The Hot Stewards door Duitsland, Frankrijk en Nederland

Toeren is leuk

Het is een vreemde groep muzikanten, die zich met een album vol opvallende, vrolijkmakende jaren '80 covers in de kijker speelde: The Hot Stewards. De Amsterdamse groep bestaat onder meer uit leden van The Spirit That Guides Us, Campsite (DK), Phaedra List en Jetsetready. Na Noorwegen en Polen "compleet te hebben veroverd" was het vorige maand tijd voor het Nederlands-Duits-Deense rock ‘n roll-sextet The Hot Stewards om hetzelfde te doen in Duitsland en Frankrijk. In dit tourreport lees je al hun belevenissen tijdens deze tiendaagse tour. Hoofdpersonen zijn (in no particular order): Prince Steward, William Steward, Roger Steward, Aaron Steward, John Steward, Leopold Steward en geluidstechnicus Chris.

DAG 1: Taraxacum Officinale Festival – Chemnitz
Vrijdagochtend vertrekken we al vroeg richting het Oost-Duitse Chemnitz. Na een flinke dosis flauwe grappen, voetballiederen en verhalen over onze gitarist die slaags raakt met de Mobiele Eenheid van Groningen (of andersom?) komen we tien (10!) uur later aan op onze plaats van bestemming. Eerste tip van dit tourreport: koop nooit het Aldi-equivalent van een TomTom. Die van ons slaat in ieder geval bij elk klaverblad totaal op hol, waardoor we onze oorspronkelijke planning (er in zeven uur zijn) net niet hebben gehaald. Het Taraxacum Officinale Festival (goeie naam voor een festival...) waar we vanavond mogen spelen vindt plaats in een dorpje net buiten Chemnitz. Als we het uit één straat bestaande dorp binnenrijden, gaan we als ware Sherlock Holmes’ op zoek naar de ons beloofde festivalborden. Na een hoop speurwerk hebben we de borden gevonden. Alhoewel, de borden blijken gereduceerd tot één verregend a4-tje met een pijl naar rechts. Dat belooft wat!

Doe je ogen dicht en stel je een modderig bergweggetje voor die zo steil is dat de gemiddelde Oost-Duitse tractor (toch niet de minste onder de tractors) er steil van achterover slaat. Doe dit keer twaalf en je hebt een idee waar wij omhoog moesten zien te komen. Na de dikste Steward (Leopold) uit de bus te hebben geschopt, lukt het ons uiteindelijk om boven te komen. Na een paar meter rijden, draaien we een veldje op met ongeveer 15 tentjes, met een optimistisch bordje met “camping” ernaast.

Zo dus dit is het Taraxacum Officinale Festival en we begrepen direct waarom ze voor zo’n slechte naam gekozen hadden. Nadat Roger Steward na de nodige handrembochten op een groot veld wat verdwaalde schapen tot kebab heeft gereden, komen we aan bij een paar (eerlijk is eerlijk) zeer professioneel aan elkaar geknoopte stukken zeil, die door moeten gaan voor een podium. “Maar waar is dan het hoofdpodium?” “William, dit ís het hoofdpodium!” “BIER!”

Nadat alle aanwezigen ons "herzlich wilkommen" hebben geheten, gaan we ons voorbereiden op de show. We hebben een laptop mee voor onze intro, maar als we die aanzetten blijkt er iets niet helemaal goed te zijn. Een of andere Duitser heeft een halve liter bier over de laptop gemorst en die is nu stomdronken. Daar komt vanavond geen zinnige noot meer uit. Verder gaat de show prima. Alle voetjes gaan van de grond en iedereen zingt uit volle borst mee. “Zugabééé! Zugabééé!” klinkt het aan het eind van de set. “Teruggeven? Laten zij eerst ons maar eens wat teruggeven!”, zegt William boos. (Jaja, daar is dan toch die onvermijdelijke fietsen-gejat-in-de-oorlog-grap). De rest van de band staat alweer op het podium en knalt er nog maar een liedje achteraan.

