Gorefest ontleedt 'Rise To Ruin'

Het album ‘La Muerte’ werd in 2005 al goed ontvangen en dat de positieve recensies toen geen toeval waren, bewijst Gorefest met hun laaste wapenfeit ‘Rise To Ruin’, aldus onze recensent. Die verder concludeert dat het Zeeuwse viertal zich met de nieuwe plaat weer helemaal terug heeft gewerkt naar het internationale front van de deathmetal. "De mannen hebben een knaller van een plaat afgeleverd, met twee gastbijdrages van de Deense zanger Jacob Bredahl van Hatesphere". We vroegen de metalmannen meteen om uitleg. Gitarist Boudewijn Bonebakker en drummer Ed Warbie ontleden hierbij 'Rise To Ruin':

Revolt
Boudewijn: Het beeld wat ik voor ogen had met dit nummer was oorlog. De oorspronkelijke opening was een direct binnenkomen met het tremolo-picking thema. Ed wilde liever eerst de kale, onderliggende akkoorden horen. Ik heb hem daarop gevraagd de boel helemaal vol te rammen. Het begin van een veldslag, alle artillerie blaast massaal richting de vijand. De riff in het couplet en de razendsnelle "polka" zijn erg tegenstrijdig van aard: slepende gitaren en opgefokte drums. In mijn ogen een erg krachtige combinatie die het beeld van een soort razende, door dikke modder ploegende oorlogsmassa oproept. Ik probeer vaker riffs te laten klinken als zware oorlogsmachinerie uit WW I: log en eenmaal op gang, niet meer te stoppen.

Gorefest vlnr: Ed, Boudewijn, Frank & JC

Het refrein is geïnspireerd op black metal à la Anaal Nathrakh. Het intermezzo borduurt voort op de in het refrein gebruikte akkoorden en is bedoeld als rookpluimen over het slagveld na het eerste offensief of als de tijdelijke doofheid na een granaatinslag dichtbij. Een moment waarin de tijd en het geweld even stil lijken te staan… om vervolgens weer in alle hevigheid lost te barsten. Ik heb echt gezocht naar vervreemdende akkoorden om zo de luisteraar zoveel mogelijk te desoriënteren. Ed liet me de herintrede van het refrein een hele toon verhogen, om zo de maximale explosie te creëren die de boel weer wakker schudt. Hoe harder het contrast hoe beter. Het solo-gedeelte is een soort tragische, stervende heroïek geworden, voorafgaand door slippende rupsbanden en gevolgd door een spervuur van alles openrijtende kogels en granaten.

Rise To Ruin
Boudewijn: We hebben erg hard gewerkt aan dit nummer. Alle riffs zijn in oorsprong van Ed’s hand maar een aantal heb ik behoorlijk hardhandig herzien omdat ik vond dat ze meer potentie hadden. Ik vond dat ze donkerder en zwaarder konden. Het is een behoorlijk forse, en niet altijd even subtiele, strijd geweest tussen ons tweeën. Op een bepaald moment wilde Ed zelfs het hele nummer maar aan de kant zetten, maar in mijn koppigheid vertikte ik het ook daarin aan hem toe te geven. De structuur van het nummer heeft verschillende versies gekend voor dat Ed uiteindelijk tot dit allesverzengende totaal is gekomen.

The War On Stupidity
Ed: Eén van m'n favorieten van de plaat, zo'n nummer waar gewoon alles aan klopt. Het intro is geïnspireerd door 'Electric Eye' van Judas Priest, echt een ouverture waarna het geweld losbarst. Waarschijnlijk het snelste nummer uit onze carriere, zeker qua blasts. Ook hier wat listigheden qua arrangement in het omdraaien van de blastriffs.

Jan-Chris op Lowlands 2006 © Jutha

A Question Of Terror
Ed: Een typische Gorefest openingsriff voor een verder vrij a-typisch nummer. Het "liedje" is eigenlijk halverwege al voorbij, waarna Frank en Boud zich vol overgave in een soloduel storten. Het refrein is een mooi voorbeeld van Boudewijns expertise met gelaagde arrangementen. Ik vind ook het experiment met het naargeestige kinderrijmpje (ingesproken door Boudewijn's nichtje) in combinatie met JC's (zanger/bassist Jan-Chris De Koeijer) gefluister erg gaaf. De tompartij in het midden was ontzettend zwaar om op te nemen, had armen als de hulk toen het erop stond!

