Antillectual & Static Radio doen Amerika

De Transatlantic Tour

Dit is het tourverslag van het eerste deel van de Transatlantic Tour van de Nederlandse band Antillectual en Static Radio uit New Jersey, USA langs de Amerikaanse oostkust. Voor de Nijmeegse punkrockbandband Antillectual is het na de zomer van 2004 de tweede keer dat de oversteek gewaagd wordt. Deel twee van de Transatlantic Tour vindt plaats in Europa, als beide bands van 28 september tot en met 13 oktober Nederland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk en Duitsland aandoen. In Amerika speelden de bands in juli 16 shows in 16 dagen van New York tot en met Florida, en terug. Hieronder doet bassist Yvo verslag van dag tot dag.

Dag 0: donderdag 5 juli
De tour begint eigenlijk een dag eerder, op het vliegveld van Schiphol. Vlak voor we gingen inchecken, kwam onze vriend Gijs nog snel even langs om ons 50 pakjes kleurpotloden te geven... Gijs heeft het ontwerp voor de 7 inches gemaakt die een Amerikaans label, Square of Opposition Records, speciaal voor deze tour uitbrengt. Eén van de ontwerpen is een kleurplaat van een cowboy. De kids mogen het dus lekker DIY-stijl zelf inkleuren! Natuurlijk waren we veel te vroeg omdat ons gezegd was om vroeg aanwezig te zijn, wat wij braaf doen en vervolgens merken dat de incheckbalie niet eens open is...

Wachten op het vliegveld van Madrid...

We vliegen vervolgens via Madrid (Logisch! Tuurlijk!) naar New Yorks JFK vliegveld. Onderweg heb ik de twee saaiste films ooit gekeken. The Librarian, een slechte Indiana Jones ripp-off zonder enige logica of verhaal. Plus slechte special effects. Daarna heb ik naar een reclamefilm van Adidas zitten kijken, die ging over een voetballer die bij een grote club ging spelen. Natuurlijk kan ie slecht met alle roem omgaan en natuurlijk gaat het bijna mis tussen hem en zijn vriendin, en natuurlijk komt alles toch weer goed... Maar wat moet je anders als je acht uur lang in een tube 10 kilometer boven de oceaan zweeft? Het was een mooi tijdverdrijf.

Aangekomen op JFK zijn we zonder problemen langs de douanes gekomen, wat een flinke opluchting was. Toen kwam het moment dat we voor het eerst Vic van Static Radio in levende lijve zagen. Op zich wel gek als je al maanden met elkaar contact hebt over van alles en nog wat, en elkaar dan ziet. Het was niet moeilijk om hem te herkennen; op het vliegveld lopen niet veel punkkids rond met sleeves en een Bouncing Souls T-shirt.

Aangekomen werden we in een razend tempo aan tientallen mensen voorgesteld, ouders wilden ons ontmoeten, vriendinnen van bandleden wilden een praatje met ons maken... en ik wilde eigenlijk alleen maar naar bed!

Tour 7 inches, met limited covers!!

Dag 1: vrijdag 6 juli, New Brunswick, New Jersey @ Southern Thunder
De volgende dag moest er veel gebeuren: T-shirts vouwen, 7 inches ordenen, prijslijsten, speelschema's en setlists uitprinten, gitaren afstellen, plectrums kopen. Voor ik het wist waren we bij de eerste show aangekomen. En het was druk! Zoals wel vaker bij Amerikaanse punkshows was deze show in de kelder van een huis waar punkkids wonen. Er speelden eerst een aantal lokale bands en toen was het aan ons. Ik had er veel zin in, en ik was benieuwd of mensen geïnteresseerd zouden zijn in ons. Toen we begonnen was het zaaltje afgeladen vol. Toen we klaar waren, was het nog drukker. Ik was een beetje overdonderd. Willem liep met z'n bezwete hoofd naar de merchandise tafel en heeft zeer goede zaken gedaan. Er kwam een meisje op me af om te vragen of ik nog plannen had die avond. En die had ik zeker: hangen met vrienden die ik 3 jaar niet heb gezien! Ze waren naar de show gekomen en het was te gek om ze te zien dansen en zingen toen we aan het spelen waren!

Deze avond zagen we Static Radio ook voor het eerst spelen en ik was heel benieuwd. Ik kende wat nummers en daar was ik enthousiast over. En live was het energiek, pijlsnel en hard. Ik wist vanaf dat moment dat de tour wel goed ging komen....

Tourbus + trailer, voor ABC No Rio

Dag 2: zaterdag 7 juli, New York City, New York @ ABC No Rio
Ik werd wakker en ik liep met m’n slaperige hoofd naar beneden. Ik zette koffie en realiseerde me dat we die dag in ABC No Rio speelden… holy fucking shit!! ABC No Rio is het oudste kraakpand van Amerika, gelegen in New York City. Het wordt door een non profit-collectief gerund en is vorig jaar door de gebruikers van het pand aangekocht. Het is een wonder dat deze legendarische plek, na meer dan 20 jaar gekraakt te zijn geweest, nog altijd bestaat en ik kon niet wachten om er (weer!) te spelen.