Na het optreden regelen we snel een BOB ("bobst du oder boppe ich?") en na een wirwar van weggetjes door de prachtige arbeidersstad Chemnitz komen we bij onze slaapplek aan. We gaan gelijk slapen, morgen wacht er namelijk weer een rit van 600 kilometer.

DAG 2: Umsonst&Draussen Festival – Moormerland
Na een heerlijk ontbijt en sightseeing over de Duitse Autobahn (onze surrogaat-TomTom vindt het nodig ons tussen twee klaverbladen heen en weer te laten rijden) besluiten we om ook gebruik te maken van de borden die de Duitsers met zoveel liefde naast de kant van de weg hebben geplaatst. We zijn trouwens op weg naar Moormerland, een plaatsje ergens in West-Duitsland ter hoogte van Groningen.

William smokes

Zonder verdere noemenswaardige problemen bereiken we Moormerland. We vinden dit al snel de leukste plek van Duitsland. Onbeperkt schnitzels en handen vol bierbonnen. Wat wil een Steward nog meer?! Het addertje onder het gras bleek de waarde van de bonnen. Eén bon heeft ongeveer de waarde van een Duitse mark ten tijde van de economische crisis in 1923. Vijftien bonnen lichter en drie biertjes rijker, die ook nog eens smaakten naar zo’n beetje alles waar bier niet naar moet smaken, besluit William dat het tijd wordt voor een noodoplossing. Hij slingert de achterdeuren van onze tourbus open en onder luid gejuich haalt hij twee treetjes halve liters te voorschijn.

Ondertussen speelt een Duitse nu-metal band bestaande uit 5 jongens van 16 die vooraan gestaan moeten hebben toen de puisten werden uitgedeeld en achteraan toen gevoel voor mode aan de beurt was. De lokale bakvisjes zwijmelden dat het een lieve lust is en wij staan al drinkend te kijken naar deze samenvatting van de puberteit. Of we tijdens de andere shows in Duitsland hun naam willen laten vallen zodat zij ook beroemd kunnen worden…doen we. (NOT!)

Moormerland signeersessie

Vervolgens is het onze beurt. Het publiek, de bakvisjes dit keer vergezeld van hun vriendjes en moeders, heeft ongeveer twee liedjes nodig om op gang te komen. Maar eenmaal op stoom krijgen we toch een goede 300 dorpelingen met de voetjes van de vloer. Na een toegift en een uitgebreide signeersessie op lichaamsdelen die wij, en meer nog de moeders, liever niet hadden willen zien, gaan we op weg naar onze Bed&Breakfast (of op z’n Duits: Bed und Fruhstuck). Daar aangekomen spelen we nog een potje poker en leert William ons de kneepjes van het dranksnuiven. Dit levert een aantal interessante video’s op, die we graag verkopen aan de hoogste bieder.

Hawaï-eten

DAG 3: Wild at Heart – Berlin
Vandaag staat Berlijn op das Program, de thuishaven van onze drummer Leopoldo di Caprio. Dat er altijd wat spanning blijft tussen ons en onze oosterburen merken we als we, slechts een uur te laat, bij de club aankomen. "You're late, so get your stuff on stage now!", verwelkomt de geluids-slash-barman ons vriendelijk en aangezien hij meer tatoeages heeft dan alle Stewards bij elkaar, gehoorzamen we braaf. Wild At Heart is een legendarisch punkhol, met belendend een eetcafé waar we te eten krijgen. Kosten nog moeite zijn hier gespaard om de boel een Hawaiiaans tintje te geven. De muur is groen, er hangt een surfplank aan de muur, de bar heeft schuine afdakjes van riet en de stoelen zijn van bamboe. We wanen ons even in een compleet ander werelddeel... NOT!

