Vier weken door Noord-Amerika met The Bent Moustache en Sebadoh

Sebadoh (links) en TBM (rechts), met derde van links Lou Barlow en als vierde TBM-frontman Ajay Sagger

Het Nederlandse populaire muziekgezelschap The Bent Moustache is, op uitnodiging van de legendarische indie-noise-rock band Sebadoh, zeven weken op tour geweest door Amerika en Canada. De band uit Krommenie maakt naar eigen zeggen indierock met dub-invloeden. Op 7 mei verschijnt bij Transformed Dreams de debuut-cd 'Forst'. In Amerika lag die al op 26 maart in de betere zaken.

Wij vroegen de band om een verslag voor onze rubriek De Week Van, en werden beloond met een verslag van 21 maart tot en met 16 april. Niet verkeerd, dat is dus het viervoudige! Bereid je voor op een flinke portie, bevlogen leesvoer van de hand van zanger/bassist Ajay Sagger, die deze tour tegelijkertijd ook als tourmanager en geluidsman van Sebadoh optrad. Ook de zieleroerselen van collega-bandleden Pim, Jer en Wilf komen voorbij. Al lezende zul je niet alleen een hoop leren over de Verenigde Staten (van politiek tot cultuur), maar ook The Bent Moustache en Sebadoh – de band rond Dinosaur Jr. Lou Barlow – beter leren kennen.

De inleiding covert de periode van 26 februari - 20 maart:
"Ladies and gentlemen, please stand up for the president of the United States of America!" Nou ja, sta niet op! Hij is een eikel, een oorlogshitser en dement. Hij zou moeten worden afgezet en met de Bronx Cheer uitgefloten! De mensen die op onze shows afkomen zijn over het algemeen geweldige mensen die snappen dat hun president een lul is. En dat laten ze ons weten ook.

Op dit moment zitten we in de laatste twee weken van de tour, die tot nu toe een ongekend succes is geweest. De tour begon aan de westkust, waar zonverbrande kids hun surfboards lang genoeg opzij legden om voor beide bands hun benen onder hun kont vandaan te dansen. In het noordwesten zweetten de post-grunge kids, al dansend op de gitaarherrie van The Bent Moustache, hun flanellen shirtjes nat.

De Canadezen in Vancouver waren een en al oor, geheel in de geest van Stompin' Tom Connors en DOA.... wat hebben ze daar toch een lekkere wiet, man! "Van die muziek raak ik gewoon helemaal opgewonden." Maar wij bleven totaal nuchter, want die nacht na de show moesten we nog een heel eind terug naar de VS. Een Amerikaanse douanebeambte gaf ons drieën de wind van voren. "Jullie bevinden je in de gevarenzone," waarschuwde hij ons. Homeland (in)Security is een lachertje en totale geldverspilling. De Amerikanen leven met een gevoel van angst dat is gecreëerd door hun eigen federale overheid, die de eigen tekortkomingen probeert te verdoezelen door ze af te schuiven op "de terroristen".

Herinnering aan Ronald Reagan

Wij zijn gewoon muzikanten en minstens even goed in het verspreiden van onze waarheid. Ja, popmuziek en politiek gaan uitstekend samen. Ik was dol op de discussies in de jaren ‘70 over de vraag of sport en politiek konden en mochten samengaan. Golfen in Sun City, Zola Budd die uitkwam voor Engeland, de world cup in Argentinië, crickettoernooien in Zuid-Afrika die werden georganiseerd door Kerry Packer, enzovoort enzovoort. Aan welke kant sta jij, makker? Muziek en politiek was altijd een goede keus als je wilde spelen met je artistieke geloofwaardigheid en commerciële zelfmoord wilde plegen. Van Woody Guthrie en Crass tot de Dixie Chicks, als je boos bent en wilt worden uitgekotst weet je wat je moet doen. Hoe kun je je frustraties over het onrecht in de wereld nu beter uitdrukken dan met een liedje! The Beatles hebben het onderwerp "liefde" volledig uitgemolken, en niemand kon dat beter dan zij.

De swingende songs van The Bent Moustache gaan zowel over persoonlijke politiek als over "echte" politiek. Maar alles wat we in ons leven doen is politiek getint. Je kunt er niet aan ontsnappen. Als mensen ons willen vergelijken met Crass of The Ex of, zoals vaak gebeurt, met The Fall, dan is dat prima. Het leukste wat ik heb gehoord is van een jongen die na een optreden naar me toe kwam en zei dat we klonken als een kruising tussen Electric Six en The Darkness!!!!! Hee, je kunt beter iets vinden dan helemaal niets.

Het optreden in San Francisco ging erg lekker... zelfs zo lekker dat de Amerikaanse distributeur Revolver ons meteen na het optreden een distributiedeal aanbood. Ja, die avond hebben we de beker gewonnen. In The Troubadour in Los Angeles stond het vol met poseurs (dude, hier komen alle hair-metal bands vandaan, dit is de plek waar ze op de wc out gingen met een naald in hun arm terwijl een bimbo ze een blow-job gaf), maar Spaceland was van ons.... helemaal van ons. De dynamiek van de band komt zoveel beter tot zijn recht op een klein podium waar we letterlijk bovenop elkaar staan te spelen.

