Scram C Baby in drievoud over 'The Thing That Wears My Ring'

Het was even stil rond Scram C Baby, maar na vier jaar en een bezettingswisseling (Robert Lagendijk ging, en Leon Caren van Blues Brother Castro kwam) is de Amsterdamse band weer helemaal terug. En hoe: op 16 april verscheen met 'The Thing That Wears My Ring' een bijzondere plaat.

Een plaat die je volgens onze recensent of waardeert of juist helemaal niet. De recensent twijfelt, want: "het ene moment overtuigt Scram C Baby met heerlijk noisy gitaarwerk, maar het andere moment is het te moeilijk. We horen veel elektronica en op sommige nummers barst het lekker los. Zo eigenzinnig als Scram C Baby altijd is geweest, zo ook deze plaat weer."

We vroegen de band naar uitleg over de nummers en kregen die uit de monden van gitarist Frank van Praag, bassist Geert de Groot en John Cees Smit (gitaar en zang). Het drietal blijkt het overigens niet op alle punten eens, wat het niet minder interessant maakt. Vaak verhelderend, soms met een dikke, vette knipoog.


Enter To Go
Geert: Mijn vriendin stond erop dat er, op z'n minst nog een extra refreintje bij moest. Aldus geschiedde … Cruciaal! John Cees: Op de één of andere manier moet ik aan driekoningen denken. Welke drie en waarom? Al sla je me dood. Frank: Meestal komt John Cees met een idee binnenvallen, zingt dat op een clicktrack in en vertrekt weer. Vervolgens gaan Geert en ik met al het instrumentarium aan de slag om er een het liedje van te maken. Echter niet bij dit nummer. De muziek stond al op tape, toen John Cees er één enkele poging aan waagde.

The Thing That Wears My Ring
Geert: Eén van de eerste reacties op de titel van de plaat was dat ze vrouwonvriendelijk zou zijn. Onzin, ‘The Thing That Wears My Ring’ is datgene wat je bezig houdt en waarmee je een verbintenis aangaat. Het staat ook voor de band zelf. John Cees: Een ding van minstens tien jaar geleden zit weer als gegoten. Een nummer over reizen. Frank: Eerste versie uit 1994: destijds opgenomen met oud mecano-drummer en dichter/performer Ton Lebbink. Op één van de allereerste Atari midicomputers.

Where Were You When The Lights Went Out
Frank: Onwaarschijnlijk voor een nummer van twee minuten hoeveel versies we hiervan gemaakt hebben. Uiteindelijk gaf John Cees de juiste draai. Verder met Leon Caren op drum, die net als bij ‘Anymore’ ergens diep weggestopt zit onder de samples. Wonderbaarlijk hoe dit werkt, want zonder deze drums klinkt het geheel erg naar plastic.

Geert: De drumpartijen zijn trouwens in het Vondelpark opgenomen door Henk Jonkers. Henk heeft ons ook met het opnemen van gitaren en zang bij enkele andere nummers op deze plaat bijgestaan. Waarvoor dank! John Cees: Met Leon Caren op backing vocals over die weggestopte drums.

Never Gonna Stop
Geert: JC zingt een nieuw nummer dat al helemaal af is in zijn hoofd en legt tegelijkertijd fonetisch uit hoe de muziek zal moeten gaan klinken on one amazing track. Het gaat over vinden en verliezen (of omgekeerd). Frank: Volgens mij was de eerste versie van dit nummer eigenlijk een zoetgevooisde ballad van 5 minuten. John Cees: Nietes. Frank: Welles. Wil je het terug horen?

Gonzalez
Frank: De omgekeerde methode. De muziek stond dit keer weer helemaal op band. John Cees hoorde, zong en overwon. Conclusie bij de koffie daarna: helemaal niets meer aan doen. Pure improvisatie: “Hey look there in the corner, isn't that our dick head Gonzalez talking there.” John Cees: Het nummer dat Studio Sport net niet haalde. Voor het eerst in de televisiegeschiedenis was de tennisfinale al begonnen bij de start van de uitzending. Het "opweg-naar-de-finale" filmpje werd geskipt. Misschien had het nog een kans gehad als Gonzalez wel van Federer had gewonnen.

First Donkey
John Cees: En god schiep: de dronken ezel. De eenvoud van de compositie vind ik doeltreffend. Het is de eerste nieuwe opname, als ik me niet vergis. Het speelt zich af in een dorpje waar iemand plotseling iedereen kwijt is. Zo, van het een op het andere moment. Geert: Het vertrek van Robert gaf ons de gelegenheid het creatieve proces op een andere wijze te benaderen. We waren niet meer gebonden aan het stramien van een optredende band, van oefenruimtes en dergelijke. We hadden dus totale vrijheid om whatever te doen. ‘First Donkey’ was daarbij de aftrap.

Frank: We zijn eindeloos lang met de zang bezig geweest. Uiteindelijk bleek net als bij ‘Let It Ring’ en ‘Charlie Time’ de allereerste track toch de beste. Ook bij de invulling van de liedjes is het vaak zo gegaan. Eerst was er de basis. Vervolgens gingen we experimenteren met alle mogelijkheden die we tot onze beschikking hadden. Dat resulteerde in heel veel toeters en bellen, waarna het strippen begon. Wat we overhielden lag dan vaak weer in de buurt van de eerste versie. Als je het zo bekijkt is muziek maken toch maar een rare bezigheid.