Nadat we de hele stad vier keer hadden gezien omdat we verdwaald waren, kwamen we aan op de plek van bestemming en konden we rustig uitladen: de andere band was ook verdwaald… Er was behoorlijk wat volk en ik heb lekker gespeeld, ondanks mijn basgitaar die er halverwege de show mee ophield. Het publiek was wel wat tam maar dat is vaker in grotere steden. Jammer, maar waar. Blijkbaar konden ze onze deuntjes wel waarderen want na de show hebben we wederom goede zaken gedaan aan de merch-tafel.

Ik was hierdoor wat aangenaam verrast. Verrast omdat ik mij soms afvroeg wat wij als band te zoeken hadden in een land waar al miljoenen bands zijn die minstens op het niveau zitten waar wij zitten. Wat hebben wij dit land nog meer te bieden? Zitten hier mensen echt te wachten op een punkbandje uit de lage landen? Blijkbaar wel, als ik de reacties moet geloven.

In ieder geval, na de show wist ik nog een lekker veganistisch restaurantje te zitten. Het ging toch nog een eeuwigheid duren voor we konden vertrekken (een idioot had onze bus klem gezet) dus ik heb heerlijk bij Kate’s Diner een vega-burger met friet naar binnen gewerkt. Het viel me direct op dat ik in het hippere gedeelte van New York City was: die hele toko zat vol met 20 plussers, zonnebrillen op (terwijl ze binnenzaten…), die allemaal te hard door elkaar heen kakelden over te oninteressante dingen. Ik kon er wel van genieten.

Na de show werden de "tour-haircuts" gemaakt....

Dag 3: zondag 8 juli, Bethlehem, Pennsylvania @ U.U.C. Church
Voordat ik vertel hoe gruwelijk vet deze show deze dag was, wil ik eerst even kwijt dat we tot en met deze dag telkens in hetzelfde huis konden slapen. De shows waren allemaal binnen een uur afstand van elkaar dus het was logisch om weer terug te rijden. Een extra reden is omdat we bij onze alleraardigste vriend John bleven slapen. Een vriendelijke jongen die nog bij zijn ouders woonde, maar de oude lui waren het weekend weg. Dit betekende dat Willem, Riekus en ik allemaal onze eigen kamer tot onze beschikking hadden, een gevulde koelkast en airco. Het gemiddelde Hilton hotel kon er niet aan tippen!

Terug naar de show: we kwamen aan bij een kerk (jawel, het was in een gymzaal die zich onder de plaatselijke kerk begaf) waar een peloton oude bekenden op ons stond te wachten, die kenden we nog van de vorige tour in Amerika. Chris van Square Of Opposition kwam ons bewusteloos knuffelen en liet trots alle 7 inches zien. Chris heeft namelijk de tour 7 inch uitgebracht. Verder waren er te veel aardige mensen en was het een gekkenhuis toen we begonnen te spelen. Uiteindelijk hebben twee keer een toegift gedaan totdat ik omviel... geweldig!

Jordan kenden we goed omdat hij in de band speelde waarmee we de vorige keer hebben getourd en hij speelde deze avond ook met z’n nieuwe band (check Yo Man Go!, geniaal!). Het was hun 7 inch releaseshow, wat natuurlijk geweldig is om dan te kunnen spelen. Tot overmaat van tofheid had Jordan te lekkere toetjes meegebracht. De beste jongen werkt bij Vegan Treats, een veganistische banketbakkerij. Nu heeft men het in Nederland niet altijd even goed begrepen als het om veganistische toetjes gaat. Vaak wordt je blij gemaakt met een gierstenkoek waarmee je een ruit kan in kinkelen of een zeewiergebakje wat meer schade in je darmflora aanricht dan je lief is. Neen, in Amerika heeft men het duidelijk wel begrepen: werkelijk de aller-ranzigste-zoete-verschrikkelijk-lekkere-kleffe toetjes en donuts werden ons voorgeschoteld!

Na de show werd er Mexicaans gegeten... gemaakt....

Dag 4: maandag 9 juli, Braddock, Pennsylvania @ Fossil Free Fuel Garage
Dit was de eerste dag dat we ons veilige nestje bij John verlieten en een tocht van ruim 6 uur voor de boeg hadden. De bestemming was Braddock, een plaatsje vlakbij Pittsburgh. Onze makker Dave had de show geregeld en we speelden in zijn garage. Nu moet je weten dat Dave een van de meest getalenteerde muzikanten is die ik ooit heb ontmoet. Ik leerde hem kennen als drummer van Hypatia (de band waarmee we in 2004 hebben getourd). Toendertijd speelde hij in vier andere bands waarin hij zong, gitaar speelde, drumde of basgitaar speelde. Allemaal op hoog niveau. Nu heeft hij alles wat met muziek te maken heeft aan de kant gezet om zich te storten op zijn bedrijf. Hij zet dieselauto’s om zodat zij op plantaardige olie kunnen rijden. Daar kan Greenpeace nog wat van leren!

We speelden boven de werkplaats van de garage, waar Dave een soort loods had gebouwd waar hij ook woonde. De show was niet heel druk bezocht (wat vaker voorkomt op dagen door de week), maar er hing een gemoedelijk sfeertje. Alle mensen hadden aandacht voor de bands wat motiverend werkt als je zelf moet spelen. Ik speel liever voor tien mensen die aandachtig staan te kijken, dan honderd mensen die het geen reet kan interesseren.

