Venus Flytrap maakt films bij muziek

Vier jaar moesten we wachten op de opvolger van 'Hoovering', maar Venus Flytrap doet met de nieuweling de smart van het wachten meteen vergeten. Onze recensent was ook verguld met 'Come With Us'. Hij noteerde hoe het vertrek van gitarist Gijsbert Diteweg en de komst van Bart Schotman de groep verder van de liedjes met Americana-saus heeft gebracht. Toen we ook nog merkten dat daarvoor in de plaats een donkerder en krachtiger Venus Flytrap is gekomen, dat zich meer in de hoek Sonic Youth, Shellac, Motorpsycho en dEUS ophoudt, waren we om... eindelijk weer wat noise op de redactie! We wilden dan ook graag het naadje van de kous weten van deze plaat van de Haagse groep.

De nieuwe man, zanger/gitarist en componist Bart Schotman geeft graag uitleg, allereerst over de plaat als geheel: "Met dit album hebben we een groeiplaat willen maken; een plaat die niet alles prijs geeft als je 'm de eerste keer beluistert. In de studio hebben we veel lagen aangebracht en ook nieuwe melodieën toegevoegd. De titel is 'Come With Us': "ga met ons mee" en belééf deze plaat. Samen met Corno Zwetsloot, onze producer, hebben we er een geheel van getracht te maken, de plaat moet een sfeer oproepen. Voor de live optredens hebben we ook films gemaakt bij de nummers, om de optredens visueel aantrekkelijker te maken en het idee van het "beleven" te versterken. Tijdens de eerste optredens is dit zeer geslaagd gebleken, het publiek werd meegezogen in de muziek en in de beelden."

Venus Flytrap bestaat uit:
Bart Schotman: guitar, vocals
Marc Mosmans: vocals, guitar
Pike: keyboards, samples
Thomas van Buuren: bass
Bob Koning: drums

Marc op de Haagse Popweek met op de achtergrond ‘Don’t Mean To Bug’ © Jolanda van Wijhe

Shoot The Breeze
De tegenstelling van snelheid en het "luie" zingen, de drukte/veelheid tegen het statisch vasthouden van één akkoord. Alsof je rustig 180 rijdt op de snelweg. De tekst is ook een contradictie, ik zeg dat het me geen reet meer uitmaakt maar ik schrijf er wel een liedje over (!). De orgelsolo is gespeeld op een soort elektronische autoharp, die weer door een filterbank is gehaald. Corno had deze opgeduikeld in de plaatselijke tweedehands winkel.

Film: rennende mensen, snelle beweging.

Electricity
Hier staat de dissonantie centraal; de spanning en energie die dat oplevert. De tekst gaat over het verschil tussen wat iemand zegt en wat iemand werkelijk bedoelt. Om het vervreemdende gevoel wat te versterken zit er bewust een "valse" gitaar doorheen waar je alleen de ambient van hoort. Het intro is gespeeld op een Theremin. In het refrein zitten kerkbellen van de Optigan, een oude sampler. In het eindstuk komt alles samen en dit stuk is een mooi staaltje mixkunst van Corno.

Film: oude bewerkte 8mm filmpjes.

Marc Mosmans live bij de cd-presentatie op de Haagse Popweek © Jolanda van Wijhe

Lost Girl
Dit nummer heeft ook weer veel snelheid. Hier wordt één van mijn favoriete akkoorden (099070) gebruikt. De coupletten zijn verontrustend en dissonant, de refreinen zijn juist berustend en consonant. Het noise-stuk middenin het nummer staat voor de buitenwereld, die niet begrepen wordt door het meisje uit de titel. De tokkels zijn gedubbeld op een banjo.

Film: bewerkte beelden uit stomme film ‘diary of a lost girl’.

Lost Boy
Het oudste liedje. We speelden een voorloper hiervan al tijdens de USA-tour van 2005. Het gaat over een jongen die zichzelf verliest in de grote stad New York. De film 'Taxidriver' vormde hier de inspiratie. Er zit letterlijk een zin uit de film verwerkt in de tekst: "One day the rain will come and wash away the scum". Hier zijn noise-geluiden constant aanwezig als metaforen voor de chaos en deze proberen het "liedje" (in dit geval dus de hoofdpersoon) over te nemen. De spacenoise-geluiden zijn gitaren bespeeld als een cymbaal.

Film: beelden uit de taxi in New York.

Marc en drummer Bob Koning met op de achtergrond ‘Lost Boy’ © Jolanda van Wijhe

Come With Me
Gaat over de duivel die in je schuilt en eruit wil komen. In dit nummer is dat verbeeld door middel van het orgeltje, dat penetrant door het nummer zit als een naar stemmetje in je achterhoofd. Het orgeltje is een philicorda.

Film: beelden uit zwart/wit horror films.

Don’t Mean To Bug
Een rustig nummer, met intens gitaarwerk. Drums en bas zijn Neil Young-iaans en repeterend. Er ontstaat veel ruimte voor de gitaar en opbouw. De tekst, geïnspireerd op een gedicht van Ginsberg, gaat over het 'geen antwoorden hebben op vervelende vragen'. De gitaarsolo halverwege is gespeeld achter de kam van de gitaar. In het eindstuk speelt gastmuzikant Fried van der Most een solo op de vibrafoon, het was een "one-taker". Fried had (net als Eddy van Halen op 'Beat It') het idee dat hij een beetje aan het inspelen was. Gelukkig stond de tape aan!

Film: beelden uit ‘dawn of the dead’.

Bassist Thomas van Buuren @ Paard van Troje © Jolanda van Wijhe

Get Some
Een rechttoe rechtaan rocknummer, met bijtende gitaren. Het nummer gaat over sex. In het eindstuk verliest het lied ook de controle en komt het tot een hoogtepunt.

Film: de homemovie van Paris Hilton.

Salieri
Dit nummer is eigenlijk ook al een oudje en is meerdere malen stevig verbouwd. In de tekst vraagt het nummer zichzelf af of het wel bestaansrecht heeft. 'Salieri' is een personage uit de film Amadeus. Hij is degene die het verhaal vertelt en in de schaduw staat van de jonge Mozart. Salieri vraagt zich af of hij wel kan componeren, terwijl hij moet toezien hoe het Mozart allemaal zo makkelijk afgaat. In het eindstuk doen vijf blazers van de Residentie Brassband en twee violisten mee. Het eindstuk bestond al langer en we kwamen er in de studio achter dat er iets bij moest komen. Toen hebben we dit arrangement geschreven.

Film: bewerkte beelden uit de Next to Jaap studio.


In de mediaplayer op de Venus Flytrap-site kun je vier nummers van het album beluisteren en het album is nu tijdelijk te horen in de Luisterpaal van 3VOOR12.