Julie van Can_of_be over 'Don Quichot'

Het Haagse Can_of_be kwam eind 2006 met de cd ‘Don Quichot’ en kreeg daarvoor van onze recensent een dikke 9. Hij oordeelde dat “de cd geen mindere” nummers kent” en roemde de “veelzijdige sound: Er wordt een muur van geluid neergezet, waarbij verrassend genoeg geen enkel instrument elkaar in de weg zit. Psychotische breaks, Keltische invloeden en afsluiten met een rustig stuk; deze muzikanten durven muziek te maken waar het bij veel bands aan ontbreekt. Dat scherpe randje, die vieze akkoorden en krijsen wanneer je gevoel zegt dat je moet krijsen. Can_of_be weet een voortreffelijke balans aan te brengen tussen de geluidsmuren enerzijds en de prachtige rust en opbouw van nummers zoals 'Mistletoe' en 'Today'. Klare taal en dus polsten wij de Hagenezen voor de rubriek “Nummer voor Nummer”.

Julie is zangeres en één van de gitaristen van Can_of_be. Ook schreef ze alle nummers en teksten. “De bandleden hebben hun eigen partijen geschreven, we arrangeren alles samen en zoals hieronder staat heeft Oscar de basis van Don Quichot bedacht. Ik ben de band ooit, dat wil zeggen een paar jaar geleden, met Roeland Drost begonnen. Wij kennen elkaar al 1000 jaar, uit Arnhem. Toen speelde hij nog in Fratsen en later de Kift en ik in Mizpah. We hadden altijd het idee om samen iets te doen. Nu speelt Roeland af en toe mee met de band, hij is daarnaast als acteur en muzikant werkzaam bij de Appel. We hebben samen een VOF, Scott & Drost. We geven samen een zang en stemtrainingscursus, hebben de Rock & Rollatorshow en doen allerlei freaky zijprojecten, dus dat idee is wel uitgekomen zeg maar, haha! Zie ook: www.scottdrost.nl.

Geinig, maar nu snel terug naar het album:

Don Quichot
Onze voormalige bassist Oscar heeft de basis van dit nummer bedacht. We vonden het basloopje meteen helemaal geweldig en daar is sindsdien ook niks aan veranderd. Het is heel stuwend en pakkend, onomkeerbaar. We hebben de variatie gezocht in extreme dynamiek, zodat het geen saai rocknummer werd, maar een heftig verhaal. Het heet ‘Don Quichot’ omdat Lesley en Jan Willem bij een wat oudere versie geluidjes maakten die leken op een oude windmolen en ik de avond ervoor een documentaire van Terry Gilliam had gezien over de totaal mislukte verfilming van Don Quichot.

Again
Ons oudste nummer staat ook op de vorige cd in een compleet andere versie. En op de demo die Roeland en ik hebben opgenomen toen Can_of_be nog een duo was. We willen `m eigenlijk iedere keer terug laten komen als een soort rode draad, telkens vanuit een andere invalshoek. Hij groeit mee met de band, het is grappig om dat proces op die manier te volgen. Het was geen vooropgezet plan hoor, is zo ontstaan. Op onze eerste plaat ‘Schizo’ staat een vrij uitgesponnen versie, met marimba en pauken en weet-ik-veel wat. Die hadden we live niet bij ons omdat, nou ja, omdat we die geleend hadden voor de opnames en dus zochten we naar een manier om ‘Again’ ook live te laten knallen. Dat werd de nieuwe versie zoals ie op DQ staat.

Gail
Mijn lief zat vier maanden in Mexico en daar was ik op z`n zachtst gezegd niet zo blij mee...dan krijg je dramatische liedjes. In eerste instantie was dit een teer nummer, met flageoletten als basis. Later groeide het uit tot een soort vooroorlogse machine en bleef alleen de zang fragiel, als contrast. We hebben de drums van de cd opgenomen in onze vorige repetitieruimte, de kelder van het Nederlands Forensisch Instituut, onder de snijkamer. We hebben een ruimte gevonden waar het heel heftig, machinaal klonk, een trein die over je heen donderde, dat is bij ‘Gail’ duidelijk hoorbaar.

