Baggermans Rotterdam in 10 dagen

Daniel Baggerman, foto: René van Lien

We wisten al dat het hart van fotograaf Daniel Baggerman harder gaat kloppen voor Rotterdamse muziek en dat hij vrijwel alles wat er in de nachtelijke Maasstad gebeurt, vastlegt in zwart en wit. Hij is niet voor niks één van de dragende krachten van 3VOOR12/Rotterdam. Ook had hij zich al eens een razende fotoreporter voor MusicFromNL getoond tijdens de NightLiveXS Awards. Ditmaal bood hij echter aan voor ons de pen in de ene en de camera in de andere hand te nemen. Met een gepassioneerd betoog wist hij ons te overtuigen. We wisten echter niet dat hij nieuwe invulling aan het begrip workaholic wilde geven...

Harry Merry & the Must © Daniel Baggerman

Daniel repte van twee spannende weekends vol muziek. Zo ging de chroniqueur van het lokale muziek- en nachtleven naar Live In Your Livingroom (met Mono en Embrace Fire), zag hij het allereerste optreden van Harry Merry & the Must ooit, trof liefst zeven bands op Emergenza in de EXIT, en bezocht de release van Nanko's tweede plaat 'Stratonica' in Worm. Ondertussen moest hij onder meer ook nog diverse bandfoto’s leveren en acts voor de tweede verjaardag van 3VOOR12/Rotterdam programmeren. Die programmering maakt hij hierbij dus meteen bekend. Volgt u het nog? Hieronder volgt zijn duizelingwekkende relaas in woord en beeld.

Vrijdag 16 februari
Hoewel een hoop mensen mij vooral kennen als fotograaf is daar deze vrijdagmorgen even weinig van te merken. Enkele weken na de oprichting van 3VOOR12/Rotterdam, ergens in de zomer van 2004, ben ik me in toenemende mate bezig gaan houden met Rotterdamse muziek. Sinds de officiële lancering in maart 2005 zit ik in de kernredactie en tegenwoordig mag ik me zelfs hoofdredacteur noemen. Deze titel heb ik vooral te danken aan het feit dat ik de godganse dag achter mijn computer zit, maar het staat in ieder geval leuk op je cv.

Nanko © Daniel Baggerman

Omdat onze tweede verjaardag eraan komt leek het ons de hoogste tijd weer eens een feestje te organiseren. De vorige drie feestjes die we deden waren allemaal in Nighttown, maar zoals de meeste mensen zullen weten is dat nu even geen optie. Gelukkig hebben we, na twee jaar zwoegen voor de Rotterdamse rockers, goede contacten opgebouwd met WaterFront, die zo vriendelijk waren om ons een avondje in april te gunnen. Omdat de deadline voor de nieuwe WaterFront-krant 1 maart is, werd het dus de hoogste tijd om spijkers met koppen te slaan en de programmering definitief te maken.

Door het overweldigende succes van ons openingsfeest (vijf van de zeven acts stonden een jaar later op Noorderslag!) is de druk om met een ijzersterk programma te komen erg hoog. En omdat WaterFront nogal veel Rotterdamse bands programmeert, bleek het een hele opgave om met echte verrassingen te komen. Na veel wikken en wegen hebben we eindelijk een definitieve lijst samengesteld, nu alleen nog kijken of iedereen wil en kan.

Het meest zat ik in de zenuwen om de headliner die we op het oog hebben, de ironische hardcoreband Malkovich, te benaderen. Misschien is het omdat ik ze eigenlijk niet persoonlijk ken (zoals de meeste andere Rotterdamse bands), of omdat ik me een beetje een ordinaire fan voel dat ik er zo lang mee gewacht heb. Maar toen ik 's morgens op MySpace las dat ze hun nieuwe plaat half april uit gaan brengen, vond ik het wel de hoogste tijd. Gitarist Thomas reageerde buitengewoon positief, nu kan alleen de rest van de band nog roet in het eten gooien. Vervolgens als een idioot de rest van het lijstje af gaan bellen en alleen Marie Celeste blijkt al een optreden te hebben, wat de lieverds vervolgens proberen te verzetten. Tevergeefs naar later blijkt.