Na de show werden we meegenomen naar een Mexicaans restaurant waar baseball gekeken werd, snoeiharde hiphop aan stond en waar het net te donker was. En ik ben altijd een beetje huiverig als in een restaurant het net iets te donker is. Hebben ze iets te verbergen? Willen ze dat je niet goed ziet wat je nu eigenlijk naar binnen propt? Maar ik vertrouwde er op dat Dave wist waar die het over had, hij had ons immers meegenomen. Ik bestelde tortilla’s en hoe donker het ook was: die berg tortilla’s was enorm!! Uiteindelijk heeft iedereen moeten helpen om die berg soldaat te maken.

Riekus bij een grote witte paal in DC gemaakt...

Dag 5: dinsdag 10 juli, Riverdale, Maryland @ The Tree Swing
Nadat we ’s ochtends met tranen in onze ogen van Dave afscheid hadden genomen, zijn we richting Washington DC vertrokken. Even hadden we nog het idee om langs een gigantisch pretpark te gaan met zeshonderdvierentwintig achtbanen. Maar aangezien we zes uur moesten rijden, viel dat plan al snel in duigen.

Weer een goede bekende die deze show organiseerde: Katy Otto. Een drukke dame uit de DC scene die zo goed als iedereen kent. Ik had veel zin om haar weer te zien, maar ik was ook bang voor de show. Het was namelijk een dinsdag (net als maandagen niet de beste dagen om shows te spelen…) plus het was super last-minute geregeld. Daar werd mijn voorgevoel bevestigd: het was te gek om Katy weer te zien. Maar de show stelde weinig voor. Het was in een piepkleine kelder van het huis waar Katy woonde, en er was weinig publiek. Wat wel opmerkelijk was, was dat er een meisje met haar moeder bij de show was. Eerst dacht ik dat die moeder mee was omdat zij het eng vond dat haar veertien jarige kroost naar een punkconcert gaat. Maar het bleek dat de dochter in kwestie het uitermate gezellig vond, het was op haar initiatief dat mams mee was! Geniaal! Na de show wilde ik graag bijkletsen met Katy, de rest is de toerist uit gaan hangen in Washington DC.

Met gevaar voor eigen leven inladen na de show in Athens

Dag 6: woensdag 11 juli, Athens, Georgia @ Transmetropolitan
Dit was de langste rit van de tour, en dat hebben we geweten! Hoe groot de bus ook was, na twaalf uur had ik de binnenkant van dat ding meer dan genoeg gezien. Gelukkig hadden we tv met dvd-speler en playstation in de bus om enige tijd te doden. Doden werd hierbij vrij letterlijk genomen: 'Dawn Of The Dead' ging op en werd vol genot gekeken. Sommige stukjes werden zelfs teruggespoeld omdat het zo ‘goor’ was. Voor degenen die de film niet kennen, allereerst: houden zo! Verder heeft de film écht geen verhaal (wat op zich knap is); een meisje wordt na een dag werken wakker naast haar vriendje, dat vriendje wordt in de nek gebeten door een mini-zombie en zij vlucht weg. Want het vriendje is binnen de kortste keren ook een zombie. Eenmaal buiten gekomen, blijkt de hele wereld in zombies te zijn veranderd… wat een saaie kutfilm zeg!

Maar goed, wat moet je anders als je nog 11 uur en 43 minuten in die fucking bus moet zitten!? En ík kan niet slapen in de bus! Tot overmaat van ramp werd na die film nog een hoogtepunt in Amerikaanse filmgeschiedenis er in geduwd: 'The 40 Year Old Virgin'. Toen was ik al zo hersendood dat ik maar gewoon naar dat scherm ben gaan staren. Voor zij die nog altijd een soort utopisch beeld bij touren in hun hoofd hebben: zet het uit je hoofd! Blijf in Nederland waar je nooit meer dan drie uur hoeft te rijden naar een show!

Na enige zelfmoord-overwegingen kwamen we dan toch plotseling aan bij het zaaltje. We speelden in een pizzeria, dat wisten we van tevoren. Maar wat moet je je daar in godsnaam bij voorstellen? Precies, ik wist het ook niet. Maar bij aankomst bleek het allemaal uiterst goed geregeld. De bands kregen gratis pizza (Amerikaanse grootte!), en boven de pizzeria was een intiem, leuk zaaltje waar de show plaats vond. De show was gezellig druk en ik heb voor de show de lekkerste Amerikaanse koffie ooit gedronken. Brian (medeorganisator van de show) nam ons mee naar een leuk koffietentje waar ik een kleine koffie (aka halve emmer) bestelde, maar die wat sterker was omdat er een scheutje espresso bij zat. Jullie vinden me allemaal vast en zeker een nerd, maar de koffiepuristen onder ons zullen het begrijpen.

We bleven bij Joe (promoter van de show) slapen in een punkhuis: poster van Descendents aan de muur, een dvd-collectie van oude horror-klassiekers, een flinke platenverzameling en alles is natuurlijk niet al te schoon. Onze beste Vic (bassist van Static Radio) trok het bijzonder slecht dat het huis niet helemaal opgeruimd was en toen hij een kakkerlak zag lopen rende die bijna gillend naar de bus om daar te slapen. Ach, hij heeft op tour blijkbaar nog nooit in Italiaanse kraakpanden geslapen …

The dog ate it!

