stoer he...)

Een klein maandje geleden vertrok Beavershot voor twee weken naar Amerika. De Hoorns/Alkmaarse speedrock 'n roll-formatie kreeg naar aanleiding van de laatste cd 'Threesevennine' een uitnodiging van het Amerikaanse platenlabel Gearhead Records en deed zodoende een zevental shows in het zuidwesten van The States. Frontman Steff hield voor MusicFromNL een dagboek bij van de ‘USA Blitzkrieg Tour 2007’, een dagboek dat op 1 oktober met een mooie uitsmijter eindigt!

Woensdag 19 september, Amsterdam – Denver
Eindelijk is het zover: onze eerste Amerikaanse tour staat op het punt om een feit te gaan worden! Zeven optredens in het zuidwesten van de USA staan op het programma en nu zal gaan blijken hoe betrouwbaar alle afspraken zijn geweest. Op Schiphol treffen we elkaar met niet meer dan een tas met kleren, een mp3-speler en een creditcard. Instrumenten kopen we daar namelijk wel om gezeur bij de grens te voorkomen. We zijn met z’n vijven: Dim, Benno en ik (Steff) van Beavershot, en Fred en Patrick die als chauffeur/roadie meegaan. Na een vlucht die inclusief tussenstop zo’n 14 uur duurt, landen we in Denver, Colorado. Waar we de tourbus, een splinternieuwe Chevrolet Uplander, ophalen, effe wat eten, de eerste biertjes wegwerken en uiteindelijk een motelletje opzoeken.

Steff on stage

Donderdag 20 september, Denver – Ft. Collins
Na een rommelig eerste nachie (het hele, met sirenes uitgeruste wagenpark van politie, brandweer en ambulance kwam vannacht langs denderen: en we hadden nog geen noot gespeeld!!) gaan we eerst effe wat instrumentjes scoren. Dim een snare, klopper en wat ijzerwerk, Benno een Fender-bas en ik twee Epiphone-gitaren. Het is allemaal toch wel een stuk goedkoper dan in Nederland en met de gunstige dollar en nog een aardige bulk korting, weten we een aardige deal te sluiten. We hebben tijd zat dus besluiten via de Rocky Mountains naar Ft. Collins te rijden. Om 18:45 uur komen we aan in Ft. Collins wat een alleraardigst, lekker relaxed stadje blijkt te zijn.

Onze navigatiedame (al snel omgedoopt tot Jessica Alba...) brengt ons rechtstreeks naar de “Surfside 7”, de eerste club van de tour. Hier zullen we eindelijk Chuck ontmoeten, de man die de hele tour aan het rollen heeft gebracht. Uiteindelijk heeft ie lang niet alles waar kunnen maken wat ie op voorhand beloofd had, maar toch, zonder hem waren we waarschijnlijk nooit aan het hele avontuur begonnen. Chuck is er nog niet, maar er staan een paar grote potten bier klaar, dus wij wachten wel effe... We spelen die avond met The Swellers, een band uit Michigan, die heel USA en Japan al gezien heeft en volgend jaar ook naar Europa komt.

Bij aankomst blijkt de tourposter al een tijdje op de deur van de Surfside 7 te hangen

Rond 20:00 uur komt Chuckie dan eindelijk met een doos vol ‘Beavershot USA Blitzkrieg 2007’ T-shirts. Van de twee shows in Vegas die op het programma stonden, gaat de laatste definitief en zoals eigenlijk verwacht niet door, maar er komt een show in Thee Parkside in San Fransisco voor terug! Da’s ook een stuk beter: scheelt een hoop kilometers rijden! De Surfside 7 is geen grote club, met ongeveer 50 man is het al gezellig druk en wij bijten de spits af. De versterkers van The Swellers voldoen ruimschoots aan onze eisen, en na alle prijskaartjes van onze nieuwe speeltjes afgehaald te hebben, blazen wij rond 22:00 uur onze eerste noten het Amerikaanse luchtruim in: EVIL ROCK ‘N ROLL!! De set gaat lekker en we hebben een goeie interactie met het publiek wat lekker enthousiast is! “You guys are FUCKIN’ AWESOME MAN!!” Ze staan zelfs nummers mee te zingen van onze laatste cd ‘Threesevennine’!!