Het midwesten staat garant voor lange, maar prachtige autoritten en een ongelooflijke hitte. Het publiek is blij dat je in hun stad komt spelen en viert dat door je vol te gooien met het lokale bier. Ze roepen en juichen, en aan het eind van de avond zeggen ze dat je "awesome" was en "you guys rocked!" Maar ze kopen geen cd, omdat ze al hun zuurverdiende geld al aan drank hebben uitgegeven. Daar schieten we weinig mee op, maar we maken overal vrienden en hopen dat ze de volgende dag, als hun hersencellen weer wat zijn bijgekomen van de enorme aanslag van al die drank, toch nog aan The Bent Moustache zullen denken.

Ajay en Wilf met invalgitarist J. Mascis

Eén van de "voordelen" van dit soort shows is dat ieder jantje en pietje die zelf ook in een band speelt zijn of haar cd meebrengt en je vraagt ernaar te luisteren en te laten weten wat je vindt. Voor de jongens van Sebadoh is het soms wel een triest verhaal. Kids stoppen Lou, Jason of Eric een smoezelige cd-r toe en vertellen daarbij dat Sebadoh een groot voorbeeld voor ze is en ze enorm heeft beïnvloed. Nou, als we zo'n 20 verschillende cd's hebben verzameld komt de jury in de tourbus bij elkaar. We proberen onbevooroordeeld naar elke cd te luisteren, maar na het snel beluisteren van een paar liedjes gaat meestal al de toeter. De kids die zeggen dat ze door Sebadoh zijn beïnvloed, maken meestal de slechtste muziek. Zelfingenomen, slecht opgenomen gezeur.... wat natuurlijk in niets op Sebadoh lijkt!

De winnaar tot nu toe is Ray Reeves, een muziekleraar uit Tempe, Arizona. Hij gaf me een cd-r zonder titels erop, maar met alleen een goedkoop visitekaartje met zijn gegevens. Het lijkt erop dat hij drum-, bas- en gitaarles geeft. Zijn e-mailadres is rayagainstthemachine@yahoo.com! De cd was in ieder geval erg interessant... zo te horen thuis opgenomen in zijn garage, met een schreeuwerig en krasserig geluid. Zeg maar een kruising tussen Crass en Daniel Johnston. Het beste nummer is een opvolging van autoalarmen met verschillende tonen en ritmes, met daaroverheen een perfect passende drumbeat. Geweldig.

21 maart
We reden Chicago binnen terwijl we naar "The Mekons" luisterden. Deze stad heeft uitstekende underground-muziek altijd enorm gesteund en het is dan ook geen verrassing dat "The Mekons", afkomstig uit de Engelse stad Leeds, hier hun spirituele en fysieke thuis vonden. De stad bulkt van de geweldige labels, coole opnametechnici, studio's en talloze topbands. Sommige muzikanten en muziekfans uit Chicago zijn weliswaar enigszins over het paard getild (een natuurlijke reactie op de bullshit uit New York City en de westkust), maar wat doet dat er nou toe. De bezoekers van Metro wisten ons in ieder geval erg te waarderen. Als ze van "The Mekons" houden, moeten ze ons toch zeker ook leuk vinden! Ha! De academie van muzikale intellectuelen in Chicago... ze hebben ons goedgekeurd!!!

22 maart
Detroit is helemaal Motown, zowel de auto's als de muziek. Plus crack, daklozen en verval. Onder de zaal bevindt zich een enorme bowlingzaal, die de hele nacht open is. En er is een dj die punkrockplaten draait terwijl je aan het bowlen bent. Na een pizza en een biertje kun je heerlijk bowlen en pogoën!

23 maart - 27 maart
Na Detroit gaan we naar West-Massachusetts waar we vijf dagen lang bij de ouders van Lou te gast zijn om uit te rusten en normale dingen te doen. De ouders van Lou stelen onze harten. We mogen doen wat we willen, we krijgen een auto tot onze beschikking en de vader van Lou neemt ons een dag lang mee om de omgeving te bekijken en platen te kopen! Wat is er nou leuker dan dat? In ruil daarvoor koken we voor ze en brengen we heel wat leven en herrie in hun huis.

Live

25 maart
The Bent Moustache is uitgenodigd om te spelen op het geweldige Gladtree-festival, waar bijvoorbeeld ook "Sunburned Hand of The Man", "MV/EE" en Thurston Moore spelen. Het festival vindt plaats op het universiteitsterrein in Hampshire en wij spelen op zondag. Onze gitarist Jer vertrekt op zaterdag naar New York om vrienden te bezoeken, dus zoeken we een nieuwe gitarist: de lokale gitaarheld Joseph Mascis van Dinosaur Jr. We oefenen 's ochtends en spelen 's middags. In onze liedjes zijn nog nooit zoveel gitaarsolo's te horen geweest! J. breekt tijdens het eerste nummer vier snaren!!! Ja Joseph, dat krijg je nou als je in een échte band speelt!

29 maart
De onderbreking in Westfield is meer dan welkom. Het volgende optreden in Northampton is de grote homecoming-show van "Sebadoh". De gastenlijst staat vol familieleden en kennissen en de rest van het publiek is een mengeling van grijze oude fans en jonge nieuwe volgelingen. Het was een voorrecht om te mogen spelen voor dit publiek: de familie Barlow, die zo goed voor ons heeft gezorgd, de indie-pensionada's uit West-Massachussets en nieuwe en oude vrienden. De leden van The Bent Moustache waren blij dat meneer en mevrouw Barlow zich zo goed amuseerden. Het optreden van Sebadoh kent één minder leuk moment.... oude amigo Kurt F maakt tijdens het stagediven een lelijke landing op de dansvloer. Hij is een tijdje buiten kennis en moet naar huis worden gebracht. Dat noem je nou "smashing yer head on the punk rock!"