Mistletoe
Een soort lullaby, ontstond zoals zoals zoveel nummers pingelend op de bank met een wijntje erbij. We hebben er eerst van alles bij bedacht, piano, orgel, samples....kaal werkte uiteindelijk het best, gecompleteerd door de prachtige noise-solo van Henk Koorn.

Today
Net als ‘Again’ een oud nummer. We waren niet tevreden met de vorige opname hiervan, die was te blij. We zijn opnieuw aan het arrangeren geslagen en hebben toen het refrein “gekilled”. Vervolgens erg in de richting van The Cure gedacht; ‘Pornography’, ‘Faith’. Dat was wat het nummer nodig had, het werd meer een instrumentaal ding in plaats van een popliedje, een fantastische klaagzang van Mark op gitaar met de sample van Lesley als hartslag. Overigens is dit het eerste nummer wat we met Lesley gedaan hebben. Ik probeerde met handen en voeten uit te leggen wat voor sound ik zocht terwijl hij druk in de weer was met knopjes en gedoe. Toen ik uitgeluld was bleek hij ondertussen de perfecte sample te hebben gemaakt!

Lucifer
We waren de vorige plaat aan het opnemen in de Anton Phillipzaal en ik liet Roeland tijdens de pauze een idee voor een nieuw nummer horen. Hij verzon onmiddelijk een soort B-film achtig zang en pianolijntje erbij waar ik kippenvel van kreeg. We zijn na de opnames gelijk aan de slag gegaan, om de één of andere reden was er een soort noodzaak bij dit nummer. Hij is heel intens en kan als er niet goed gespeeld wordt, instorten als een plumpudding, dat maakt ‘m ook zo speciaal, althans, voor mij. Ik heb er altijd een soort inwendige dialoog in gezien, iemand die voorzichtig balanceert en vevolgens een duivelse uitbarsting krijgt en alles naar de verdommenis helpt. Dat zit voor een deel in de tekst, maar ook in de intentie waarmee we het nummer spelen.

White Lies
Nogal persoonlijk liefdesliedje uit de “Mexico-periode” ...In treurwilgstemming op gitaar ontstaan. Toen we ‘m met de band uit gingen werken werd het al snel te gelikt, jazzy...vreselijk. Toch vonden we de basis mooi, we moesten alleen de juiste sound vinden. Dat werd uiteindelijk een klein verrot traporgeltje als begeleiding en de zang door een ranzig microfoontje, in één keer opgenomen en niet te veel aan lopen pielen. Roeland en ik moesten wel lachsalvo`s onderdrukken tijdens het spelen, vanwege acute meligheid om zijn wild trappelende voetjes die ook duidelijk hoorbaar zijn op de opnames.

Weeping Song
Om een of andere reden moeten we altijd klooien met nummers, dit was bijvoorbeeld een beetje een rechttoe rechtaan rocknummer. Roeland kwam met het idee om er een gypsy uittro aan te maken. Tijdens de cd-opnames moest Lesley de lengte en het tempo van het eind bepalen, dat werd lang en onmenselijk snel! Maargoed, hij had z’n partij al ingespeeld en keek vervolgens tevreden en licht spottend toe, hoe wij onze armpjes aan puin ragden in een poging hem bij te houden. Lul. Het was de bedoeling dat Jan Willem en ik een soort zigeunerachtig duel zouden spelen, maar dat werd uiteindelijk totale gekte waarvan Henk heel droog opmerkte dat we misschien niet alles hoefden te gebruiken.

Roll Over
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar al pingelend op de bank....Het ding was gelijk af, niks meer aan doen dachten we. Live zingen de jongens wel mierzoete backingvocals en zien er dan uit als jonge vogeltjes die gevoerd moeten worden.


Op www.canofbe.com en MySpace staan enkele nummers om te beluisteren.