Na afloop wordt er om meer gesmeekt, iets wat een unicum schijnt te zijn in de Surfside 7. Dat kunnen we natuurlijk niet weigeren en dus plakken we er nog vier nummers aan vast. Dan is het toch echt tijd voor The Swellers die de avond goed afsluiten, maar wel zonder toegift.... Na afloop gaan we nog effe afpilsen bij Chuckie thuis met z’n vriendinnetje, die we natuurlijk allerlei “nuttige” Nederlandse woorden gaan leren. Het is altijd handig als je je in Nederland een beetje verstaanbaar kan maken en met een vocabulair van “aftrekken, scharrelei en klootzak” kom je tegenwoordig een heel eind. Het wordt al redelijk licht als de laatsten ook hun slaapzak opzoeken...

Vrijdag 21 september, Ft. Collins – Green River
Morgen spelen we in Las Vegas en da’s een pokke eind rijden vanuit Ft. Collins dus dat doen we in twee etappes. Na een lange rit slaan we in Green River ons kamp op.

Goede publiciteit in Vegas

Zaterdag 22 september, Green River – Las Vegas - Barstow
Op tijd weer vertrokken uit het inmens indrukwekkende Green River richting Las Vegas. Om 15:00 uur komen we in Vegas aan, waar we meteen de klok een uurtje terug kunnen zetten, dus we hebben tijd genoeg om effe rond te kijken. Het is mijn eerste keer in Vegas, en wat mij betreft ook mijn laatste: ik heb nog nooit zoveel onzin en nepperij gezien. Indrukwekkend is niet het juiste woord hiervoor, eerder belachelijk! Op weg naar de Divebar waar we vanavond spelen, rijden we bijna nog een motoragent van zijn motor, maar we komen er met een waarschuwing van af. De Divebar is snel gevonden en we hangen al groots aan de gevel aangekondigd. Wel als BEVER SHOT overigens en samen met drie andere bands. Binnen is het een echte rockkroeg, maar de dames achter de bar zijn bijna net zo nep als de rest van de stad zelf. De lokale dr. Schumacher heeft z’n hele siliconenvoorraad in de borsten van de ene dame proberen te stoppen, wat tieten opgeleverd heeft zo rond als een voetbal en ook zeker zo groot. Hier is het woord INDRUKWEKKEND beter op z’n plaats...

Even later arrivert de eerste band Someday Broken. We spreken af dat wij als tweede zullen spelen zodat we dan na het optreden weer op tijd kunnen vertrekken. We moeten de volgende dag namelijk om 17:00 uur in Sacramento zijn wat ruim 10 uur rijden is, dus we gaan vanavond eerst nog een stuk rijden. We kunnen de backline van Someday Broken gebruiken, maar daar hebben we al snel spijt van als we zien wat ze op het podium neerzetten: het valt bijna uit elkaar van ellende, en klinkt verre van geweldig... De band zelf ook trouwens, al vindt vooral de zanger zich een ware rockster. Na 40 pijnlijke minuten maken wij ons klaar om te gaan spelen, maar de plannen zijn wat gewijzigd: eerst gaat de tiener-hardcore band New Skool Kings spelen: gasten van een jaar of 17 die dus nog geen bier mogen drinken en onder begeleiding van hun ouders naar binnen moeten. De jochies kunnen trouwens wel spelen!! Loeistrak en een goede frontman(netje).

BEVER SHOT dus in Las Vegas

Wij spelen daarna en kunnen de backline van de lokale helden de Black Jetts gebruiken: die hebben tenminste wel goeie spullen: complete Marshall stacks, een dikke basversterker en een drumstel waar Dim wat mee kan! Er staat ondertussen een mannetje of 60 in de zaal en die vinden het wel ok wat we doen. Ze gaan niet zo uit hun dak als in Ft. Collins maar we krijgen na ieder nummer redelijk wat respons uit de zaal. Na de set nog wat cd’tjes verkocht en om ongeveer 01:30 uur zitten we weer in de bus om het eerste stuk richting Sacramento af te leggen. Fred is onze chauffeur en die heeft de zware taak om wakker te blijven, terwijl de rest ligt te knorren... In Barstow pakken we een Motel waar we nog effe een uur of vier op een normaal bed kunnen pitten.