Mono © Daniel Baggerman

Nadat ook AC Berkheimer (shoegazer indiepop) en Pornologic (lo-fi electro) hun medewerking toegezegd hebben, is het 14.30 en heb ik nog niet eens ontbeten. Haastig schrijf ik nog een stukje over platenzaak Sounds, waar we met Doktor Schnitt een instore-optreden gepland hebben als opwarmer voor het bewuste feest, vrijdag 13 april, midden in de drukte van Motel Mozaïque en de Grote Prijs van Zuid Holland. Tussen neus en lippen door mail ik nog wat promofoto's van The Riplets voor hun optreden in De Trucker in Pijnacker.

Omdat mijn 3VOOR12-steun en toeverlaat Annet Brugel op vakantie is moet ik ook nog even een The Apers-interview en recensie redigeren en online zetten. Net voor etenstijd bereikt me het heuglijk nieuws dat mijn goede vriend en oudste klant Erik Vandenberge eindelijk een distributiedeal heeft, met Sonic Rendezvous, voor zijn laatste meesterwerk, ‘Iwan’. Of ik hiervoor even 300 barcodestickers kan maken zodat zijn cd zo snel mogelijk de winkels in kan. Tuurlijk Erik...

Daisy Cools © Daniel Baggerman

Het is inmiddels 18.00 uur, de hoogste tijd om er weer eens wat eten in te schuiven, want om 20.00 uur wordt ik verwacht in een huiskamer waar Mono, Embrace Fire en Daisy Cools in het kader van de onvolprezen Live In Your Livingroom-serie een akoestisch optreden zullen verzorgen. De huiskamer bevindt zich gelukkig op wandelafstand, dus ik haal mijn eerste frisse neus van deze prachtige vrijdag.

Vooral naar het optreden van Mono heb ik lang uitgekeken, ik heb op slinkse wijze een week eerder hun nieuwe cd ‘Populism’ kunnen bemachten (ruim een maand voor de officiële release) en die is ingeslagen als een bom. Ik volg deze band nu al zo'n drie jaar, ze waren echt nog broekies toen, en deze plaat gaat volgens mijn bescheiden mening een ware sensatie worden. Hun ongepolijste indienoise heeft plaatsgemaakt voor een meer uitgebalanceerd popgeluid, met nog steeds de emotionele uitbarstingen waar ik ze van kende, maar aangevuld met een berg wonderschone liedjes.

Embrace Fire © Daniel Baggerman

Embrace Fire trapt de avond af en zij weten met een aandoenlijk arsenaal speelgoedinstrumenten hun stevige rocknummers overtuigend om te vormen naar intieme huiskamerliedjes. Deze band ken ik ook al een poosje en ik was oprecht verrast dat ze het er akoestisch zo goed vanaf brachten. Na hun eerste setje is het de beurt aan de Schiedamse zangeres Daisy Cools, normaal met band, maar voor de gelegenheid solo met gitaar. Het leuke aan huiskamerconcerten is dat schijnbaar onverenigbare genres probleemloos naast elkaar kunnen bestaan, want ook haar breekbare singer/songwritermuziek krijgt de aanwezige rockers doodstil. Pluspuntje van haar performance is dat ze constant oogcontact zoekt met de aanwezigen, wat bij veel soortgelijke "gevoelige liedjes"-zangeressen vaak een groot probleem is.

Embrace Fire © Daniel Baggerman

Hierna is het eindelijk de beurt aan Mono, die me verrassen door niet één nummer van hun nieuwe plaat te spelen, maar een vijftal prachtige kleine liedjes die ik (als behoorlijke Mono-kenner) zelfs nog nooit gehoord heb. Ook verrast de band door hun minimale instrumentarium, drummer Max en bassist Menno zijn er wel bij, maar beperken zich tot een incidentele tweede stem of een neuriepartijtje. Dan is het pauze en spoedden de rokers zich naar het kleine keukentje en de koelkast voor de laatste paar biertjes. De sfeer na de pauze is duidelijk wat losser en Embrace Fire sluit hun tweede setje af met een alleraardigst (country!!) nummer ‘Ohio Ohio Ohio’, wat over Canada blijkt te gaan en speciaal voor de gelegenheid is geschreven. Daisy wordt halverwege haar set ruw geïnterrumpeerd door de genadeloze deurbel, waarop ze even later lachend haar nummer stillegt met de mededeling dat het zowaar haar beste vrienden zijn die als laatste binnenkomen.

