Drie-eenheid T-99 over 'Vagabonds'

Twee jaar na 'Cherrystone Park' kwam T-99 met de opvolger en ook 'Vagabonds' pakte onze recensent weer bij de lurven. Hij was overtuigd en sprak van "een heerlijk album" dat "het bewijs is dat we voor goede rootsrock niet per se naar Amerika hoeven te kijken. Sterker nog, het niveau van de vierde T-99 langspeler doet beslist niet onder voor het betere werk uit het land van Uncle Sam." Amen! Maar wat vinden de heren er zelf van? Zanger/gitarist (en banjo) Mischa den Haring, Martin de Ruiter (drums en zang) en bassist Donné La Fontaine verschaffen uitleg.

Mischa: Voor ‘Vagabonds’ wilden we toegankelijke liedjes schrijven; kort, compact, catchy maar heel duidelijk met een T-99 stempel. De voorganger ‘Cherrystone Park’ is een relatief donker album, deze keer wilden we ook een iets vrolijker kant van ons laten zien, al staan er nog steeds wel wat melancholieke en sombere songs op deze nieuwe cd. Alle drie hebben we een zeer brede smaak en dat levert bij ieder album weer een gezonde ratjetoe aan invloeden op die wonderwel altijd bij elkaar passen.

Martin: Van de vorige cd konden we ook te weinig nummers live spelen vanwege overdubs of andere kunstmatige ingrepen. De nummers van ‘Vagabonds’ wilden we zoveel mogelijk wél live kunnen spelen.

Mischa: Als T-99 nummers schrijft gebeurt dit op heel verschillende manieren. De ene keer komt iemand met vastomlijnde muziek en tekst, een andere keer komt iemand met een melodie en/of tekst waar we samen een nummer omheen bouwen en weer een andere manier is dat we gezamenlijk vanaf de grond iets in elkaar zetten. Sommige nummers zijn dus in 5 minuten in elkaar geboetseerd, anderen stonden al jaren in de steigers voordat ze het
licht zagen.

Drunk
Mischa: Is een voorbeeld van een song die relatief snel ontstaan is. De gitaarriff waar het nummer mee begint is tevens de basis van het nummer en is een riff die Donné ontdekte in een nummer van een bekende band uit de jaren 90…hmm…Donné, hoe heet dat nummer ook al weer? Een tekst waar ik al voor het bestaan van dit nummer aan werkte paste na wat aanpassingen en tweaks perfect op dit nummer. Het bruggetje ontstond later. Donné…vertel eens over die omgekeerde gitaarsolo?

Donné: Die gitaarsolo was te bluesy naar mijn smaak, achterstevoren daarentegen lekker freaky! De band waaraan Mischa refereert is Morphine met ‘Honey White’ uit 1995…

Betty
Mischa: De ragtime-achtige gitaarpartij is zo’n ding dat ik al vaker zat te pingelen op momenten dat ik even niks te doen had. Het ontstond zomaar, net als zo vele andere ideetjes een basis kunnen vormen om later een nummer van te maken. De tekst is pas in een later stadium geschreven. Tijdens het uitwerken van de song ontstond er in mijn beleving een soort Ry Cooder meets G. Love sfeertje, mede dankzij de mooi gevonden ritmesectie-partijen van Donné en Martin.

Tijdens de arrangeer-sessies kwam ik op het idee om een simpel mondharmonica-partijtje in te brengen als hoofdthema. Ik kan totaal niet toeten of blazen op zo’n ding, maar toet-piep kon ik er gelukkig nog wel uithalen.

Hey Hey
Mischa: Dit nummer koste iets meer moeite om te schrijven. De tekst van Martin was weliswaar af maar de muziek moest er nog voor geschreven worden. Al was de melodie die Martin er bij had bedacht ook al zo goed als bepaald. Het gevoel dat ik bij het nummer had was een soort circusorkest dat aan het eind van een avond hard werken nog wat zit te jammen. Een circusband die al 3.000 keer exact dezelfde show heeft moeten spelen, naar een beter leven verlangt en moe is en die nu hun eigen muziek mag spelen…zoiets…vandaar wellicht de Vaudeville sfeer?…Uiteindelijk is dit één van mijn favoriete nummers van de plaat geworden…

Martin: Voor mijn gevoel hebben we dit nummer ook 3.000 keer ingespeeld om die feel te krijgen. Het past helemaal in het circus-concept, dat bij wel meer nummers om de hoek komt kijken en dat eerst zo'n beetje de leidraad was voor deze cd. De kreet “hey hey” komt van geluidsman Jan Veltman die altijd met een ferm "hey hey" de microfoons checkt.