30 maart
Boston: via de Mass turnpike komen we in Boston, thuisbasis van de Red Sox en vechtende Ieren, Paul Revere en Samuel Adams. We bezoeken een geweldige platenzaak die naast de zaal ligt en wordt gerund door twee stokoude, dovige zonderlingen. Je moet je door stapels en stapels vinyl werken en voordat je beseft wat er gebeurt, overlaadt het dynamische duo je met waanzinnige verhalen over bands waarvan je nog nooit hebt gehoord terwijl hun valse gebitten in hun kaken rammelen en het spuug uit hun mond druipt. Ik koop uiteindelijk een plaat met de beste toespraken van Hitler en marsmuziek... onderdeel van een serie! Dat geeft precies aan hoe overdonderd ik was door mijn bezoek aan de winkel!

31 maart
New York City: We moeten al om 3 uur 's middags opbouwen voor een vroege show. De deuren gaan open om 17.30 uur, The Bent Moustache speelt om 17.30 uur en Sebadoh om 18.30 uur. We spelen in Webster Hall, een prachtige grote oude danszaal/speakeasy uit de jaren '30. Het is een statig gebouw dat bruist van geschiedenis en karakter, en al vroeg op de avond wijst alles erop dat dit een fantastische avond zal worden. 1200 mensen bezoeken dit optreden in The Big Apple. Het is een geweldig eerbetoon dat Sebadoh zoveel aandacht krijgt. In Time Out New York is deze show aangekondigd als optreden van de week én wordt The Bent Moustache ook genoemd. Er staat dat we een coole art-punk band uit Holland zijn en iedereen wordt geadviseerd om op tijd te komen zodat ze ons niet missen!

We stellen niet teleur. We spelen een strakke, korte set en krijgen goede reacties. Ervaren concertbezoekers uit New York zeggen dat we werkelijk geweldig hebben gespeeld, want alleen al het feit dat we als support-act een hele set lang de aandacht van het publiek hebben weten vast te houden is een hele prestatie! Na de show gaan we naar Brooklyn en bezoeken we om middernacht een optreden van "Thrones" (Joe Preston) in een arty zaal. We hebben jaren geleden met dit geluidsgenie getourd toen we in "Donkey" zaten. Deze man kan wonderen verrichten met één basgitaar, drie bas-stacks en een sampler. Puur genieten en we voelden ons de koning te rijk.

1 april
Hoboken: Frank Sinatra komt hier misschien vandaan, maar zijn "claim to fame" is dat hij niet kon zingen, niet kon acteren, gehaat werd door de maffia en stikjaloers was op een echte ster: Dean Martin! Het is de verjaardag van D. Boon en we vieren ons eigen feestje door de geest van The Minutemen op te zuigen en ons kunstje te doen. De filmploeg die Sebadoh een paar dagen heeft gevolgd zegt ons gedag en ik weet in ieder geval dat ik niet langer bij promoters hoef te zeuren of deze lui alsjeblieft niet hoeven te betalen voor het recht om in hun zaal te mogen filmen.

Het huisdier van Jason

In Maxwell's heeft elke indierock-ster wel eens gespeeld. Lou zegt zelfs dat hij in geen enkele zaal vaker heeft opgetreden! Onze vriendin Ramona brengt me terug naar Manhattan en wanneer we de Holland-tunnel uit komen zie ik dat al die grote gebouwen in de mist zijn gehuld... net Gotham City van Batman. Prachtig. We nuttigen wat op de Lower East Side en gaan dan terug naar Brooklyn. Alle coole, hippe arty mensen wonen tegenwoordig in Brooklyn, omdat Manhattan bezet is door rijke trienen die met hun poedeltjes naar het café wandelen. Mensen in Brooklyn hebben een varken als huisdier....bijvoorbeeld Jason Loewenstein.

2 april
Philadelphia: Een rit door New Jersey is een rit door het land van "The Sopranos". Je rijdt langs terreinen voor olie-opslag met "Drive Safely"-borden, door het industriële niemandsland rondom Hoboken, en je ziet vadsige Italianen, volbehangen met opzichtige sieraden, buiten coffeeshops en restaurants zitten te niksen, wachtend op hun volgende shot. Heel Amerika houdt zich met The Sopranos bezig. Afgelopen zondag was de eerste uitzending van de laatste reeks van deze geweldige serie. In de kranten staan hele artikelen over de serie, waarin de hoofdpersonen en verhaallijnen worden geanalyseerd en wordt gegist hoe het verhaal zal aflopen. Het lijkt tijdverspilling, maar Amerikanen zijn gefascineerd door nieuws over bekendheden. Hele bossen worden gekapt omdat de Amerikanen willen lezen wie het met wie doet, wie wat snuift, waarom de Scientology Church het land overneemt, enzovoort.