Dag 7: donderdag 12 juli, St. Augustine, Florida @ The Fraternal Order Of The Oriels (aka Backstreets)
Vandaag stond ons wederom een flinke rit te wachten van maar liefst ruim 7 uur. Het was naar St. Augustine waar we op de vorige tour een erg leuke show hebben gespeeld. Ik had zin om er weer te spelen. Het was een behoorlijke teleurstelling toen we aankwamen bij de zaal. De eigenaar wist pas sinds gisteren dat we die dag zouden spelen, waardoor er weinig promotie was gedaan. Het was een 21+ bar, dus jongere punkkids konden niet naar de show. Na een flinke rit had ik het echt even gehad…

We besloten uit te laden en dan even het stadje in te gaan. Ik wist nog waar het winkeltje zat waar we de vorige keer speelden, Loose Screws genaamd. Het is een soort van-alles-wat-maar-alleen-maar-coole-dingen winkel. Ze verkopen/verhuren cult-dvd’s, verkopen tweedehands kleding, punkmuziek… rommelig maar geniaal. Ik heb er het Give Me Back zine gekocht voor $ 0,50 om iets te lezen hebben in de bus. Er staat een leuk interview in met Seein’ Red.

We kwamen terug bij de bar waar de lokale gasten waren gearriveerd en wat mensen die de laatste avond van de barman kwamen vieren. De barman ging verhuizen naar New York City. En de barman was uiterst vriendelijk, we hadden de gehele avond gratis drinken (wat zeker niet vanzelfsprekend is in Amerika) en hij was zeer behulpzaam. Een vriendelijke jongen. Static Radio begon die avond en de mensen die er waren konden de pijlsnelle punk goed waarderen. Het beloofde uiteindelijk toch nog een leuke avond te worden.

Er was echter nog geen slaapplaats en vaak vroegen we tussen de nummers door of iemand in het publiek een bank of een vloer over had voor twee tourende bands. Dit bleek vrijwel altijd goed te werken, en zo ook deze keer. Een jongen kwam op ons af met het verhaal dat zijn baas (een villabouwer) net een huis had opgeleverd, maar er woonde nog niemand. We konden met beide bands daar blijven slapen en het huis was zo groot dat iedereen zijn eigen kamer had. Inderdaad, ik vond het ook een sterk verhaal en geloofde er geen reet van. Maar nadat wij hadden gespeeld (en bijzonder lekker gespeeld overigens!!) zijn we naar het desbetreffende huis gereden. En het bleek een kast van een huis te zijn, gemeubileerd, inclusief een lift, jacuzzi, balkons, gevulde koelkast en meer sterke drank dan de gemiddelde slijterij.

De jongen verzekerde ons dat we alles konden pakken, overal konden slapen en doen wat we maar wilden, zolang we het de volgende ochtend maar netjes achter lieten. Ik kon het niet geloven: het ene moment lijkt de show compleet in het water te vallen. Het andere moment sta je in een gigantische villa. Terwijl de meeste van ons zich aan de whisky en bier waagden, nam ik een lekker lang en warm bad. Het leven wordt niet veel beter dan dit.

"Fucking tourists..."

Dag 8: vrijdag 13 juli, Delray Beach, Florida @ Backbone Music
Ik werd wakker in een hemelbed en kon alleen maar glimlachen. Ik kroop het bed uit en waggelde een beetje rond in het optrekje om te kijken of er nog meer mensen wakker werden. Daar kwam ik Riekus tegen die op vier stoelen lag te slapen… terwijl hij toch echt dezelfde villa tot zijn beschikking had als ik. Rare mensen, die drummers. Maar goed, hij had ook een zware avond achter de rug, met veel drank. En nog later op de avond was hij verdwenen met een meisje dat bij Loose Screws werkte en ook even gezellig mee was gegaan naar het kasteel. Ze waren op het toilet beland. Willem en ik hadden nog een mooie barricade voor de deur gebouwd, als verrassing als ze weer naar buiten gingen komen, maar het duurde mij te lang voordat ze weer naar buiten kwamen. (Riekus is overigens nog steeds niet duidelijk geweest over wat er precies is gebeurd op dat toilet. Of ie het niet wil vertellen, of dat ie het niet meer kan herinneren weet ik niet…)

Het was tijd om te gaan. Zoals vaak bij groepen mensen (en helemaal als die mensen punkbands blijken) duurt het een eeuwigheid om die op te trommelen, in de bus te krijgen en te vertrekken. De een moet zich nog scheren, de ander is z’n contactlenzen kwijt, weer iemand wil niet wakker worden, en soms zijn individuen compleet spoorloos… als we eindelijk in de bus zitten, begint het te regenen zoals het alleen in de zomer in Florida kan. Binnen de kortste keren stonden de straten blank en leek het wel avond. Ondertussen blijft het wel veertig graden…

Maar goed, Delray Beach stond op het programma. Delray Beach bleek een gezellig yuppenstadje aan het strand te zijn, met een te gekke platenzaak: Backbone Music. En laten wij daar nu ook spelen. We kwamen aan en ik voelde me direct thuis. Er hingen wat punkkids rond, binnen werd er een backline opgezet door de eerste band, terwijl het publiek wat door de platenbakken snuffelde. Bij het uitladen kwamen we er achter dat het dakraampje van de trailer nog open stond. Het was flink naar binnen geregend en de dozen met de 7 inches waren compleet nat. De 7 inches zelf waren niet nat maar alle stickers en flyers en promotiemateriaal waren doorweekt. Gelukkig zit ik dan bij Willem in de band, die alle blaadjes rustig van elkaar haalt en laat drogen. Ik zou het allang hebben weggedonderd.