Jammer, dat de serveerster dan weer gewoon een oer-Duits kloffie draagt en niet haar Hawaï-outfit. Het eten is dan wel weer van uitzonderlijke klasse: Kip Hawaï (ofwel kip met ananas. Leg ergens een plak ananas op en het heet direct Hawaï!!). Nadat Leopold onze borden heeft leeggegeten is het tijd om naar de mannen van This Beautiful Rebuplic, met wie we vier shows doen, te gaan kijken. In de zaal staan vijftien Duitsers, zes Hot Stewards en een Pool. Iedereen heeft het goed naar z’n zin. Ook als wij moeten spelen ontstaat er iets wat je zou kunnen omschrijven als een "feestje". Na afloop vermaken we ons prima met de Amerikanen, wat Duitse vrienden en een Poolse groupie. We slapen vannacht bij Leopold, die in Berlijn woont. Morgen naar Hamburg.

Trucker Aaron

DAG 4: Astra Stube – Hamburg
Dag vier is qua zaal en publiek totaal inwisselbaar voor dag drie. Uitzonderingen hierop zijn Aaron, die wakker werd als trucker en dit getooid met cap en bril de hele dag volhoudt en de dit keer ietwat minder mannelijke (lees: vrij verwijfde) eigenaar van de club. De beste man loopt rond in een kamerjas die eruit ziet alsof ‘ie sinds de eerder genoemde economische crisis niet meer gewassen is en heeft een kapsel dat een voorliefde voor onstabiele chemische reacties verraadt. Een briljant figuur dus, wiens conclusie is dat van beide bands de bassisten toch écht het lekkerst zijn. Iets waar wij ons volledig in kunnen vinden. De rest van de avond vertelt hij Aaron en John over een band die het lef heeft gehad om volledige cd’s op te nemen met een memorecorder. BORING!

Laptop all day

Ondertussen zijn Roger en William met interessantere zaken bezig: het versieren van twee meisjes. Dit alles uiteraard puur beroepsmatig, want de dames werken beide bij platenmaatschappij Warner. Helaas worden de twee Stewards hierbij vlak voor het hoogtepunt ruw onderbroken door een man van Afrikaanse origine, die die avond met zijn goede been uit bed is gestapt. Hij houdt een prachtig betoog in een taal die niemand kan verstaan, waarna hij zo’n ongelofelijke harde lach opzet dat er niemand is die niet mee moest lachen. Gelukkig herhaalt hij dit zeker nog een keer of tien waardoor we de kans zien het schouwspel op film vast te leggen.

Tot slot duiken we nog even met de Amerikanen de kroeg/pizzabar in. Deze guys uit de verenigde staten der Amerika beginnen zo langzamerhand onze grappen te begrijpen en dat doet ons goed. Als de lampen aan gaan bestellen we ons laatste biertje en we verlaten de tent niet voordat de barman de deur op slot doet.

Inladen bij de Goudvishal

DAG 5: Goudvishal – Arnhem
Wie er verantwoordelijk is voor de ring Arnhem is óf Duits óf heeft een heel moeilijke jeugd gehad. Wat een klotestad om doorheen te rijden. Onze Amerikanen dachten zelfs in een of andere megastad te zijn belandt, maar hadden dan ook pas na vier keer door dat ze rondjes reden. Enigszins duizelig komen we bij de Goudvishal aan. Zoals altijd worden we weer goed ontvangen: aardige mensen, fijn eten, en bovenal een goed gevulde koelkast. Waarom wil de Arnhemse versie van Jan-Peter Balkenende in hemelsnaam de subsidie voor de Goudvishal stopzetten? Eeuwig zonde! (Ja lieve lezers, de Stewards zijn niet alleen hot maar ook politiek betrokken. William Steward is zelfs lijstduwer geweest voor Hattems Belang, maar dat terzijde). Deze avond nemen wij het voortouw en openen voor de Amerikanen. Het publiek heeft er zin in en in de zaal wordt flink gedanst, de voorste rij feestgangers bevindt zich tijdens het laatste nummer op het podium en Roger Steward is zo vriendelijk geweest om hun rol als dansend en juichend publiek over te nemen.