Op weg naar Nederland

Zondag 23 september, Barstow – Sacramento
Als we rond 08:00 uur weer uit Barstow vertrekken blijkt dat we aan de legendarische Route 66 hebben liggen maffen. We hadden er uiteraard liever nog een uur of 6 aan vast geplakt, maar dat was wel erg ver uit de richting dus hier doen we het mee. Vanuit het uitgestorven Nevada rijden we het bewoonde Californië binnen. Om 16:00 uur komen we aan bij de Willemina’s bar in Old-Sacramento. De bar is nog dicht dus gaan we maar effe in het oude tot cowboy-stad gerestaureerde centrum rond slenteren en een biertje pakken in de kroeg bij de lokale Hells Angels. Om 17:30 uur gaan we maar weer eens een kijkje nemen bij Willemina’s, maar ze zijn nog steeds dicht. Da’s een beetje vreemd want we moesten er om 17:00 uur zijn. Maar goed, dan eerst maar effe eten bij de Mexicaan.

Errrruuuggg leuke serveerstertjes trouwens... Hoe zou het zijn geweest als ze me echt op de barbeque hadden gelegd...... Uhhh, goed ik dwaal af... Na het eten kregen we de schrik van ons leven (of in ieder geval van de tour) en hebben we achteraf meteen al ons geluk van die dag verspeeld: als we bij de bus terugkomen blijkt de zijdeur volledig open te staan. Alle instrumenten, fotocamera’s etc. hadden we in de bus achtergelaten en.... alles zit er nog in! Ongelofelijk, de deur heeft ruim een uur open gestaan, maar niets is er uit gehaald. Waarschijnlijk is het ons geluk geweest dat ie in een drukke straat stond en zal iedereen gedacht hebben dat er iemand aan het uitladen was of zo. Waarschijnlijk hebben we niet de auto via de afstandsbediening op slot gedaan, maar het knopje daaronder ingedrukt waarmee je de deur op afstand automatisch kan openen.

Benno het vogelbekdier in een kroeg in Sacramento

Zoals gezegd, zullen we hiermee ons geluk verspeeld hebben, want Willemina’s gaat niet meer open die avond. Via via wat telefoonnummers weten te bemachtigen van de eigenaar, maar die neem niet op en een hele vage medewerkster weet niets van een optreden van Beavershot af. Van de naastgelegen winkelier horen dat er de week ervoor ook al een band voor niets op de stoep stond en dat de eigenaar een behoorlijke eikel is die zijn kroeg verkocht heeft en alle afspraken die hij voor de laatste maanden had gemaakt negeert. Da’s behoorlijk balen: we hebben onze fuckin’ best gedaan om vanuit Vegas op tijd te komen en bovendien had Chuckie beloofd, dat de staff van Gearhead Records die avond zou komen kijken. Geen idee of die nog geweest zijn: we hebben een grote Beavershot-sticker op de deur geplakt en zijn weggegaan. Een grote doos bier gekocht en ons op de motelkamer opgesloten. Achteraf mogen we maar blij zijn dat de hele auto niet was leeggeroofd...

Nog een fraaie bandfoto van Beavershot

Maandag 24 september, Sacramento – Woensdag 26 september, Oakland (San Fransisco)
We hebben nu drie dagen geen optredens en gaan dus een beetje de toerist uithangen. Wel af en toe de mail checken, zo lezen we dat we zelf een backline moeten verzorgen voor ons optreden in San Fransisco. Meteen ons contactpersoon aldaar, Eva Von Slut van The White Barons, gemaild met de vraag of zij wat kunnen regelen. Dinsdagavond hebben we nog geen bericht van Eva, dus nog geen backline voor San Fransisco. Dat kan dus nog wel eens spannend worden.... We regelen desnoods ter plekke wel wat met de andere bands. The Impediments zijn de hoofdact die avond en die delen hun backline met The Energies uit Japan. Waarom wij die niet kunnen gebruiken is niet helemaal duidelijk, maar dat zien we daar dan wel: we gaan gewoon!