Snel even wat eten halen bij een Caribisch restaurantje (op aanraden van de promoter van de show) en toen was het tijd om te spelen. Ik heb erg lekker gespeeld en de hitte was ook nog te doen. Er waren behoorlijk wat jonge kids en warempel mensen die onze nummers kenden! Het was een van die shows waar je een heerlijk gevoel aan over houdt. En dat kwam precies op tijd na die show in St. Augustine.

The fucking pitt!!

Dag 9: zaterdag 14 juli, Jacksonville, Florida @ The Pitt
Soms heb je van die shows. Dan kom je ergens aan en heb je al zo’n voorgevoel. Het gevoel zegt dat dit een bizarre avond gaat worden. Dit was zo’n avond. We speelden in de The Pitt, de naam deed me denken aan een donkerpaars longsleeve die je kunt bestellen bij de Large, met een alien er op. En dat soort type mensen liepen er ook rond bij The Pitt. Het was aan de kant van een provinciale weg, tussen de wegrestaurants en de ‘liquorstores’. Het café ernaast was van dezelfde eigenaar en dat was een soort bar die me deed denken aan een bar uit de film 'Road House' (ja, die film met die vent van 'Dirty Dancing', inclusief onoverkoombare mat!). Neonlichtreclame van vies Amerikaans bier, grote flatscreen tv’s met college football en meiden in hotpants en te kleine topjes. Jammer dat er te weinig mensen waren, anders was een barfight niet uitgebleven. Dat was het laatste wat deze perfecte film-setting miste.

Het zaaltje (The Pitt) deed me ook aan deze ultieme jaren tachtig film denken, er was zowaar een hek (!?!?) om het podium. We speelden met een beginnend bandje dat te lang speelde dan mij lief was. Vervolgens was de band aan de beurt die deze tour voorgoed zou veranderen: Baker Act! Drie meiden, één jongen. Als ik zeg dat ‘Psycho Chick’ een nummer van hun was, dan weet je genoeg. Wij (zowel Static Radio als Antillectual) speelden een korte set en The Explicits mochten het festijn afsluiten. Er was nauwelijks publiek. De promoter vond het rot voor ons en stopte ons $20,- extra toe.

Er was geen slaapplek. Maar op een duistere wijze was de demo van Baker Act wel in de bus geraakt. Dit werd al snel de soundtrack van de tour, vooral om mensen wakker te maken die achter in de bus lagen te slapen. We besloten door te rijden naar Tampa, omdat we daar wel een slaapplek wisten. Onder het genot van de deuntjes van Baker Act, natuurlijk op repeat totdat ik er misselijk van werd.

Zaal in Tampa, voor de show

Dag 10: zondag 15 juli, Tampa, Florida @ Transistions Art Gallery
Wakker worden in de stad waar je die avond moet spelen is misschien wel het fijnste wat er bestaat op tour. Eerst even rustig ontbijten en dan heerlijk de toerist uithangen! We hadden deze hele tour nog niet gezwommen, dus alle reden om naar het strand te gaan. Zes lijkbleke punkkids (zanger van Static Radio haat zwemmen en bleef dus bij de bus. Idioot…) die over het strand banjeren moet een raar gezicht zijn geweest voor de fulltime badgast. Wij waren vooral verwonderd over het feit dat het water helemaal niet zo koud bleek als wij hoopten. Het was alsof je een lauw bad instapte, niet echt verkoelend dus. Klink ik als een mopperpot? Je bent niet op tour geweest als je niet hebt geklaagd over alles…

Van zwemmen krijg je honger, en wij wisten de perfecte plek om deze honger te stillen: Cici’s Pizza! Jawel, dit is hemel op aarde. Drie dollar negenennegentig voor onbeperkt pizza eten. Vieze pizza, maar in dit geval klaag ik er dus weer niet over. Veel voor weinig, daar gaat het om! Ik geloof dat we er een klein uurtje hebben gezeten en toen kwam iedereen rond, misselijk en voldaan naar buiten gerold. We moesten die avond nog presteren.

Onderweg zag ik allemaal schoenen over de elektriciteitsdraden boven de straat hangen. Mij werd verteld dat dit een manier is om aan te geven dat in die straat crack en heroïne te verkrijgen is bij de lokale dealer. Goed om te weten, voor na de show. De show was bij het Tampa Skatepark, op een industrieterrein aan de rand van de getto’s. Veel schoenen hingen boven de straat. Maar fuck it, het was één van de mooiste plekken waar we deze tour hebben gespeeld. Een supermooi zaaltje, alles goed georganiseerd, naast een skatepark waar je mond van open valt.

Er waren veel mensen bij de show, de andere bands waren te gek, wij hebben lekker gespeeld en de sfeer was super. Wederom; dit is fijn na een avond als in Jacksonville. Na de show gingen we terug naar het huis waar we de vorige avond ook sliepen. We hebben tot diep in de nacht kampvuur liederen gezongen, mensen werden steeds meer bezopen, gingen nog harder zingen, gingen nog valser zingen. Mooie momenten.