This Beautiful Rebuplic live

This Beautiful Republic doet het na ons nog eens dunnetjes over en vooral de grote schare vrouwelijke fans hebben de avond van hun leven. Na afloop doet Aaron zich weer voor als Engelsman (meisjes van vijftien geloven tenslotte alles) en daarna is het tijd om nog even de stad in te gaan! Bar/dancing The Move is vanavond de gelukkige om The Hot Stewards in haar midden te hebben. Jammer is dat deze danstent qua muziek wat is blijven hangen, wat er in resulteert dat je de hele line-up van Pinkpop ’94 voorbij hoort komen. Maar The Hot Stewards zouden The Hot Stewards niet zijn als we er ook hier een feestje van maken. Vooral de dance-moves van Roger op nummers van Korn en Limp Bizkit, vallen goed in de smaak bij de Arnhemse dames en heren. De enige Amerikaan die mee durfde te gaan raakt van al die jaren ’90-muziek zo in de war, dat ‘ie voor het eerst in zeven jaar meer dan drie biertjes drinkt. Rond een uur of vier vertrekken we dan ook met een ladderzatte Amerikaan weer richting de Goudvishal. De beheerder van de zaal slaapt alleen al als een blok. Wat voor hem prettig is en voor ons iets minder, daar hij hierdoor de bel niet hoort. Gelukkig blijkt het hek niet al te moeilijk te omzeilen en via de brandtrap komen we uiteindelijk op onze slaapplekken terecht.

DAG 6: Vera – Groningen
Vandaag mogen we in één van onze favoriete zalen spelen: Vera in Groningen. Ook al bijzonder omdat Aaron en Leopold in deze pittoreske plaats geboren zijn. Om half vijf staan we letterlijk bij de Vera op de stoep en laden we (inmiddels als een geoliede machine) de bus uit. We zijn vanavond de enige band dus nemen uitgebreid de tijd voor de soundcheck. Backstage pokeren we wat en kijken afleveringen van MTV Dismissed en Southpark. Om elf uur moeten we spelen en om vijf voor elf is de zaal nog zo leeg als het centrum van Lelystad op maandagmorgen. Gelukkig stroomt de zaal op het laatste moment nog aardig vol en kan The Hot Stewards-show beginnen. De stugge Groningers laten zich van hun beste kant zien en gaan helemaal los.

Zelfs de polonaise bleek niet teveel gevraagd. Na het concert moeten we nog naar een feestje met gratis bier en een stripper. Helaas missen we de stripper en is het gratis bier nét op. Dan maar dokken (voor het bier, dan). Na het zoveelste biertje besluiten we (wijs als we zijn) te gaan pitten. Het wordt al licht en we moeten morgen tenslotte nog veilig en wel in Frankrijk aankomen.

En nog een foto van de signeersessie

DAG 7: Freaksclub – Reims
Met kleine oogjes zitten we aan het ontbijt in de Vera. We moeten gewoon naar freaking Frankrijk. Niemand heeft er zin in, behalve Turbo Roger. Met het gas altijd voluit ingedrukt en links en rechts inhalend bereiken we binnen acht uur het pittoreske Reims. De Freaksclub is een gezellig zaaltje, wat verdacht veel wegheeft van een veredelde huiskamer met een zelf getimmerde bar. Onze ingestuurde Franse zinnetjes (Ca va? Moi aussi! J’aime Reims!) kunnen we achterwege laten. De promotor heeft iets met Nederland. Hij heeft er weliswaar nog nooit gewoond maar kan prima met de taal uit de voeten.