Sun
Mischa: Een bluesy gitaarpartijtje dat Donné eens zat te spelen tijdens een huiskamer-sessie vormde de basis voor dit nummer…De tekst is afkomstig van Martin. De super-irritante gitaarlick die constant door het nummer heen loopt zorgt voor een licht hallucinerende en tevens intrigerende werking. Ik kwam op een aantal Booker T-achtige soullicks om het refrein mee samen te kunnen stellen. Na wat gepuzzel en geschuif met ingrediënten ontstond het nummer waar we onlangs een videoclip voor hebben (laten) maken: http://www.youtube.com/watch?v=2Dx32NO_BTg (zie ook onderaan dit interview!).

Martin: die gitaarpartij van Donné waren we nog bijna kwijt. Ik had het hem een keer horen spelen en had toen in gedachten de tekst er bij gezongen. Omdat we met een andere lick aan het stoeien waren had ik het gelaten voor wat het was. Maar na een week of twee waren we nog niet tevreden en heeft Donné na een tijdje zoeken deze boogie teruggevonden. In de studio hadden we nog even verschil van mening over hoe we het moesten spelen. Daar zijn we nooit helemaal uit gekomen. Uiteindelijk heeft dat het mooie ambiguïteit gevoel veroorzaakt (vind ik).

Fichez Le Camp
Mischa: Een Noord-Afrikaans, of zoals je wilt Klezmer aandoend gitaarthema, dat ik eens ontdekte op m’n gitaar, zat al weken in mijn hoofd. Ik kreeg het er simpelweg niet uit. Ik wilde hier heel graag iets mee doen. Voornaamste was zoeken naar een goede groove om dit op te kunnen plaatsen. Het werd een soort jungle-oer-drums die perfect als basis diende voor het thema. Het zoeken was naar een goede tekst. Die moest naar mijn smaak juist niet in het Engels zijn. Iets oriëntaals of Afrikaans of zoiets…of misschien zelfs wel een taal die nog niet uitgevonden was…hmm… Maar ja, bedenk maar eens iets…toen kwam Martin op het idee om in het Frans te zingen…

Martin: Die groove hoorde ik vaak uit auto's komen die voor de deur stonden geparkeerd en waar groepjes kids omheen hingen te chillen. Vanwege de vette bassen die overal doorheen dringen kon ik het in de huiskamer goed volgen en kreeg ik die beat vervolgens niet meer uit mijn hoofd. Had eerst niet zo'n zin om dat het hele nummer te spelen (ik werd er al goed gek van in m'n hoofd), maar het bleek toch de beste begeleiding te zijn. Die kids zijn zo gek nog niet... De tekst bestaat uit standaard versierzinnen voor vakantieliefdes (inclusief het blauwtje), altijd handig op reis.

Hope It's Gonna Rain
Mischa: Het zal sommigen misschien verbazen maar de oorsprong van deze song ligt bij de hotdog-stand op het Leidse Plein… Vorig jaar zomer was dit de laatste plaats waar nog wat te eten viel te halen na een avondje wild de beest uitgehangen te hebben in de Melkweg. Een broodje worst waar ik (zelf) veel teveel saus op deed. Lopend, met de fiets aan de hand probeerde ik het broodje naar binnen te werken wat resulteerde in een enorme kwat ketchup/curry/mayonaise en mosterd op m’n trapper… Na het diner stapte ik gewoon weer op de fiets waarbij ik m’n zool van m’n schoen vol in de brei van sausen perste.

Onderweg naar huis fietsend mijmerde ik: als het nu eens zou gaan regenen… Zo kwam ik op “I hope it’s gonna rain”…die zin riep zoveel metaforen in me op dat ik meteen diezelfde nacht nog een blauwdruk maakte voor dit nummer. ’s Ochtends werkte ik het verder uit, waarbij opeens het desolate beeld van een riviertje dat achter het huis bij mijn moeder loopt mij maar niet los wilde laten. Helaas had het nog steeds niet geregend…

Tijdens de opnames ontstonden er steeds meer mooie ideeën om dit nummer nog meer cachet te geven zoals het toevoegen van trompetpartijen van Donné en het gebruik van een metalen buis die Martin tegen een ijzeren paal aansloeg in een enorme galmende loods naast de studio.

3 X Rooster
Mischa: Eén van de weinige teksten die we voor dit album samen schreven. De tempowisseling tijdens de refreintjes vonden we zelf een erg goeie vondst en de stukjes contrabas aan het eind van de solo en aan het eind geven het nummer een originele twist mee.

Martin: Voor de tekst hebben we zelfs om beurten een regel geschreven, totaal associatief. Uiteindelijk kwam er toch een verhaal uit. En waren die basstukjes niet eerst zelfs het uitgangspunt voor het hele nummer? Kun je nagaan hoe van complete ideeën soms een paar seconden overblijven.