De laatste tijd worden de gemoederen vooral beziggehouden door het verhaal van Anna-Nicole Smith (een onvoorstelbaar domme blonde Playmate die toevallig op Marilyn Monroe leek en die deze overeenkomst uitbuitte om rijk en beroemd te worden...ze kreeg uiteindelijk haar eigen talkshow op tv maar leek voortdurend stoned te zijn). Ze stierf onder verdachte omstandigheden en er ontbrak een enorme strijd over het vaderschap van haar drie maanden oude baby. Het slaat nergens op, wie is hier nou in geïnteresseerd? Nou, miljoenen Amerikanen zijn geïnteresseerd. Ze kopen stapels roddelbladen, kijken urenlang naar de tv en doen het bijna in hun broek als er weer een nieuwtje boven water komt.

Als een horde uitgehongerde, hardwerkende subwezens gluren ze over de schutting om te zien hoe anderen leven, worden ze razend als anderen het goed hebben en lachen ze zich rot als het verkeerd met iemand afloopt. Ik dacht dat alleen de Britten dit deden....maar eigenlijk zijn de Amerikanen minder gemeen dan de Britten. In Groot-Brittannië zorgt het klassenverschil voor nog meer wraakzucht. In Philadelphia mocht het lichaam van Anna-Nicole Smith gedurende 2 weken door het publiek worden bekeken terwijl onderzoek werd gedaan naar de doodsoorzaak!

On the road

3 april
We hebben op deze tour drie chauffeurs: ik, Lou en Wilf. Wilf heeft de minste rijervaring, maar heeft elke dag de meeste zin om achter het stuur te kruipen. 's Nachts na een optreden komt dit goed van pas, omdat de meesten van ons dan niet langer in staat zijn om een auto te besturen. Als je in een grote stad als Boston of Brooklyn rijdt, moet je in het verkeer alleen aan jezelf denken. Als je dat niet doet, word je door de andere weggebruikers vermorzeld.

4 april
Carrboro, North Carolina: De rit van Washington DC naar Chapel Hill, North Carolina is werkelijk prachtig. Het beboste landschap van Maryland zorgt voor rust en kalmte in de bus, wat bepaald niet kan worden gezegd van de industriële puinhopen in Pennsylvania en New Jersey. De rit van de ene stad naar de andere kan de stemming bij aankomst, en daardoor ook de rest van de avond, danig beïnvloeden.

Ze krijgen kinderen

Chapel Hill is een van mijn favoriete plaatsen in Noord-Amerika. Het is een studentenstad met een ontspannen sfeer. Chapel Hill is erg groen en wordt omringd door bossen en meren, erg landelijk. Jaren geleden heb ik door Europa getourd met een band uit deze stad, "The Kingsbury Manx". Het zijn geweldige mensen en het is een fantastische band die iedereen ter wereld zou moeten kennen. Het is altijd leuk om mensen waarmee je jarenlang contact hebt gehouden in de verschillende stadia van hun leven te zien: ze trouwen, krijgen kinderen, een "echte" baan, een huis, enzovoort.

En toch delen we nog altijd onze liefde voor muziek (en sport!). Als je in Chapel Hill niet van sport houdt, word je raar aangekeken. Nergens anders wonen zoveel basketballfans. Duke en UNC zijn hier de twee basketballteams, en deze teams hebben al heel wat vetes veroorzaakt. Beide teams zijn er onlangs niet in geslaagd een belangrijk kampioenschap te behalen en dat geeft me voldoende stof om het publiek vanavond eens flink voor schut te zetten. Het is altijd goed om wat lokale kennis te tonen. Daarmee trek je de aandacht van het publiek, en vervolgens laat je je muziek op ze los.

Amerikaanse riksja

5 april
We rijden naar Louisville door de prachtige Appalachen. Een pauze bij een truckstop/garage leidt tot een enorme stroom vragen van plaatselijke bewoners over de aanwezigheid van Europeanen in hun stad. Wilf kan razendsnel in een charmante Brit veranderen en het is leuk om te zien hoe de lokale bevolking wordt meegevoerd door de verhalen van deze leuke man met zijn grappige accent. Wanneer we ergens stoppen om te eten is het altijd leuk om een accent uit Manchester, een Schots accent of een posh-Engels accent aan te nemen: de serveersters blijven zo lang mogelijk met ons praten, omdat ze zoveel mogelijk van ons rare accent willen horen. Ze vinden het prachtig. We worden dan ook altijd beter behandeld dan de Yankees van "Sebadoh".

Het accent opent vele deuren voor ons. Jaren geleden bezocht ik een optreden van "The Cramps" in Houston, Texas. Na het optreden raakte ik in gesprek met een lange, knappe Texaanse. Ze was zo gecharmeerd van mijn accent dat ze erop stond dat ik met haar mee ging naar een bar, zodat ik de hele avond tegen haar kon praten! Ik sloeg het aanbod vriendelijk af. De prachtige Appalachen staan garant voor veel maneschijn en geweldige muziek. Alan Lomax heeft als muzikale antropoloog alles wat hij kon gedaan om de muziek van deze streek op band vast te leggen.

6 april
In Louisville is daarentegen weinig gedaan om de herinnering aan de bekendste inwoner levend te houden, terwijl het toch gaat om niemand minder dan Muhammed Ali! Ze houden zich liever bezig met paarden en whisky. Churchill Downs is de thuisbasis van de beroemde Kentucky Derby, die elk jaar duizenden bezoekers trekt. Colonel Sanders (bekend van Kentucky Fried Chicken) ligt op een begraafplaats die geroemd wordt vanwege meer dan 20 kilometer prachtige uitzichten en wandelpaden. Jer heeft het plan opgevat er eens lekker te gaan poepen! Dat verklaart misschien waarom hij te laat is voor de soundcheck.