Donderdag 27 september, Oakland (San Fransisco)
‘s Ochtends in een internetcafé doen we een vreemde ontdekking: we hebben een mailtje van de hoofdact van vanavond The Impediments waarin ZIJ vragen of ze over ONZE backline mogen spelen... HUH???? Terug gemaild dat wij dus juist geen backline hebben en dat we eigenlijk ook over die van hun wilden spelen. Wel bericht van Eva Von Slut, dat het helaas niet lukt om een volledige backline te regelen. Dat wordt dus nog spannend vanavond, we kunnen maar beter een beetje op tijd naar de club Thee Parkside gaan.

Thee Parkside in San Fransisco

Zo gezegd zo gedaan, om een uurtje of vier ‘s middags komen we daar aan en ontmoeten Audra, de programmeur van Thee Parkside. Terwijl we haar de hele backline-soap staan te vertellen, krijgt ze een telefoontje van The Impediments dat ze helaas niet kunnen komen omdat de drummer die dag z’n enkel heeft gebroken...JAJA, het zal wel. Dat betekent dus wel dat er helemaal geen backline is, want die Japaners hebben ook alleen gitaren mee. Gelukkig zit Audra aardig in de scene: ze is de vaste tourmanager van de Me First And The Gimme Gimme’s, The Dwarves en nog een aantal andere bands die wel vaker door Europa touren. Dus bij haar thuis een basversterker gehaald, haar buurman had nog een zware Peavy gitaar-stack staan en bij een rehearsal-centre een drumkit opgehaald.

Benno in actie

In Thee Parkside effe lekker gegeten. Leuke club: niet te groot en niet te klein met een binnenplaats waar je effe lekker kan zitten eten en/of drinken. Tijdens het eten komt ook de andere band van vanavond The Energies binnen: drie Japanse rockers die stug hun zonnebrillen op en leren jassen aan houden. Ze speken geen woord Engels, dus het contact verloopt moeizaam. Tijdens de soundcheck blijkt de gitaarversterker het niet te doen, maar gelukkig heeft de geluidsman van die avond nog wel een Marshall JCM800 ergens in een oefenruimte staan. Helaas blijft het erg rustig die avond. Totaal zal er ongeveer 20 man hebben staan kijken, maar dat maakt niet uit, we gingen ervoor! Eva was er en die was enthousiast en ook Audra was zeer tevreden. Ze vroeg om de volgende keer rechtstreeks met haar contact te zoeken als we weer een keer die kant op gaan, zodat ze ons dan op een zaterdag avond neer kan zetten. Dat klinkt in ieder geval goed!

Na ons was het de beurt aan The Energies, zoals gezegd uit Japan. Nadat we de bassist met gebarentaal het verschil tussen de bas- en gitaarversterker hadden uitgelegd, en hij dus uiteindelijk zijn bas in de juiste versterker had geprikt, kon het feest beginnen. En een feest werd het.... Totaal onverstaanbaar Japans gekrijs, stoere rock-poses en een gitaarsnoer dat continu om de benen van de gitarist verstrengeld zat, waardoor hij meerdere malen (helaas) net niet op z’n bek ging. Maar het meest feestelijk waren alle valse akkoorden, zanglijnen en niet strakke drumpartijen. Zelf hadden ze daar blijkbaar geen last van, maar het aanwezige publiek moest erg z’n best doen om niet keihard in hun gezicht in de lach te schieten. Er zat maar een ding op: keihard zuipen met Eva en de nodige shotjes whiskey achterover slaan. Dat hielp gelukkig! Niet vergeten om de barmeid te “tippen”, want ook als je je bier gratis krijgt verwachten ze hier fooi. We vroegen ons al af, waarom ze zo chagrijnig begon te kijken.... Nadat we de tent uitgeveegd werden, zijn we weer terug gegaan naar het motel in Oakland.