Groepsfoto met alle bands na de Gainesville-show

Dag 11: Maandag 16 juli, Gainesville, Florida @ 1982 Bar
Ik werd wakker, zoals je wakker wordt als je 7 jaar bent en het is je verjaardag. Je kunt niet wachten om op te staan, je aan te kleden en naar beneden te rennen. Alleen wilde ik zo snel mogelijk in de bus springen om naar Gainesville te stomen! Maar natuurlijk stonden we twee uur in de file om Tampa uit te komen en had god besloten om weertechnisch Sodom & Gommorra op ons los te laten. Ik heb het nog nooit zo hard zien regenen. En ja, dit keer zat het dakraampje van de trailer wel dicht…

Voor zij die het niet weten; Gainesville is het Mekka van de punkrock waar ik van houd. Zo’n beetje iedere band die uit dat fucking dorp komt, is geniaal op zijn eigen manier. Bovendien, No Idea Records zit er. Mocht ik daar ooit een plaat bij uit mogen brengen, dan kan ik met een gerust hart sterven. Wat Zweden in Europa is, is Gainesville in Amerika.

We kwamen ondanks het hondenweer toch op tijd aan in Gainesville en we gingen (weer!) pizza eten. Ik ging voor pasta. We liepen naar de pizzeria en het viel mij op dat alle mensen die er liepen aantrekkelijk en punk waren. Ik denk dat je anders niet in het dorp mag wonen. Als je je gaat inschrijven, wordt je eerst door de burgemeester overhoord om te checken of je wel genoeg van Black Flag en Reagan Youth weet. Vervolgens wat pittige vragen over Hot Water Music, Radon en Kid Dynamite. Dan nog je punkrock-ethiek testen met vragen omtrent de DIY-scene. Vervolgens word je in een mooi punkkloffie gestoken en mag je de stad in. Of niet, en wordt je netjes doch dringend verzocht het dorp te verlaten. Toen ik dit bedacht had, was mijn bord pasta op en werd ik aangesproken door Christie. Christie werkte bij de pizzeria en heb ik een aantal jaar geleden leren kennen toen ik aan het reizen was met mijn vriendin. Klein wereldje, dat Amerika!

We speelden die avond met Dirty Money en Arm The Poor. Goede bands en nog belangrijker: gezellige, vriendelijke kids! Het was een maandagavond, maar het zaaltje stond toch aardig vol. Static Radio speelde de beste set die ik ooit van hen op deze tour had gezien. Ik had het naar mijn zin tijdens onze set. Nadat we gespeeld hadden, leerde ik Cam kennen. De beste jongen was "blown away" (zijn eigen woorden) door onze set en wilde alles van ons kopen. Cam vertelde tussen neus en lippen door dat hij bij No Idea Records werkte. Alles om mij heen vervaagde en ik stond te trillen op mijn benen. Niet echt, maar wel een beetje… Goed, Cam was dus fan van ons en ging er alles aan doen om ons in een goed daglicht te krijgen bij de grote jongens van No Idea. Duimen maar!

We sliepen bij onze nieuwe matties van Dirty Money waar men Saturdaynight Live ging kijken en bier drinken. Niet mijn pakkie an, ik ging slapen in een tweepersoonsbed dat ik had veroverd.

Voldaan en volgegeten na het pizzabuffet

Dag 12: dinsdag 17 juli, Lawrenceville, Georgia @ The Treehouse!
Voordat we wegreden uit Gainesville, gingen we even langs bij het No Idea (waren)huis. Vriendelijke jongens en het was gezellig om Cam nog even te zien. Ik heb mij zeer moeten inhouden om niet voor $500,- platen in te slaan. Werkelijk alles waar ik ooit naar op zoek ben geweest, hadden zij daar liggen…

Volgende stop was Lawrenceville. Ik kende Lawrenceville niet. Sterker nog, niemand kende Lawrenceville. Het lag vlak buiten Atlanta en mijn ervaring is dat shows in kleinere dorpjes verrassend gezellig kunnen zijn. Er komen niet veel bands langs en de scene is vrij hecht. Dit was ongeveer het geval in The Treehouse. Het zaaltje was opgezet door een stel kids die vonden dat er te weinig gebeurde in hun stadje. Het zaaltje was alle dagen van de week geopend en er waren zo goed als iedere dag shows. Wij hadden de pech dat de dag ervoor een grote show was geweest (met onder andere Fucked Up, Down To Nothing en Verse), maar desondanks waren er nog wat kids op komen dagen. De mensen die het organiseerden waren uiterst vriendelijk en we bleven slapen bij één van de promoters. Een vriendelijke jongen die fan bleek te zijn van Transformers. Er werd vervolgens de gehele nacht gekletst over Transformers, Star Wars, superhelden-comics, horrorfilms en andere nerd-dingen. Ik vind het altijd opvallend hoeveel kids in de punk/hardcorescene daarmee bezig zijn…

2nd floor east: zaaltje annex skateparkje annex sauna

Dag 13: woensdag 18 juli, Greenwood, South Carolina @ 2nd floor east
Wederom stond er een klein plaatsje op het programma en ik had er zin in. Ik realiseerde mij deze rit naar Greenwood, dat deze tour belachelijk goed ging. Ik merkte tijdens de shows dat mensen ons goed konden waarderen. We kregen veel goede reacties en het bleek uit de verkoop van de merchandise. Met nog een paar shows op het programma, waren er nog een paar T-shirts en full length cd’s over, en de nieuwe 7 inches gingen als warme broodjes over de toonbank. Ik hou ervan!