In Screwyville verschijnen meer muzikanten voor wie ik in het verleden heb gewerkt, de gezichten van "Aerial M" en "The For Carnation". Ook zij zijn bezig hun oude bands nieuw leven in te blazen. Ik krijg te horen dat "Slint" het niet zal houden bij het plan om nog één keer samen te spelen, maar dat de band wordt heropgericht en dat ze een nieuw album gaan opnemen. Super! Ik zorg er wel voor dat The Bent Moustache morgen ook uit elkaar gaat en dat we de dag erna weer bij elkaar komen. Dan slaan we ons slaatje uit het feit dat we terug zijn en kunnen we ook van de reünie-hype profiteren.

7 weken on the bill

7 april
Nashville: "the home of country music". "The Grand Ole Opry" is een prachtig gebouw waar alle countrysterren zijn geweest. Het fraaie gebouw biedt boven en beneden ongeveer 1000 zitplaatsen. Het licht van buiten wordt door de glas-in-loodramen gekleurd, zodat het interieur voorzien wordt van een warme gekleurde deken. De akoestiek is fantastisch. Er worden hier nog steeds optredens gegeven.

Vroeger mochten artiesten niet in het gebouw roken of drinken. Ze verdwenen dan ook naar de naastgelegen bar met de naam "Legends", waar ze zich tegoed deden aan de plaatselijke alcoholische specialiteit en eventuele andere middelen die de voorstelling ten goede konden komen, en daarna gingen ze terug naar de Opry voor het optreden. "Legends" hangt vol met honderden door rook getinte lijstjes met gesigneerde foto's van countrysterren die hier zijn geweest. Nergens anders vind je een fascinerender portret van de muzikale geschiedenis van Nashville. In alle honky-tonk-bars spelen bovendien de hele nacht door bands.

Cortney Tidwell is een artieste uit Nashville waarmee ik in het verleden heb samengewerkt. Deze dame heeft een prachtige stem en enorm veel talent. Een tijd geleden heb ik een nummer geschreven voor onze nieuwe plaat, en ik hoopte dat zij het zou zingen. Helaas had ze geen tijd om dat te doen, maar we hebben nog steeds plannen.

Ajay en?

Hoe langer de tour duurt, hoe minder belangrijk je het vindt om op tijd bij de zaal te zijn voor de soundcheck enzovoort. We zijn een goed-geoliede machine die de tijd buiten de zaal meer waardeert dan de tijd die binnen wordt doorgebracht. Twee bands in één bus. Na onze aankomst, zelfs als we te laat zijn, zijn we bijna altijd klaar met soundchecken voordat de deuren opengaan, zodat we voldoende tijd overhouden voor het belangrijkste onderdeel van de dag: een goede maaltijd.

De routine is eenvoudig: spullen naar binnen brengen en op het podium opbouwen. Ik overleg met de production manager, de geluidstechnicus van de zaal en iedereen waar ik verder mee te maken heb om ervoor te zorgen dat we allemaal met hetzelfde bezig zijn en zodat zij weten dat we vriendelijke mensen zijn en professionals. De andere twee leden van The Bent Moustache maken de merchandise in orde terwijl "Sebadoh" soundcheckt. Als zij hebben gesoundcheckt, soundchecken wij. De soundcheck van "Sebadoh" kan 20 minuten tot een uur duren. Onze soundcheckt duurt meestal maximaal 15 minuten. We hebben geen tijd om aan te rommelen. De geluidstechnicus van de zaal hoeft alleen de volume-instellingen te wijzigen, omdat we dezelfde kanalen als "Sebadoh" gebruiken en hun geluid al is afgesteld.

Beide bands gebruiken dezelfde backline en er hoeft tussen de bands door niets te worden opgebouwd, wat ervoor zorgt dat de zaalmanagers en productiemedewerkers ons meteen geweldig vinden. Terwijl wij spelen, staan leden van "Sebadoh" achter de merchandisetafel. Als "Sebadoh" speelt, verkopen Jer en Wilf de spullen, terwijl ik het geluid doe. Na de show gaan we naar ons motel, dat al voor de tour is geboekt, en elke dag hopen we maar dat ons een fatsoenlijke overnachting te wachten staat. We hebben meestal twee kamers, dus drie mensen per kamer. Meestal staan er in elke kamer maar twee bedden, zodat twee mensen op de vloer moeten slapen.

8 april
Atlanta: Ik ben al 2,5 week verkouden! Met mijn linkeroor hoor ik bijna niets meer, en het doet pijn. Erg handig als je geluidstechnicus en muzikant bent. Een "rock" dokter komt mij en Eric onderzoeken. Hij brengt voor een consult van vijf minuten een flink bedrag in rekening en schrijft ons antibiotica voor. Een week niet drinken! Mijn blaas zal me dankbaar zijn!

Er is niets erger dan op tour ziek worden. Elk lid van ons gezelschap is op een bepaald moment wel ziek. Iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om. De veteranen weten precies welk geneesmiddel ze bij welk symptoom moeten nemen. De ecogasten kunnen alles verhelpen met wat knoflook en gember, en anderen doen gewoon niets en hopen dat het menselijk lichaam zichzelf geneest.