Dim in de Juke Joint in Anaheim

Vrijdag 28 september, Oakland (San Fransisco) – Huntington Beach (L.A.)
Om 08:00 uur gaat de wekker weer, want we moeten een kolere eind rijden naar Anaheim in Los Angles. De reis verloopt voorspoedig tot we in de avondspits van LA terecht komen.

Toch zijn we ruim op tijd bij de Juke Joint in Anaheim waar we die avond spelen samen met onze vrienden van 7 Dirty Words, met wie we de komende drie dagen spelen, en met Chiva en No Abuse. De Juke Joint is een aardige grote club: de dag ervoor stonden The Legendary Shack Shakers nog voor een uitverkochte zaal te spelen. We worden alleraardigst onthaald door de alleraardigste bardame met alleraardigste grotuhhh... ogen, en langzaam begint het volk en de andere bands binnen te druppelen. Chiva beleeft haar debuut en dat gaat best goed: lekkere recht-toe-recht-aan rock. No Abuse verrast vervolgens met een zeer aanstekelijke pot punk ‘n roll, waarbij vooral de twee zangers de aandacht positief vast weten te houden. De zaal is ondertussen gevuld met een mannetje of 80 als 7 Dirty Words begint. Goede strakke speed rock a la Peter Pan Speedrock, waarvan ze zelfs het nummer ‘GOGOGOGO SATAN GO’ spelen. Peter Pan is sowieso aardig geliefd daar: via hen zijn ze ook bij ons terecht gekomen.

Later bleek dat 7 Dirty Words onze cd ‘Threesevennine’ al had voordat wij contact met ze zochten! Peter Pan opent deuren voor bands als ons in het buitenland door de aandacht op de Nederlandse rock ’n roll-markt te richten! Dat mag wel eens gezegd worden: THANKS GUYS! Na 7 Dirty Words is het aan ons om de avond af te sluiten. Het gaat weer als vanouds: FUCKIN’ GREAT, FUCKIN’ AWESOME MAN! Benen wijd, en omhoog met die gitaar!! Op de een of andere manier klinken wij toch anders dan die Amerikanen, maar vinden ze het helemaal geweldig. Ook hier staan weer mensen de nummers mee te zingen, en dat geeft toch wel een gaaf gevoel! Na afloop gaan we met Brian, de bassist/zanger van 7 Dirty Words mee, om zijn koelkast leeg te drinken en we kunnen er ook blijven pitten. Dom lullen in de garage tot het weer licht wordt buiten en dan nog effe een uurtje of 4 in de slaapzak op het hoogpolige tapijt. Ahhhhh, wat een leven.....

Afterparty in de bar van JD

Zaterdag 29 september, Huntington Beach (L.A.) – Apple Valley (San Bernardino Dessert)
Om een uurtje of 10 is iedereen weer fris en fruitig wakker geworden. Valt best mee, zo’n hoogpolig tapijtje! Overdag vermaken we ons aan het strand en testen we de biertap van Nathan, de drummer van 7 Dirty Words. Om 19:00 uur de auto weer volgeladen en op naar Apple Valley in de San Bernardino Dessert, waar we vanavond samen met Chiva, Whole Hog en 7 Dirty Words in de Beach Bum spelen. Een hele grote tent, waar het er ondanks dat er toch wel een mannetje of 100 is, vrij leeg uitziet. Chiva opent als lokale act en daar blijkt het hele dorp voor uitgelopen te zijn, want na afloop gaat ruim de helft van de bezoekers al weer weg. Tijdens het optreden van Whole Hog gaan er nog meer mensen weg, en dus besluiten 7 Dirty Words en wij om de setlist wat in te korten. Dan kunnen we tenminste lekker snel richting de privé-bar van JD, de zanger van Chiva, waar we ook blijven maffen. Ondanks het feit dat er nog maar een mannetje of 30 is als wij spelen, gaat het weer lekker. Het weinige publiek is enthousiast, vooral de mannen van Whole Hog.