Greenwood was wederom een te gek zaaltje, met achterin een quarterpipe! Ken (promoter van de show) was een typische skatepunk: geniale tattoos, uiterst vriendelijk en alles goed geregeld. Die jongen had een rustige uitstraling, maar was super gedreven in het opzetten van shows. Toen de eerste band begon waren er veel jonge kids op de show afgekomen, die enthousiast stonden te kijken naar de band. Er was geen airco in het zaaltje waardoor de hitte bijna ondraaglijk was. Ik was benieuwd of ik tijdens het spelen zou flauw vallen of zou kotsen. Geen van beide was het geval. De show was extreem heet, maar de reactie van het publiek maakte het allemaal goed. Na de show kon ik mijn T-shirt letterlijk uitwringen.

Toen alles weer ingeladen was, vertelde Ken dat er een karaokebar was. Ik heb nog nooit zo snel iedereen in de bus zien springen. Vijf minuten later liepen we een chique hotel binnen, waar in de bar de karaoke-sessie plaatsvond. We liepen binnen en ik wist dat dit een geniale avond ging worden. Een stel veertigers keek ons verbaasd aan, wat verdwaalde dertigers die zich aan het klem zuipen waren aan de bar, een halfbejaarde met een goede country-stem die de boel een beetje opleukte en een jongetje van een jaar of twaalf die fanatiek zijn nummers zong, waren ons publiek. Avonden als deze zijn het mooiste. Iedereen in de bar weet dat wij binnen de kortste keren luidruchtig door de bar heen stuiven. Wij weten dat niemand op ons gezelschap zit te wachten, wat maakt dat we niets te verliezen hebben. Ik word altijd overvallen door een gevoel van schaamteloze baldadigheid.

Ik had van tevoren al afgesproken met Riekus om 'Summer Of ’69' van Bryan Adams te doen, om een traditie levende te houden. Ken had ons al ingeschreven voordat we het doorhadden en binnen vijf minuten had Riekus vier grote glazen pils achter de kiezen. De avond kon beginnen. Ik kan helemaal niet zingen, ik ken de tekst van het liedje nauwelijks. Riekus was aangeschoten. Een beschamende vertoning kon niet uitblijven. Kak aan, daar gaat het ook helemaal niet om. Waar het wel om gaat weet ik tot op heden ook niet. Misschien zit er diep in mij een driftige behoefte om mezelf voor lul te zetten tussen mensen die ik niet ken. Het heeft iets moois, iets zelfdestructiefs. Misschien is het mijn compensatiegedrag voor het feit dat ik niet drink. Joost mag het weten…

Al snel veranderde ons gezelschap in een luide massa van dronken punks, die alles meezongen met wat er op stond en iedereen overdreven aanmoedigde. Sommigen van ons deden (al dan niet hun eigen versie van) ondere andere Rod Stewart, Neil Young en we sloten gezamenlijk af met de rockopera 'Bohemian Rapsody' van het oppermachtige Queen. Er werd geschreeuwd, gespuugd, gevloekt, gedanst. Dat was direct het laatste nummer van de avond en we slenterden moe en voldaan naar de bus om vervolgens in Kens huis in slaap te vallen.

Day off: laaaaang in de bus zitten

Dag 14: donderdag 19 juli, DAY OFF!
Eigenlijk hadden we een show in Durham, North Carolina. Maar het huis waar de show zou plaatsvinden had problemen met de buurt. Of zoiets. Hoe dan ook, we hadden geen show en besloten om zoveel mogelijk te rijden richting de volgende show. Het was een saaie dag, veel asfalt gezien, bij een slecht Mexicaans restaurant gegeten en vervolgens moeten betalen om met zeven mensen in een motel te slapen.

Dag 15: vrijdag 20 juli, Martinsburg, West Virginia @ Boys And Girls Club
We kenden de promoter van de show in Martinsburg al van de vorige tour. Matt stond bekend om zijn lach, met name het geluid van de lach. Matt leek op het kleine broertje van Jim Carrey die zo nu en dan een zenuwtrekje had. Zodra we hem weer zagen begon hij te lachen, waardoor het mij alle moeite kostte om niet in lachen uit te barsten. Wat op zich lullig is, want iedereen om hem heen weet dat het een absurd geluid is, maar Matt is echt één van de meest vriendelijke en behulpzame mensen die ik heb ontmoet op de tour. Zijn hart zit op de juiste plek en is gedreven om zijn bijdrage te leveren aan de DIY-scene. En het went blijkbaar, later op de avond merkte ik het nauwelijks meer.