Publiek in de livingroom © Daniel Baggerman

Mono sluit de avond af met nog meer prachtliedjes, zanger Bart zingt er zelfs een paar met zijn rug naar het publiek gezeten achter een keyboardje (het Lennon-esque ‘Smile’ kan ik ook al meeneuriën), een mooi moment voor mijzelf en de twee andere fotografen om ook eens rustig te gaan zitten luisteren. Ook komt het hartverscheurende ‘Barbarella’ voorbij en ik registreer mijn eerste kippenvel van deze toch al mooie avond. Omdat huiskamerconcerten in de regel vroeg afgelopen zijn, er zijn tenslotte buren in het spel, wordt er nog lang nagepraat. Rond twaalf uur besluiten we dat het wel mooi geweest is en vertrekken we huiswaarts.

Mono © Daniel Baggerman

Zaterdag 17 februari
De zaterdagochtend vliegt aan me voorbij, eerst de foto's van de dag ervoor bewerken en daarna alvast schrijven voor het voorgaande tekstje. En natuurlijk de hele dag mijn Mono-cd grijs draaien. Aan het eind van de middag nog even bellen met zanger Willem van Buy The Grace. Ze hebben nog een halve fotosessie tegoed, omdat ik in december vroegtijdig gestopt ben met fotograferen op het ijskoude dak van Willems huis. Leuke bijkomstigheid is dat ze ondertussen een nieuwe drummer hebben gevonden, dus de plaatjes waren toch alweer aan vervanging toe. Ik heb ook nog een leuke verrassing voor ze, want ze mogen 20 april ook in WaterFront komen spelen. Willem had me al eerder praktisch gesmeekt om te mogen komen spelen, dus hij springt, zoals ik al verwachtte, een gat in de lucht. Net voor ik van huis vertrek om nog wat te gaan eten komt het verlossende sms-je van Malkovich, ook zij zijn van de partij!

Harry Merry © Daniel Baggerman

De zaterdagavond begint al vroeg, om 20.00 uur sta ik stipt op tijd in de EXIT, alwaar ik een fotosessie heb met Harry Merry & The Must. Deze foto heeft al heel wat voeten in de aarde gehad, Tocado-baas Leen Steen had me al weken aan het hoofd gezeurd dat er een foto moest komen, maar het wilde steeds niet lukken om mij en de vier heren op hetzelfde tijdstip op dezelfde plaats te krijgen. Twee weken daarvoor was het bijna gelukt, bij een oefenavondje in hun studio hadden we iedereen compleet, maar Harry was niet van tevoren ingelicht. Hij verscheen ongeschoren en zonder zijn karakteristieke matrozenpak, waarop we unaniem besloten dat het dan maar een andere keer moest gebeuren.

Het duurt nog tot 21.00 uur voordat de band klaar is met opbouwen, in de tussentijd klets ik wat bij met de aanwezige leden van Bombshelter. Zanger Mark Lotterman vertelt enthousiast over zijn te verschijnen soloplaat. Ook David Pino en Harm Goslink Kuiper van El Pino and The Volunteers spreek ik nog even. Harm, herstellende van een gruwelijke trommelvliesoperatie, verzorgt die avond het voorprogramma met liedjes die hij speelt op de meest fantastische zelfgebouwde snaarinstrumenten.

Harry Merry & The Must © Daniel Baggerman

De fotosessie doen we in het piepkleine backstagehokje, het kost me de grootste moeite om niet schaterlachend van een gammel rieten stoeltje te vallen. Het is altijd al een feest om Harry te fotograferen, maar met Bruno en Wouter (van het duo Stöma) en Martin (gitarist van Firetime en ex-Cheech Wizard) erbij is het helemaal een losgeslagen bende. De band heeft zich voor de gelegenheid verkleed als de crew van Jaques Cousteau, met gestreepte hempjes en zeemanspetjes. Om dat laatste nog eens te onderstrepen besluiten we de prijskaartjes (1,49!) van Zeeman er ook aan te laten. De sessie verloopt gesmeerd en we zijn binnen tien minuutjes klaar.

Harm Goslink Kuiper © Daniel Baggerman

De zaal staat inmiddels goed vol, de halve Rotterdamse rockscene blijkt fan van Harm en Harry. Harms optreden blijkt een aangename verrassing, hij kletst honderduit over zijn liefde voor vuilnis en het bouwen van instrumenten. Zijn liedjes zijn zonder uitzondering droogkomisch en zijn door verkoudheid geteisterde stem verterkt dat ook nog eens. Als ik weer eens een paar tientjes over heb, ga ik dat zeker in een paar van zijn cd-tjes steken, waar hij zelf ook nog eens de prachtige hoesjes voor tekent. We besluiten ter plekke dat Harm 3VOOR12feessie-waardig is, wat ruim een week later ook officïeel wordt.