Babylons Whores
Boudewijn: Eigenlijk twee nummers in één. Zéér ambitieus van opzet en het lijkt wel of ik er een half jaar aan heb zitten peuteren. Deze keer geen oorlogsvisioenen maar een muziekbouwwerk boordevol met puur muzikale ideeën en invloeden. De basis was snel gelegd. De riffs zijn merendeels doorgecomponeerde reacties op elkaar, alles ontsproten uit de allereerste riff. Die riff is weer een met de botte bijl vierkant gemaakte funkgroove hahaha.

Contrast speelt ook hier een belangrijke rol. Niet alleen door de voor de hand liggende dynamische verschillen, maar ook door een grove lompheid tegenover "het meer in de diepte zoeken" binnen bepaalde gedeelten. Terugkomende thema’s en riffs met gezamenlijke wortel houden de boel bij elkaar. In dit nummer heb ik, naast veel contrapunt, ook de langgewenste chromatisch dalende "lamento-baslijn" op een voor mij bevredigende manier weten toe te passen. Maar meest kenmerkend is, in mijn ogen, toch wel de voorliefde voor drukkende, slepende en gewelddadige doom, die in dit nummer flink de ruimte heeft gekregen.

Ook hier weer een aantal onmisbare verbeteringen en aanvullingen van de kant van Ed, welke er voor gezorgd hebben dat de boel niet inzakt of saai wordt. Maar vooral Frank (gitarist Frank Harthoorn) heeft me erg gestimuleerd om door te zetten met dit nummer. Jan-Chris kon er in eerdere versies op tekstueel vlak direct mee uit de voeten en dat heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven om het geheel tot een goed einde te brengen.

Boudewijn op Lowlands 2006 © Jutha

Speak When Spoken To
Ed: Dit was één van de lastigere, vooral het couplet heeft aardig wat versies gekend voor we uiteindelijk hierop uitkwamen. Ik had eerst iets heel hoekigs, waar JC absoluut niet mee uit de voeten kon. Boudewijn kwam toen uiteindelijk met de huidige, ietwat Autopsy-achtige riff. De groove doet me een beetje aan een losgeslagen stier denken. De inspiratie voor de snelle openingsriff komt van de soundtrack van 'The Beyond', als je die kent hoor je het er vast wel in terug...

A Grim Charade
Ed: Vanwege het "wiegende" karakter van één van de riffs heeft dit lange tijd 'het Zeemanslied' geheten. In aanleg één van de potentiële afvallers/bonustracks, tot een drastische herziening er alsnog een volwaardige albumkandidaat van maakte. Het solostuk was eerst bedoeld als refrein, maar we waren allemaal zo onder de indruk van de lyrische solo die Boud erbij verzonnen had, dat we het zo gelaten hebben. Let ook even op de links/rechts uitwaaierende black metal-achtige gitaarpartijen in het snelle eindstuk.

Murder Brigade
Ed: Dit is gewoon een ouderwetse, simpele death metal-kraker; lompheid ten top. Het middenstuk is natuurlijk weer een knipoog richting Autopsy, de melancholieke solo van Frank werkt als een oase van melodie tussen de grauwe riffs eromheen.

The End Of It All
Boudewijn: Als ik een uur met het verzinnen van dit nummer ben bezig geweest dan is dat veel geweest. Het is echt zo gegaan van: "effe zoiets en dan zo’n riff en nu dit stukkie en dan nog een intro en hup klaar". Contrasterende ritmes en mekaar in hevigheid bevechtende riffs. Ik weet niet waar het allemaal vandaan kwam maar het klopte als een bus. Geen solo of andere flauwekul nodig. Compleet in al zijn eenvoud.

Het was het eerste nummer dat ik voor 'Rise To Ruin' verzonnen heb. De structuur is wat Ed en ik in de 'False'/'Erase' dagen ook wel een "hoedje" noemden: als je de tempo’s schematisch zou weergeven, zou het er als een hoed met brede randen uitzien. Achteraf gezien zitten er wel wat oude Metallica-referenties in. Ik wijt dat maar aan mijn onbewuste invloeden.


Op de MySpace van de band kun je de eerste vier albumtracks beluisteren.