De geneugten van Florida

9 april
Florida: Tallahassee. De hoofdstad van Florida waar Jeb Bush, voormalig gouverneur van deze staat en broer van George W. woont. De verkiezingen zijn niet voorbij voordat je broer je dat influistert. De fruitbomen barsten van weelde en de truck-stops bieden zoete verademing omdat je er verse sinaasappels en citroenen kan kopen.

Eindelijk gedraagt het weer zich en Jake's korte broek en open sandalen komen tevoorschijn, waardoor rockers ineens tot strandklojo’s verworden. Eric blijft de verfijnde dandy, netjes zwetend onder zijn velcro en nylon pak. Kleren maken de man. Het donkerbruine vermoeden bestaat dat ie in zeven weken niet van kleren gewisseld heeft. De toerhygiëne gaat zwaar gebukt onder de druk van het zweet.

Een klassiek aftands zwart hol van een zaal. De PA laat een hoop te wensen over, het is alsof je samen met Marconi de eerste radio in elkaar probeert te zetten. Mocht je ooit in Tallahassee belanden, steel een fles hoestsiroop van de dichtstbijzijnde apotheek, leeg die in één teug, en zie hoe de tijd stil staat.

10 april
Orlando: Inwoners van Florida zijn vreemde gasten. Op de een of andere manier losgeraakt van de rest van het Amerikaanse culturele erfgoed, maken ze dit weer goed door hun eigen culturele wereldje te scheppen. Vrijdag- en zaterdagavonden worden gewijd aan hedonistische genoegens, mensen kleden zich strak en de rave-veemarkt bruist. Gelukkig zijn we op een dinsdagavond in Orlando, maar zelfs dan worden we onderworpen aan de 80-ties disco uitbarsting!

De show heeft een strikt tijdschema. Om 21:30 uur moet de muziek afgelopen zijn en het publiek wordt dan uitgeleide gedaan om plaats te maken voor de disco-pikken. Onze show wordt bezocht door jonge coole kids, nauwelijks droog achter de oren, die dansen en pogoën gedurende onze hele set. Gedurende Sebadoh's set wordt een meisje door bewakingspersoneel naar buiten geëscorteerd, omdat haar vader daar klaar staat om haar naar huis te brengen. Later bedanken veel mensen ons dat we in Florida zijn komen spelen. We zijn the Popes of Pop... afgelegen gebieden bezoekend en het publiek zegenend met brokstukken van sonisch gebed.

Sebadoh nog net geen rock-dinosaurussen

11 april
Dagen vrij zijn altijd een oefening in zo weinig mogelijk rijden en zo veel mogelijk slapen. We vertrekken nooit voor de middag en we blijken altijd te stoppen voor (avond-) etenstijd, onderbroken door de nodige pisstops en snackbreaks. Amerika heeft geen gebrek aan "food, gas or lodgings". Je zou naar Buttsville USA kunnen rijden, zelfs daar vind je een plek om te eten, slapen en de benzinetank te vullen.

Godsamme, dus dit is waar de war on terror om draait?! Om deze privileges zeker te stellen. Wat zouden de Iraki's er niet voor over hebben klote voedsel te eten bij de truckstop, aangestaard te worden door redneck vrachtwagenchauffeurs terwijl je aan het tanken bent en te slapen in een door kakkerlakken overwoekerd motel! W. Bush maakt zich elke dag in het nieuws opnieuw onsterfelijk belachelijk en hij moet wel de enige president in de Amerikaanse historie zijn die het lukt elke dag nog idioter te worden. Zijn observatie dat de troepen in staat zijn e-mails te versturen en mobiele telefoongesprekken te voeren vanaf het front, is zo weekmakend! U kunt nu uw geliefden gebombardeerd, zwaar gewond, of mogelijk gedood horen worden door deze nieuwe "ticknulagy".

12 april
Baton Rouge: meer disco uitgaanstroep. Disco-avonden zijn de ergste manier om een avondje entertainment te beëindigen. De promoter van de club legt de band een strikt tijdschema op en verzekert dat de band zo snel mogelijk na het laatste akkoord oprot en gepakt en gezakt weer buiten de zaal staat. Geen tijd om even op gedachtes te komen, de fans te ontmoeten, een biertje….., niks van dat alles! Het is “Wham, bam, thank you mam”, terwijl het concertpubliek vervangen wordt door opgefokt discopubliek. Meestal is het 80-ties night op deze plekken, wat nogal ironisch is, omdat de jaren tachtig werkelijk de meest hopeloze periode was. Veel te veel slechte muziek, cocaïne en de beangstigende Thatcher/Reagan politiek-economische situatie. Om deze mensen te zien fröbelen op synthesizer bagger in een sfeer als op de veemarkt is eerlijk gezegd nogal deprimerend.

Vanavond wentelt de club zich in een drugbeneveling. Nog nooit zoveel mensen met Pandabeer-ogen gezien. De technicus van de zaal is totaal verrot en rent de hele avond rond alsof ie iets verloren heeft, woest komt ie op de mix-tafel af en past wat knoppen voor me aan, omdat z'n door coke verklote oren meer treble nodig hebben als ie midden op de dansvloer aan het dansen is. Ik draai de treble weer wat lager, omdat ik het gehoor dat ik nog heb prefereer te bewaren voor een volgende dag/tour.