Have You Ever
Mischa: Dit nummer had ik geschreven waarbij ik een country-feel in mijn achterhoofd had. Niet iedereen in de band was hier even gelukkig mee, herinner ik me. Aangezien we een democratische band zijn en gelukkig niet snel opgeven zijn we aan het zoeken geslagen om een versie te vinden waar iedereen zich in kon vinden. De tekst gaat grappig genoeg over dat als je iets niet aanstaat of er niet gelukkig mee bent, je gewoon op zoek moet gaan naar iets anders…”Cut your hair if it’s growing too long, switch to water if the wine is too strong”…

On The Verge Of A Breakdown
Mischa: Deze tekst uit de koker van Martin raakt me nog steeds iedere keer als we ‘m spelen of als ik het hoor…erg fijn om te spelen ook… Hoe we op deze versie uit zijn gekomen weet ik niet meer zo goed…

Martin: De tekst is zo persoonlijk dat ik dat 'm liever voor mezelf hou. Haal eruit wat je nodig hebt, zou ik zeggen. De feel die ik erbij had was duidelijk een country-feel. Na twee platen gemaakt te hebben met Teddy Morgan was dit dan ook het logische arrangement voor ons.

Human Cannonball
Mischa: Tijdens de opnamen van ‘Cherrystone Park’ werd dit nummer al eens opgenomen maar haalde het de plaat niet omdat het niet tussen de andere nummers paste. Op ‘Vagabonds’ paste na wat aanpassingen deze instrumental beter. Het is een over the top hillbilly/surf/new orleans ding geworden met in het achterhoofd een spectaculaire trapezeact of zoals de titel al zegt een human cannonball.

New Moon
Mischa: Net als ‘Have You Ever’ werd deze anders dan hoe die van de tekentafel af kwam. Oorspronkelijk had ik hier een hillbilly/blue grass idee bij dat veel sneller ging maar na wat oefensessies pakte die aanpak niet goed uit. Tijdens onze repetitie-marathon; een paar dagen voor de opnames raakte ik per ongeluk een verkeerde snaar waardoor een dissonant akkoord ontstond. Dit gaf meteen een Egyptisch sfeertje: Eureka! Uitwerken die hap meteen! De gestreken bas van Donné en het kamelen-loopje van Martin maakten het helemaal af. Als je goed naar het nummer luistert hoor je ook nog Donné’s “Berberse” fluitpartijen…

Willow
Mischa: Onze boogie-disco-stamper ontstond tijdens één van onze wekelijkse thuisrepetities. Een boogie die we vroeger wel eens speelden had zo’n vette lick, waar ik heel graag iets mee wilde doen maar wat nog niet af was, laat staan een tekst had. Na het drinken van wat flessen Willowglen (de huiswijn van de supermarkt bij mij om de hoek) ontstond het idee om een nummer te schrijven over een dansje dat onze geluidsman en goeie vriend Evert Kaatee altijd deed als hij wat wijn ophad. Dat dansje heeft wel iets weg van een kruising tussen hiphop en new wave waarbij je je armen laat zwieren…als een wilg zeg maar…

Tijdens de opnames was het nummer nog net iets te standaard…iets teveel boogie en disco, maar te weinig T-99... Ik bedacht op aanraden van Donné nog een wat aparter refreinschema wat de boel lekker losschudde en uit elkaar trok…”Do the Willow!”

Martin: Tijdens het mixen zijn we samen met studiobaas/engineer Erik Spanjer flink uit ons dak gegaan met allerlei geluidseffecten. Uiteindelijk kwamen we uit op deze mix, al hadden we het nog veel doller kunnen maken. Dit vind ik nog wel een kandidaat voor een vette remix!

She's Still Around
Mischa: Over dit nummer kan Donné veel vertellen denk ik…Hij schreef en componeerde dit stuk en de rillingen liepen over m’n rug toen ik de blauwdruk er van te horen kreeg… De meeste partijen zijn ook door Donné ingespeeld…

Donné: Dit nummer is ontstaan tijdens een treinreis vanuit Brussel naar Amsterdam. Ik las in een boek van Maarten Biesheuvel waarin hij de situatie beschreef van een man op het kerkhof. Een goede vriend van mij had net zijn moeder verloren en dat hield mij al enige tijd bezig! Hier zit muziek in dacht ik en begon vervolgens de tekst te schrijven. Eenmaal thuis begon ik meteen met de muziek uit te werken en de tekst te verfijnen. Alle partijen had ik voor Mischa en Martin op band gezet, zelfs de zang; wat erin resulteerde dat ikzelf de zang ook op plaat moest persen!

Martin: Wat mij betreft had de demoversie van Donné zo op de plaat gemogen. Eigenlijk wilde hij dat Mischa of ik dit zouden zingen, maar dat weigerden we gewoon. Wij hadden dit niet beter gekund.


Via deze pagina op de T-99 site kun je vijf nummers van het album beluisteren/downloaden.