Cheer Up
Geert: God laat per ongeluk een nederklassieker vallen, onze eigen JC vangt 'm op en deelt het met ons. Amen. Frank: Maar God herhaalt zich blijkbaar, want de melodie komt heel bekend voor. Waarvan? Geen flauw idee. Als iemand het weet, vertel het ons, want de kwestie houdt ons al tijden bezig. Voorlopig houden we het op "jatwerk uit het collectieve onderbewustzijn", zoals Jacob Haagsma in de NRC opmerkte. John Cees: De nieuwe vrolijkheid…

Charlie Time
John Cees: Romantische popmuziek van voor 1950 op zijn Scram C Baby's. Het gaat over iemand die een liefdesliedje zingt. Geert: En dan een videoclip met Leland Palmer die het lied playbackt in een oude ballroom, dansend met een onzichtbare danspartner. Ik word altijd vrolijk van dit nummer. Frank: Het is grappig om te zien hoe serieus de plaat soms beschreven wordt, terwijl bijvoorbeeld dit nummer toch echt vrij hilarisch is. In ieder geval met een hele dikke, vette knipoog.

Anymore
John Cees: Iemand wordt wakker, hoort zichzelf snurken en voelt zich daar wat ongemakkelijk bij. Geert waardeert een fragmentje op tot een heel nummer. Frank: Weer met Leon Caren op drums.

The Island Of No Return
John Cees: Die dag waren we lang bezig met een versie van ‘Don't Fuck With Sex’ (een nummer dat uiteindelijk niet op de plaat is gekomen, maar wel in de player links te horen is). Vlak voordat ik wegging, heb ik nog snel een idee uitgeprobeerd en op de fiets naar huis het tussenstuk door getelefoneerd. Dit is het resultaat.

Geert: Een liedje of een tekst van Scram C Baby moet het liefst van zoveel mogelijk kanten aankomen. Het is heel belangrijk dat de verbeelding ermee aan de haal kan gaan. Frank: Zijn hoofd had nog nooit zo vol met poëtische gedachten gezeten, als op de dag dat het er werd afgehakt.

We're In Love
Geert: Het eerste voetballiefdeslied voor zover ik weet. Daar waar voetbalcultuur, poëzie en een waarachtig gevoel voor melodie samenkomen. Op de achtergrond horen wij, door Frans Hagenaars, geruïneerde geluidsopnamen van de opwindende formatie 'Bouillon'. We hopen dat het ooit opgenomen wordt in het repertoire der clubliederen.

John Cees: Met een verbouwd zinnetje uit de pocket ‘Johnny and the Dead’. Ik had verwacht dat Frank en Geert hier met drum, gitaar en bas aan de slag zouden gaan. Dat gebeurde niet. Frank: Of je houdt van dit lied of je zegt direct skippen. Waarschijnlijk heeft dat ook met het onderwerp te maken. Liedjes over de liefde, daar zijn er veel van. Liedjes over voetbal al een stuk minder en liedjes over voetbal en de liefde bestaan al helemaal niet. Toch een boeiende combi.

Let It Ring
John Cees: Ik had hier een erg country-gevoel bij. Geert: De favoriet van Henk J. Frank: En een absolute hit.

Being Around
Frank: Dit nummer had al op ‘Et Maintenant … Le Rock’ kunnen staan. We hebben namelijk bij alle voorgaande cd's wel een versie hiervan opgenomen. Maar steeds ontbrak er iets. Gelukkig dat we nu eindelijk de juiste vorm hebben gevonden. Maar of het ook de absolute versie is. Ik weet het niet. Wordt vervolgd.

Geert: ‘Sunburnt’ is ook zo'n nummer. Van punk, reggae, smurfen naar indie en platte disco. Alle hoeken zijn verkend, maar ook voor deze plaat is ie uiteindelijk weer afgevallen. Wordt ook vervolgd. John Cees: Huiselijk geweld in pop. Poppenhuis dus.

Evening Dress
Frank: Hoogtepunt: de prachtige, verbouwde bassolo van Geert aan het eind van het nummer. Misschien ook wel het beste nummer van de plaat. John Cees: Een partijtje schaken in een verkleedkist. Roderik van de Wardt, een vriend sinds de lagere school, op mondharmonica. Ik had hem een hele tijd niet gezien. Het was een bijzonder moment. Geert: Waarschijnlijk de grootste uitdaging live.

So Unique
Geert: Mijn broers favoriete nummer. Frank: We hebben voor een aantal gitaarpartijen gebruik gemaakt van de oefenruimte in het Vondelpark. Dit nummer viel blijkbaar precies in het speelkwartier, wat resulteerde in een onwaarschijnlijke janboel aan gitaren. Een dikke pluim voor Frans Hagenaars, die deze geweldige mix er van heeft weten te maken. John Cees: Je wordt meestal alleen geboren en gaat alleen dood. En daartussenin ben je ook alleen. En uniek. Ook met Ro op harmonica!

For Our Gracious Hearts
Frank: Opgenomen in één van de oude huizen van Geert: aan de Prinsengracht. Het was prachtig weer, de ramen stonden open en de Gay Parade voer langs. Bij al dat moois moet een hond wel blaffen. Aanvankelijk waren we het erover eens dat ieder nummer de laatste mocht zijn, behalve deze. Zal je altijd zien: hij schoof uiteindelijk steeds meer naar achteren totdat hij niet verder kon. Dit nummer stond trouwens ook op onze "best off": als een soort van aankondiging van de nieuwe plaat.

Geert: Die hond was mijn lieve 'Poei'. Ze is anderhalf jaar geleden overleden. Op deze manier is ze toch een beetje onsterfelijk geworden. John Cees: Deze track heeft voor mij iets universeels. Het begin van het einde: Enter To Go.


Op www.myspace.com/scramcbaby is de titelsong van het nieuwe album te beluisteren.