Dan komt de dj binnengezeild, uitgedost met naar eigenliefde stinkend brylcreem haar, klaarblijkelijk alle modebladen te hard bestudeerd en hopend zijn stropdas/zwervers-look 80-ties verantwoord gefatsoeneerd te hebben. Ongelooflijk wat cocaïne doet met het gevoel van eigenwaarde. Terwijl ik aan het mixen ben klimt ie zo ongeveer in mijn nek en bedwelmd door zijn walm van aftershave verklaart hij plechtig: "Ik ben de dj". Vol ongeloof staar ik hem aan, schud mijn hoofd en ga verder met mijn werk. Hij lijkt lichtelijk verbaasd te zijn door mijn reactie, waarschijnlijk denkend dat ik hosanna's zingend zou neerzijgen op mijn knieën voor deze grootse gever van muziek aan de jeugd van Baton Rouge. Hij probeert het opnieuw en deze keer knik ik vriendelijk mijn hoofd alsof ik elk woord heb verstaan en zijn genialiteit erken! Nerveus loopt ie wat rond, niet kunnen wachtend totdat Sebadoh ermee ophoudt, maar de band verlengt zijn foltering in stijl. Ik geniet van elk moment.

De manager van de club komt vragen wanneer de band nou eens stopt. Wanneer het hen uitkomt antwoord ik. Mensen hebben goed geld neergeteld om dit te zien en ze verdienen waar voor hun geld. DJ Superster commandeert de technicus zijn dj-set op te bouwen. Sebadoh is nauwelijks uitgeklonken of, zonder een moment het gejuich van het publiek te respecteren, loeit DJ Superster door een kapotte microfoon een totaal gestoorde en verminkte aankondiging die niemand verstaat en gaat dan verder met het uitstorten van zijn ellendige muziek over het totaal verraste publiek, dat dronken, ruig en rumoerig is.

Een totaal nieuw publiek komt binnen en het is the night of the living dead. Wij gaan er hals over kop vandoor. Jer, onze toerist op tour, wil graag erop uit om cajun-muziek te horen. Ik rij hem naar het centrum, maar de gast die hem wat aanwijzingen had gegeven was dronken en beneveld en de door hem genoemde club blijkt niet te bestaan. Maar we zien Baton Rouge bij nacht en dat is inderdaad prachtig.

Texass, luister linksboven!

13 april
Texas: Eindelijk hebben we twee avonden waarop we Texanen kunnen trakteren op ons liedje "Texass", te beluisteren in onze Music Player linksboven. De longhorn types leven op Mexicaans land. Geef het terug. We stoppen bij de Louisiana/Texaanse grens en zien schildpadden in de bayou. Het bord dat de grens aangeeft kondigt trots aan dat dit de thuishaven van de president is. Hij schijnt altijd op zijn boerderij in Crawford te zijn om wat bomen en hout te zagen.

Ik probeer de band over te halen nieuwe bandfoto's te maken. Wilf ziet het wel zitten, maar de toerist weigert. Hij zegt dat hij niet gelooft in bandfoto's! Hij schijnt ook niet te geloven in het op tijd komen voor soundchecks omdat hij nog de stad moet rondfladderen om de verfijnde marmeren architectuur van het stadhuis te bewonderen of iets dergelijks. Er zijn manieren om bandfoto's te maken die ervoor zorgen dat je er niet meteen als Justin Timberlake uitziet. Maar dit gaat aan de toerist verloren.

Een nieuwe bandfoto?

De Texanen in Houston zijn altijd in voor een vrijdagavond feestje. Met zijn pa komt een 10-jarig jongentje naar het eerste concert van zijn leven. Hij staat helemaal vooraan bij het podium tijdens onze hele set. Ik geef hem een tamboerijn en hij lijkt zich af te vragen wat hij ermee aan moet. Op mijn basgitaar slaan natuurlijk! Met veel lol blijft hij dit doen, aangemoedigd door het geluid dat ie veroorzaakt met deze simpele actie. Voor het laatste liedje hijsen we hem op het podium en slaat hij de tamboerijn tijdens ‘Cash'n"Curry’. Natuurlijk een groot applaus aan het eind. Halverwege Sebadoh's set zag ik de jongen met zijn pa weggaan, uitgewoond en in slaap vallend op de schouders van zijn pa! Pak ze in als ze nog jong zijn!

14 april
Austin: deze stad is in post SXSW-stemming. Gelukkig maar. De chaos en heisa en het poseren en de aanstellerij die je dan moet ondergaan lijkt pathetisch. Wij gaan naar de beroemde vleermuizen van Austin kijken die in grote groepen over de Colorado rivier vliegen. Van april tot juni trekt dit wonder van de natuur elke avond honderden mensen. Helaas voor ons besluiten de vleermuizen vanavond een rustig avondje te hebben met een goed boek.

Het publiek is in opperste beste stemming vanavond. Behoorlijk wat dames dansen tijdens onze set vooraan het podium. Dat is altijd een opbeurend gezicht. Dan beginnen de dronken cowboys te joelen en krijg ik bier naar me geworpen. Een zekere blijk van affectie. De voor deze actie verantwoordelijke schlemielige cowboy wordt tijdens ons volgende liedje naar buiten geëscorteerd. Volledig onterecht aangezien de gast ongevaarlijk is en overduidelijk zich goed stond te amuseren tijdens onze set. Ach ja... ik ben nou eenmaal niet Ian Mackaye en zal nooit prat kunnen gaan op het stoppen van een liedje en daardoor schone schijn te maken over de rug van de Security. We spelen een knallende show en een renstal aan cowboys en cowgirls overspoelt ons met handenschudden en felicitaties.