Na Harm is het de beurt aan Harry, die eerst een solo-set doet. Zijn muziek is over het algemeen het leukst als je Harry erbij ziet en vanavond komen er weer een klein dozijn klassiekers voorbij. Geduldig wacht ik de publieksfavoriet ‘Moody Busdriver’ af, waarbij Harry gelukkig even achter zijn orgeltje vandaan komt en ik de leukste plaatjes van het optreden kan maken.

Harry Merrry & The Must © Daniel Baggerman

Dan begint eindelijk het optreden waar iedereen zo lang op gewacht heeft. The Must zet het nieuwe nummer ‘It's Hard Without A Card’ in (over Harry's laatste Amerikaanse tournee waarbij hij zijn pinpas en creditcard vergeten was mee te nemen). Hierna spelen ze nog een nieuw nummer waarvan de naam me ontschoten is, en ‘Don't Touch The Clutch Too Much’ (over rijles) en ‘Been Through Friday’ (over koopavond). Na het laatste nummer ‘Panorama Paper’ is het toch echt afgelopen. Vrijwel iedereen die ik na het optreden spreek is het er wel over eens; dit is een regelrechte sensatie.

Het is jammer dat Harry eind van de maand alweer zijn koffers pakt voor alweer en Amerikaanse tour, want deze band zou opgesloten moeten worden in een oefenruimte tot er een uur muziek ingestudeerd is en dan als de wiedeweerga de grote festivals afgaan! Voorlopig kunnen we al uit gaan kijken naar de vier nummers die de band enkele jaren geleden al opnam, die binnenkort op 2 vinylsingles verschijnen bij Tocado Records.

Zondag 18 februari
Na het enerverende zaterdagavondje nog tot een uur of zes naar het slaapkamerplafond liggen staren met flitsen van mannen in matrozenpak door mijn hoofd, dus de zondagmorgen wordt vrij nutteloos ingevuld.

Doktor Schnitt © Daniel Baggerman

Tegen 13.00 uur weer aan de noeste arbeid, stukjes plaatsen op 3VOOR12/Rotterdam en de foto's van de avond ervoor uitzoeken. Zowel de recensies van vrijdag- als zaterdagavond zijn binnen en de finalisten van de Grote Prijs van Zuid-Holland zijn de avond ervoor in Bibelot in Dordrecht bekend gemaakt. Ook schrijf ik nog een stukje over het verplaatsen van de releaseparty van Doktor Schnitt van Locus 010 naar zaal De Unie. Helaas is het optreden ook een week vooruit geschoven, dus ik moet op zoek naar een ander concertje als ik vrijdagavond ook nog van de straat wil zijn. Vier stukken op zondagmiddag is best een aardige score voor een redactie waarvan de meeste mensen op vakantie of aan het zaalvoetballen zijn, al zeg ik het zelf.

De avond gebruik ik om de bandfoto's van Harry & The Must af te maken, waarna ik moe en voldaan mijn bed inrol.

Peter de Koning © Daniel Baggerman

Maandag 19 februari
Deze maandag is echt een typische maandag, een beetje suf van het drukke weekend besteedt ik een groot gedeelte van de dag aan stofzuigen, wassen en schrijven over de zaterdag. Per mail komt de bevestiging binnen van AC Berkheimer, de shoegazer indiepopband die ik gevraagd heb voor het 3VOOR12-feessie, wat de teller op zes bands brengt. Nog ééntje te gaan!

Eind van de middag afgesproken met Peter de Koning, naast zanger van Saunawest ook een begenadigd schrijver en geschiedenisfreak. We zwerven wat door de bibliotheek om te brainstormen over mogelijke samenwerkingsprojecten.


Zelf loop ik met plannen voor een (foto-) boek over Rotterdamse bands, waar ik graag Peter als schrijver bij wil betrekken. Maar een tochtje langs de muziekboekenafdeling blijkt weinig inspirerend, als er al leuke Nederlandse muziekboeken zijn gemaakt staan ze zeker niet in de bibliotheek! Als Peters rammelende maag het gesprek begint te overstemmen, besluiten we beiden huiswaarts te keren.

Elle Bandita © Daniel Baggerman

Dinsdag 20 februari
Ook vandaag weinig enerverends te melden, alleen wat 3VOOR12-bezigheden (Een weekagenda geplaatst en een interview met Grote Prijs van Zuid-Holland finaliste Lenya).