We drinken een paar biertjes, bouwen op en doen een soundcheck, die we wat teleurgesteld afsluiten nadat Chris vertelt dat we niet harder mogen dan 103db. Daar komen we ons bed natuurlijk niet voor uit. Na de soundcheck gaan de deuren open en kan het massaal toegestroomde Franse publiek naar binnen.... NOT. Als om elf uur de teller van het aantal betalende bezoekers nog steeds op negen staat, hijsen we onszelf in onze skinny pants en betreden we het podium. De vier staande toeschouwers klappen in totaal vier keer, de acht zittende slecht twee keer (waar we bijvoorbeeld uit zouden kunnen concluderen dat staande mensen twee keer zo vaak klappen als mensen die zitten).

De enige die helemaal los gaat is onze Nederlandse promotor, die ons na afloop vertelt dat hij het een geweldige show vond. “Ja, wij vonden het ook heel leuk!”, liegen we professioneel. We duiken direct ons bed in, want de vermoeidheid begint een beetje toe te slaan. Helaas is rusten er niet bij, we liggen nog geen vijf minuten als ons een harde stampende beat bereikt. Na poolshoogte te hebben genomen blijkt dat er nog een Drum ’n Bass-afterparty is. Als de helft van de aanwezige bezoekers het dan ook nog nodig vindt om tot vijf uur ’s ochtends naast ons raam (zonder ruit) de hele cursus Frans voor Gevorderden af te spelen, verliest Roger zijn geduld.

Ondanks dat z’n meeste scheldwoorden in het Nederlands zijn (alhoewel "houd je muil" natuurlijk vrij universeel is), lijken de Fransozen het te begrijpen en taaien ze af. De enige overgebleven Fransman, die nog met deksels ritmes begint te slaan krijgt een: "which part of shut the fuck up did you not understand?" en een stokbrood naar z’n hoofd en jawohl: we kunnen slapen!

Ongein met Madonna in de bus

DAG 8: Tivoli – Utrecht
Vandaag moeten we weer vroeg uit de veren. Vol gas rijden we richting Nederland en komen er halverwege achter dat Aaron zijn iPod weg is. Even bellen met de mensen in Frankrijk, maar die hebben niets gevonden. Balen! In Tivoli de Helling worden we herenigd met onze Amerikaanse vrienden en besteden onze tijd uiterst nuttig met het voor de derde keer bekijken van 'The Girl Next Door' (als Elisha Cuthbert voor deze rol geen oscar krijgt…)

’s Avonds wordt Tivoli goed gevuld door een paar honderd man (uhhh vrouw) en als This Beautiful Republic aftrapt zit de sfeer er direct goed in. Ze laten zich van hun beste kant zien en maken zowaar wat inside-jokes die alleen wij begrijpen en de gillende meisjes vooraan ongetwijfeld ontgaan (hoewel ze gewoon even hard meelachten natuurlijk). Daarna zijn wij aan de beurt en alles gaat volgens plan. Roger gooit een The Hot Stewards-string het publiek in, die keurig door zijn moeder wordt gevangen, zij geeft hem na de show weer terug en zo kunnen wij volgende show deze grap nog een keer uithalen zonder dat het ons extra kost…snappie?

De Amerikanen dansen en zingen mee tijdens het laatste liedje en zelfs Erick komt nog het podium op. Tegen het dokters advies in schreeuwt hij een nummertje mee "op therapeutische basis". Na afloop gaan de shirts, cd’s, strings en hotpants als warme broodjes over de toonbank. Dat was ook wel nodig, onze tourbus heeft onderweg namelijk een kortstondige affaire gehad met een lantarenpaal, waar wij als band niet volledig achter stonden maar wel voor op moeten draaien.

Na afloop lachen en gieren we tot diep in de nacht met onze nieuwe Amerikaanse vrienden. Pas als het niveau tot scheten en boeren is gedaald, houden we het voor gezien. De tour is over, eind oktober de volgende, fasten your seatbelts!


Meer Hot Stewards vind je op de artiestenpagina en MySpace.