Lokale cultuur

15 april
Om door Texas heen te geraken moet je rijden, rijden en nog eens rijden! Maar op wat voor panorama worden we getrakteerd vanachter de ramen van het busje. Woestijn, cactussen, glooiende heuvels, stofwolken, tumbleweed, roadrunners, typisch Texaanse longhorn runderen, ranches, Indianen, anderhalve kilometer lange Union Pacific treinen die zich door de desert wurmen, en zon! Veel zon! Hitte en stof.

Aan het ongemak vele uren in de bus te moeten zitten valt vandaag niet te ontkomen. De rit van Austin naar Tucson is 1500 km. Dus rijden zullen we. Als ik niet hoef te rijden, heb ik een vast schema van het uitzoeken van het merchandise geld en de verkochte aantallen van de vorige avond. Ik geniet elke keer weer van het openen van het gelddoosje, het piekeren over de gegevens en het uitknobbelen wat er de vorige avond verkocht is… hoeveel cd's heeft The Bent Moustache gisteravond verkocht? Over het algemeen worden de aantallen met tevredenheid ontvangen, een enkele keer met teleurstelling. Sebadoh doet het erg goed in het verkoop-spel, van hun tour-cd worden er honderden verkocht.

Aan het eind kunnen ook wij niet ontevreden zijn, en hoewel Sebadoh duidelijk veel meer verkocht heeft dan wij, kunnen wij prat gaan op behoorlijk wat verkochte cd's, verkopen de vinyl-single en de t-shirts uit en zijn we 100 badges lichter. "Nae bad" zouden ze in Schotland zeggen. Daarnaast hou ik ook elke dag de algemene tour-administratie stipt bij, niks maakt me gestresster dan daarmee achterop te raken!

Als we de grens met Mexico naderen zetten we een Mexicaans radiostation aan. Langs de grens wordt voortdurend gepatrouilleerd door Homeland Security om te voorkomen dat Mexicanen illegaal de Verenigde Staten binnenkomen. Een enorme Mexicaanse vlag wappert aan de grensovergang bij El Paso. Miljoenen lichtjes verlichten Ciudad Juarez terwijl El Paso gepokt is in neon. Ons satelliet-navigatiesysteem leidt ons naar Las Cruces, waar we ons kamp opslaan voor de nacht.

De SatNav is van onschatbare waarde gebleken. Voorbij zijn de dagen van klooien met route-kaarten, het uitprinten van Mapquest aanwijzingen, mensen op straat aanhouden om de weg te vragen, verloren raken in stadscentra en laat aankomen bij zalen, terwijl de mensen op de achterbank als generaals aanwijzingen blaffen. Weg is de sluimerende frustratie die zich van een busje meester maakt als je de weg echt kwijt bent.

Het hotel-verhaal is ook routine: Ik check in en krijg twee kamers met indien mogelijk twee uitklapbedden, anders probeer ik drie goedkope kamers los te praten. Dan banjer je naar je kamer in afwachting van de staat, waarin de kamer voor deze nacht weer verkeert. Motel 6 zuigt maar is goedkoop. De onafhankelijke, niet bij een keten aangesloten motels zijn meestal het best. Dan kies je je bed uit, installeer je je computer, zet de tv aan en zapt langs de kanalen, je doet wat werk op de computer, gaat naar de rookkamer voor een middernachtelijke haal, valt op bed, kijkt wat programma's totdat je in zwijm valt.

Live @ Congress Hotel in Tucson, Arizona

16 april
Tucson: De laatste show. En wat een fantastische omgeving voor een laatste show. Het Congress Hotel heeft een rijke historie. De laatste 100 jaar een ontmoetingsplaats voor allerhande pluimage reizigers. John Dillinger, Staatsvijand No. 1 in de dertiger jaren van de vorige eeuw, werd hier in zijn kraag gevat. Er zijn spoken in dit hotel. En in het hotel is de zaal. De adel straalt ervan af. Het restaurant serveert uitmuntende maaltijden. Je kan eten, slapen en optreden in hetzelfde gebouw. Het is dan wel het zoveelste disco gebeuren, maar voor deze ene keer interesseert het me geen hol. We zijn er helemaal klaar voor. Ik heb een week lang geen druppel alcohol gedronken, maar vanavond doe ik dat wel en gaan later zelfs de voetjes van de vloer op de dansplek!

Popglittersterren als Robyn Hitchcock, Peter Buck (R.E.M.), en Howe Gelb (Giant Sand) verzamelen zich in de foyer, maar natuurlijk heeft geen van hen het optreden bezocht! Het is een prachtig einde van een schitterende tour. We hebben het geluk en de eer gehad deze tour te mogen doen. En Sebadoh is de perfecte gastheer geweest. Herinneringen te over en overal nieuwe vrienden gemaakt.

Met dank aan: Yoke, Arun, NPI, Martine, Marcel (Transformed Dreams)


Voor meer informatie over The Bent Moustache kun je terecht op MySpace (met onder meer 4 nummers) en de website.