Hoogtepunt van de dag komt 's avonds per mail binnen, een ruwe schets van een nieuw Elle Bandita-nummer! Zaterdagavond hadden we al even zitten brainstormen over de nieuwe koers die zij wil gaan varen, ik ga een hele nieuwe site voor haar bouwen en wederom het artwork van haar cd verzorgen. Ik had al voorzichtig gehint, dat ik dan ook wel even moet weten wat voor liedjes er op de nieuwe plaat gaan komen. Veel zal ik niet verklappen, dat is beroepsgeheim, maar het wordt weer heel erg goed!

Woensdag 21 februari
Tot de avond vermaak ik me met administratie, website updaten, barcodes aanmaken voor Erik Vandenberge en technische ongein voor Elle Bandita's website.

Saunawest bij de releaseparty in WaterFront © Daniel Baggerman

Na het avondeten heb ik een chaotische telefonische vergadering met Sander Carree van Happy Avenue. Ik heb mezelf opgeworpen als Rotterdamse bandjes-expert voor dit festival en we proberen nu met man en macht om de programmering voor hun koninginnedagfeest in WaterFront rond te krijgen. Het belooft een knalfeestje te worden, vanaf 12.00 uur 's middags zullen er bands, poetryslammers, kunstenaars en misschien zelfs een heuse poppenkast in en om WaterFront te bewonderen zijn.

Zelf ga ik met Peter de Koning plaatjes draaien, geheel in de sfeer van koninginnedag zullen we ons beperken tot onze leukste rommelmarktvondsten. We hebben beide nogal een collectie stoffig en plakkerig vinyl, dus een paar uur moeten we het zeker volhouden. Qua bands komt o.a. Peter's eigen Saunawest spelen. Verder moet er nog het nodige rondgebeld worden, maar 1 maart moet de programmering wel rond zijn.

Donderdag 22 februari
De ochtend besteed ik aan het "pimpen" van de MySpace van Harry Merry & the Must, wat voor mij een leuke kans is om alle goede smaak overboord te gooien en er eens een flinke dosis kitsch tegenaan te smijten. Blauw met roze letters tegen een blauw-wit behangetje en een bandfoto in een gouden lijstje!

Stöma © Daniel Baggerman

Hierna breng ik een bezoekje aan Bruno Ferro Xavier da Silva, die naast Doktor Schnitt, Harry Merry & The Must, Doodoo's Coffee en Bruno & Robin ook nog de band Stöma er op na houdt. Het duo heeft de afgelopen weken twee nummers opgenomen die eind maart op (vinyl) single verschijnen. Aan mij de eer het hoesje te verzorgen. Bruno laat me de nummers horen, die beide met hulp van los/vast bandlid DJ Eni-Less gemaakt zijn. De A-kant is het nummer ‘Nik Nok’, een typisch Stöma funknummer, net te moeilijk om op te dansen maar te energiek om stil bij te blijven zitten. De toevoeging van Eni-Less' ingenieuze scratchtechnieken is duidelijk een verrijking van het groepsgeluid. Het nummer wat op de B-kant komt, is een duistere soundscape die niet zou misstaan in een David Lynch-film.

De cover van het hoesje blijft nog even een verrassing, ik raad iedereen aan om op 29 maart in WaterFront een exemplaar te komen halen. Het wordt in ieder geval een smerig werkstukje, maar meer zeg ik ook niet. Als alles meezit kunnen we dit weekend nog een bandfoto maken, met Eni-Less, voor de achterkant van de hoes.

Doktor Schnitt © Daniel Baggerman

Het is reuze gezellig in Bruno's huis, maar ik moet me toch gaan haasten. In de EXIT spelen goede vrienden Mindscan en ze staan al om 20.00 uur klaar op het podium. Ze spelen in het kader van het Emerganza-festival, een bandwedstrijd die over de hele wereld gehouden wordt. Na een traject van voorrondes kunnen de bands die doorgaan uiteindelijk een reisje Verenigde Staten winnen om daar in de grote finale de strijd aan te binden met bands uit diverse landen.

Nietsvermoedend wandel ik de zaal in, in de veronderstelling dat de toegang gratis is. Drummer Nico van Mindscan weet me te vertellen dat de toegangsprijs € 12,- is, wat we allebei wat aan de hoge kant vinden voor een avondje waar de bands niet eens betaald krijgen! Ik voel me dus ook niet geroepen om alsnog de entree te gaan betalen.