Beavershot in de Surf City Saloon

Daarna zoals gezegd snel naar het huis/trailer van JD, die in zijn garage een echte bar heeft gebouwd. De koelkast vol bier, een jaren ‘50 porno-filmpie op de achtergrond en JD die trots vertelt, dat ie zelfs coke heeft weten te bemachtigen. Want ja, er komt een band uit Nederland op z’n feessie en dan moet je natuurlijk wel drugs in huis hebben! Als het bier op is, moet z’n zelf gemaakte honingwijn er aan geloven en daarna de rode wijn. PARTYTIME!!! Het is wederom al weer licht als we onze slaapzakken opzoeken en op een willekeurige plek in huis neerploffen. Volgens mij ben ik al in slaap gesodemieterd voordat mijn hoofd de vloer raakt....

7 Dirty Words in de Surf City Saloon

Zondag 30 september, Apple Valley (San Bernardino Dessert) – L.A. Airport
JD heeft voor ons “a very nutricious breakfast” bereid: een pot koffie met donuts! Mmmmmm.... We zien nu pas eigenlijk goed hoe hij woont: de voortuin is een grote zandvlakte en de achtertuin ook. Daar staat nog een oude auto op klossen en er ligt allerlei andere troep. Met recht dessert dus... ‘s Middags gaan we eerst barbecueën bij Nathan en daarna vertrekken we met z’n allen naar de Surf City Saloon. We spelen daar na afloop van een Miss Tattoo verkiezing, dus de zaal staat aardig vol met mooie (en minder mooie...) vol getattoeëerde dames en hun familie. De jury bestaat uit drie tot leven gewekte barbiepoppen, die strak staan van de siliconen. Na de uitreiking van de prijzen kunnen we het podium op en als we even later staan te spelen is het nog gezellig druk. Dit optreden wordt de beste die we gedaan hebben! Vol gas, vol zweet en vol bier!!

Een laatste groepsfoto: Beavershot, 7 Dirty Words, Patrick en Christa

De zaal pikt het lekker op en het is FUCKIN’ ROCK ‘N ROLL !! Na drie kwartier zijn we helemaal leeg en hebben we onze laatste noten van deze USA BLITZKRIEG tour gespeeld. Tijd voor bier: ze tappen daar in plastic bekers, waar zeker een liter bier in kan. Kijk, dat schiet lekker op!! 7 Dirty Words gaat ook weer lekker tekeer en als ook zij hun laatste nummer gespeeld hebben, is het tijd om afscheid te nemen.

Dat wordt een onverwacht emotionele gebeurtenis. Het klikte erg goed en we hebben ons goed vermaakt. Er worden afspraken gemaakt voor een Europese tour en na vele foto’s, tranen, dikke kussen en nog een meer foto’s (JAWEL!!), laden we voor het laatst onze spulletjes in de bus en vertrekken we richting ons laatste motel dichtbij L.A. Airport waar we morgenochtend om 06:30 in moeten checken.

Benno met zijn nieuwe bh...

Maandag 1 oktober, L.A. Airport – Dinsdag 2 oktober, Amsterdam
Om 05:00 uur gaat de wekker, en duf beginnen we aan de terugreis. Om 08:00 uur stijgen we op en inclusief een tussenstop in Chicago landen we zo’n 16 uur later in Amsterdam, waar het welkomscomité van vrouwen en kinderen ons op staat te wachten. Lekker om ze weer te zien na twee weken! Het is nu echt voorbij. De eerste Amerikaanse Beaver-tour is een feit, en het was FUCKIN’ AWESOME MAN! Nu eerst weer een tijdje Nederland en een beetje Duitsland wellicht en dan volgend jaar maar eens kijken of we dan een Europees tourtje op kunnen zetten. Wordt zeker vervolgd! Yeah......


Voor meer informatie over Beavershot, een tweede nummer en weblinks zit je goed op hun artiestenpagina.