De show was te gek. Er waren veel mensen op af gekomen en vlak voordat wij wilden gaan spelen (we hadden alles al neer gezet) stond de smeris voor de deur. Er was geklaagd over geluidsoverlast en de smeris dreigde de show plat te leggen. Ik vond het eigenlijk geniaal. Het gehele publiek was duidelijk tegen de smeris en iedereen wilde ons graag zien. Zodra oom agent was vertrokken ging iedereen naar binnen en begonnen we te spelen. We zouden door blijven spelen tot de smeris de stekker eruit kwam trekken. Het publiek stond dicht bij ons en danste en schreeuwde. Ik keek zo nu en dan op of ik mannen in het blauw zag. We speelden een korte set zodat Static Radio ook nog kon spelen. Uiteindelijk is de smeris niet meer terug gekomen, maar zij lieten wel een indruk achter. De kids hier waren bereid om hun show te verdedigen, er werd luidkeels "fuck the police" tussen de nummers door gezongen. Iedereen voelde zich erg punk.

Barbecue en naborrel op de "front porch" in Martinsburg, WV

Naderhand gingen we naar een vriend van de Static jongens, Andy. Bbq stond op het programma, op de veranda. Wat andere mensen van de show waren meegekomen en het was supergezellig. Er werd gekletst over het fenomeen "front porch" (veranda), tattoos, bier, Duitsland, stenen gooien naar de smeris, rellen en gewapende strijd. Ik voelde me geheel thuis. Dit waren enkele van de meest gastvrije mensen die ik heb ontmoet. Zij hadden geen veganistiche maaltijd in huis, dus er werd voor mij een pizza zonder kaas besteld. Ik stond erop om te betalen, maar ik kreeg de kans niet. Er was bier en fris voor iedereen en zij wilden geen bijdrage, wij waren te gast. Ongelooflijk.

Dag 16: zaterdag 21 juli.
Middag: Tom's River, New Jersey @ Tom's River Shed
Avond: New Brunswick, New Jersey @ Court Tavern
Laatste dag van de tour. Iedereen is moe. Iedereen stinkt. Perfecte dag om af te sluiten met twee shows. De middagshow was in een schuur in de achtertuin van Dan, zanger van One Win Choice. Hij heeft samen met zijn vrienden een geïsoleerd schuurtje gebouwd om shows in te doen. Ik ben fan. Het was allemaal een beetje gehaast omdat we ‘s avonds nog een show hadden. De show die avond in New Brunswick begon op tijd en daar waren wij de eerste band. Enige druk zat er dus wel op de ketel. Static Radio en wij zouden allebei een korte set spelen vlak na elkaar om het allemaal te kunnen halen.

De middagshow ging super. Het was druk en warm en ik speelde lekker. Weer het type show dat ik na afloop mijn T-shirt kon uitwringen. Na de show alles snel ingepakt en de laatst overgebleven T-shirts verkocht. De avond daarvoor waren alle cd’s al uitverkocht. Mooie boel. Ik had graag nog willen hangen met Dan en zijn vrienden en de andere bands willen zien. Maar we moesten door naar New Brunswick…

De avondshow was een beetje raar. Het was een benefiet voor een jongen die vlak voordat we op tour gingen was omgekomen in een auto-ongeluk. De jongens van Static Radio kenden hem ook, net zoals de gehele New Jersey punkrock-scene. De opbrengst ging naar de familieleden en bovendien was het een eerbetoon aan de jongen. Static Radio was gevraagd om te spelen en de promoters wilden graag dat wij ook kwamen spelen.

Laatste show op de laatste dag in de Court Tavern, New Brunswick, NJ

Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. Het is op zich een trieste aangelegenheid voor een show, maar ik vond het ook heel gepast en mooi om zo afscheid te nemen van iemand. We kwamen aan en het was megadruk. Er heerste een ontspannen sfeer. Wij moesten als eerste spelen. Voor de show had ik het nog met Willem erover wat we moesten zeggen. We waren het er allebei mee eens dat we ons respect wilden uiten naar de nabestaanden, en dat we vereerd waren dat we op de avond konden spelen. We kenden de jongen persoonlijk niet, maar hij was 27 jaar en dat is te jong om uit het leven gerukt te worden. Ik bedoel, wij maken allemaal plannen voor ons leven. Zijn leven is voorbij. Triest.

De show was te gek. Er heerste een gemoedelijke sfeer. Static Radio speelde één van hun beste shows. Ik ben blij dat deze show een afsluiting van de tour was.

Laatste ochtendmaal. Niet slecht... niet slecht

Dag 17: zondag 22 juli, New Brunswick/JFK Airport (NYC)
"Aan alles komt een einde." Gooien met clichés heeft altijd iets bederfelijks, vind je niet? Maar het einde van de tour liet ons achter met een zeer voldaan gevoel. Op de dag van vertrek hebben we eerst nog even een duik genomen in het zwembad van Melissa (zanger Mike zijn vriendin) en alles rustig ingepakt. Het was een mooie tour. De publieksreactie was ongelooflijk, de verkoop van merch was te veel (alles was op!). We hebben veel oude bekenden weer gezien en nog meer nieuwe vrienden gemaakt. We hebben een nieuwe held: Louis CK. We hebben geleerd dat Amerikanen erg slecht in kunnen schatten hoelang het duurt om van A naar B te komen. We hebben zoveel nieuwe muziek leren kennen, zoveel nieuwe vette bands gehoord. We hebben genoeg redenen om snel weer terug te gaan.


Meer informatie op:
www.antillectual.com
www.myspace.com/antillectual
www.myspace.com/staticradio
www.myspace.com/transatlantictour
Bovendien staat op YouTube een videodagboek dat de band heeft bijgehouden van deze tour.