Het geheime wapen van Mindscan © Daniel Baggerman

Mindscan heeft de bedenkelijke eer om als eerste band op te treden en de Belgische organisator van de avond legt ons uit, dat we na het optreden kunnen stemmen op de band door middel van het opsteken van één arm. Hoewel de zaal nog aan het vollopen is als Mindscan begint, zet het viertal een berestrakke set neer. Mindscan is in mijn ogen een verademing in hun genre (metalcore), waar het er over het algemeen weinig subtiel aan toe gaat. Hun geheime wapen is ongetwijfeld de twee vrouwelijke leden Mandy en Tamara, die de boel een stuk meer het aankijken waard maken dan de meeste boze metal-mannen gezelschappen.

Na de show krijgen ze een groot gedeelte van de aanwezige handjes in de lucht, die door de presentator geteld worden. De volgende band, The Name, komt helemaal uit Haarlem en speelt ook metal, maar een groter contrast met Mindscan is haast niet denkbaar. De zangeres heef een bijzonder dun stemmetje en lijkt qua uiterlijk in de verste verte niet bij de rest van de harige rockers in de band te passen. Als ze ook nog een quasi-grappige Britney Spears-cover inzetten zakt de moed me in de schoenen.

Blinky Palermo © Daniel Baggerman

Hierna is de Rotterdamse popband Blinky Palermo aan de beurt, die gelukkig een stuk minder lachwekkend overkomen. Ze hebben een flinke lading vriendinnetjes meegesleept en, zoals ik de dag erop van Mindscan verneem, weten zich samen met Mindscan en The Name te plaatsen voor de volgende ronde. Na Blinky Palermo treedt er een schuchter grungetrio uit Schiedam aan en vlucht ik de EXIT uit voor wat frisse lucht.

The Mirror Conspiracy © Daniel Baggerman

Gelukkig heb ik een backup plan voor die avond, in WaterFront oefent The Mirror Conspiracy (vroeger: The Anamorphose Experiment), een jazzy triphop gezelschap met leden van o.a. Hyphen, The Bullfight en Solaire. Een groter contrast met een EXIT vol ooms en tantes die hun favorietjes aanmoedigen is niet denkbaar. En voor een fotograaf een uitgelezen gelegenheid om eens lekker relaxed de mooie plaatjes af te wachten. De vier mannen (het is me eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal duidelijk hoeveel mensen er echt in deze band zitten, maar gezellig is het in ieder geval wel) jammen ongestoord verder en tegen middernacht zwaai ik ze ze gedag om de laatste tram te halen.

Vrijdag 23 februari
Deze dag had eigenlijk geheel in het teken moeten staan van Doktor Schnitt, wiens feestelijke debuut gereleased had moeten worden met een avondje in Locus 010. Dit voormalige kraakpand in het centrum van Rotterdam kampt helaas al jaren met allerlei problemen, eerder sloten ze al hun deuren voor lange tijd en na een voorzichtige start enkele weken terug kwam de brandweer onlangs weer de boel op slot doen. Er is nog van alles geprobeerd om de release op dezelfde dag ergens anders te houden, maar alle geschikte plekken in Rotterdam waren al volgeboekt. De schade blijft gelukkig beperkt, nu wordt het feest op 2 maart in Zaal de Unie gehouden.

Voor mij dus een reden om hard op zoek te gaan naar wat anders voor deze vrijdag. Gelukkig komt Mindscan weer to the rescue, zij zijn gevraagd om een akoestisch optreden te doen in een uitzending van Radio Rijnmond. Zij zijn gevraagd omdat ze één van de Rotterdamse bands zijn die 13 april meedoen aan de finale van de Grote Prijs van Zuid-Holland.

Mindscan © Daniel Baggerman

Voor de meeste bands is het niet zo'n groot probleem om even wat akoestische gitaartjes in de achterbak te gooien en wat liedjes af te draaien in een radiostudio, maar Mindscan is een metalcore-band! Metalcore is bij uitstek een genre wat het moet hebben van dubbele basdrums en vervormde gitaarmuren, dus het getuigt van enorm improvisatietalent en doorzettingsvermogen dat de band twee nummers uit hun oeuvre tot gevoelige ballades heeft kunnen omvormen. Tel daar ook nog eens bij op dat ze de avond ervoor een feestje te vieren hadden in de EXIT en gitariste Mandy geen vrij van haar werk kon krijgen, waardoor hun optreden op zijn zachtst gezegd heel bijzonder genoemd mag worden.

Bij binnenkomst in de studio blijkt er door een communicatiefout ook nog een beperkt aantal microfoons aanwezig (er werd op twee gitaren en twee zangeresjes gerekend) waardoor het optreden bijna niet door kan gaan. Omdat drummer (en vanmiddag gitarist) Nico zijn hoofd wel koel houdt, blijkt het allemaal loos alarm en kan het optreden gewoon doorgaan. Het trio slaat zich bewonderenswaardig door één nummer, waarna de presentator het belangrijker lijkt te vinden, dat de band het onderling eindelijk eens wordt over de inhoud van hun teksten en de definitie van metalcore dan dat ze nog een liedje spelen. Dit mag de pret gelukkig niet drukken en we besluiten het geslaagde mini-optreden nog even te gaan vieren in Rotown.

We grappen nog wat na over de foto van Mindscan die de voorkant van het gratis krantje Metro heeft gehaald, bassiste Tamara gaat hierop helaas volledig schuil achter haar opgeheven basgitaar en drummer Nico staat met ongeveer een kwart van zijn gezicht op de plaat. We concluderen dat concertfotografie een vak apart is en keren huiswaarts.

Clayborn © Daniel Baggerman

Zaterdag 24 februari
De ochtend en het begin van de middag vliegen weer om, bergen foto's om doorheen te ploegen. Om 17.00 uur sta ik alweer in de aanslag in de kelder van platenzaak Sounds in het centrum van Rotterdam. Hier gaat Clayborn een instore optreden geven. Omdat ik een week ervoor zelf Doktor Schnitt op deze plek besproken heb, ben ik natuurlijk reuze benieuwd hoe dit uitpakt. Het is niet erg druk, maar dat weerhoudt de band er niet van om gewoon lekker van leer te trekken. De kelder leent zich uitstekend voor dit soort optredens en je kunt na de show nog even leuk napraten met de band en een stapel cd-tjes aanschaffen.

Even vlug wat eten en dan op weg naar Worm, waar de langverwachte releaseparty van Nanko's tweede album ‘Stratonica’ gaat plaatsvinden. We hebben voor deze plaat in de herfst al een fotosessie gedaan en er ligt al weken een cd-r met de muziek in mijn cd-speler, dus ik ben heel blij om eindelijk een exemplaar in mijn vingers te hebben. Het is ook weer gezellig bijkletsen aangezien het publiek bijna hetzelfde is wat een week eerder bij Harry Merry & The Must in EXIT in de zaal en op het podium stond.

An On Blast © Daniel Baggerman

Het Poolse voorprogramma An On Blast is een mooie opwarmer voor Nanko, deze dame tovert sfeervolle soundscapes uit haar Mac Bookje. Het is verder wel een vrij statisch geheel, het kalme karakter van de muziek doet je verlangen naar heftige visuals of gewoon een stel zitzakken om je gesprek in voort te kunnen zetten.

Nanko's liveset is duidelijk andere koek, van het begin af aan grijpt hij de luisteraar beet om hem niet meer los te laten. Nanko's album is een subtiel gecomponeerd stukje organische elektronica, maar zijn liveset is van een heel andere klasse. Hij duwt en trekt de luisteraar van zich af en weer naar zich toe. Onder het motto "die plaat kun je thuis ook luisteren" verrast Nanko het aanwezige publiek met een veel ruigere set, er wordt na een tijdje ook flink op gedanst.

Nanko © Daniel Baggerman

Nanko gebruikt letterlijk handen en voeten als hij muziek maakt, speelt korte gitaarpartijen en vervormt vervolgens loops hiervan. Door zijn muzikaliteit is hij een verademing tussen de vele laptop-artiesten die als paddestoelen uit de grond schieten.

En ineens is het afgelopen, Nanko neemt met een verlegen grijns het welverdiende applaus in ontvangst. Na het optreden wissel ik met wat andere overdonderde Nanko-fans nog wat superlatieven uit, alvorens we ons Worm uit moeten haasten voor de laatste metro.

Zondag 25 februari
Weinig tijd om te luieren deze zondag, de plaatjes van Nanko en Clayborn moeten online gezet worden! Om 15.00 uur ben ik alweer in WaterFront, om de tweede dag van de Heartbreakers & Ass-shakers releaseparty mee te maken. Popunie Zuid-Holland maakt er een gewoonte van om jaarlijks een verzamel-cd uit te geven met lokaal talent en dit jaar zijn muzikale vrouwen het thema.

De avond ervoor had het Ass-shakers gedeelte al plaatsgevonden, maar wegens verplichtingen bij Nanko heb ik dat moeten laten schieten. Vandaag dus de beurt aan de Heartbreakers, wat nogal een ruim begrip blijkt te zijn. In de grote zaal begint het gezelschap Kayu, die vakkundig hun wereldmuziek brengen voor een bijna lege zaal. Daar kan de band ook weinig aan doen, het is nu eenmaal voor de meeste feestbeesten gewoon een beetje te vroeg. Hoewel het vijftal reuze zonnige muziek staat te spelen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze een beetje balen, de hele band staat of zit serieus kijkend stokstijf op het podium. Dan maar vast naar het café waar een pot koffie staat.

Aletta © Daniel Baggerman

De tweede act die daar speelt is de Rotterdamse singer/songwriter Aletta. Zij is één van de finalisten van de Grote Prijs van Zuid-Holland dit jaar en ze zet een vakkundige set neer. Ze begeleidt zichzelf op piano maar na een paar nummers begint het wel een beetje op elkaar te lijken. Het zou mooi zijn als ze eens een band bij elkaar zocht, want talent heeft ze genoeg.

Door naar de grote zaal, daar staat een optreden gepland van Chabliz. Dit is een emotionele gebeurtenis, de drummer van dit gezelschap is twee weken voor dit optreden plotseling overleden en er hangt een geladen sfeer. Het is bewonderenswaardig dat de band toch nog optreedt. Ik kan me goed voorstellen dat ze op zo'n moment wat anders aan hun hoofd hebben. De zangeres heeft een imposant stemgeluid, wat me af en toe aan de woeste opera-uitspattingen van Nina Hagen doet denken. Er worden vooral met zorg gekozen covers gespeeld en vooral ‘What Jail Is Really Like’, van mijn favoriete Afghan Whigs-plaat ‘Gentlemen’, vind ik een aangename verrassing.

Vera © Daniel Baggerman

In het café is de volgende act heel wat lichtere kost, Vera (ook een Grote Prijs-finaliste) brengt haar liedjes samen met een uitstekende contrabassist. Vooral zijn bijdrage weet het optreden naar een hoger niveau te tillen en ik ben benieuwd hoe ze het straks gaan doen bij de finales in Rotown.

Tegen de tijd dat in de grote zaal het optreden van R&B-diva Imelda moet beginnen is er al wat meer publiek binnen. Omdat de optredens nogal nauw aansluiten zijn de meeste mensen echter nog in het café als de flinke band het eerste nummer inzet. Imelda's zorgvuldig georkestreerde opkomst valt hierdoor een beetje in het water, ze is duidelijk vollere zalen gewend. Kortgerokte Imelda heeft een nogal imposant stemgeluid en haar lekker doorrockende R&B-songs zitten heel goed in elkaar. Een beetje jammer is wel dat ze na elk nummer licht geïrriteerd het publiek in beweging probeert te krijgen. De mensen die er wel staan kunnen er verder ook weinig aan doen dat het niet zo druk is.

Puppi © Daniel Baggerman

Weer even een ongelofelijk contrast in het café, de half Spaanse Ana Criado staat daar met haar band. Voor het optreden sta ik nog wat te dollen met presentatrice Puppi (the Queen of Chaos!), die wat moeite heeft om Ana's achternaam te onthouden. Maar al mijn afleidingsmanoeuvres ten spijt komt de aankondiging er vlekkeloos uit.

Ana Criado © Daniel Baggerman

Ana's optreden is gewoon heel goed, ze heeft ook een prima band achter zich en mag door het uitvallen van een act ook behoorlijk lang doorspelen. Haar nummers zijn afwisselend breekbaar en lichtvoetig en een liedje in het Spaans gaat haar ook prima af. Het is inmiddels 19.30 uur en ik begin me wat hongerig te worden. Omdat een tosti het niet echt gaat doen voor me, besluit ik het buiten WaterFront te gaan zoeken. Dit loopt echter enigszins uit de hand, waarop ik besluit de rest van het programma maar voor gezien te houden, waarmee deze "Week van.." ook ten einde komt.

Daniel bedankt. Nooit vermoed dat er zoveel te doen is in Rotterdam! Meer informatie over (en foto’s van) Daniel Baggerman vind je op zijn site www.danielbaggerman.com. Veel van zijn foto's zijn ook op 3VOOR12/Rotterdam te vinden, waar het muziekleven in de Maasstad sowieso op de voet gevolgd wordt. Voor meer informatie over de beschreven bands is het raadzaam de artiestenpagina’s onderaan dit artikel te bezoeken.