Rick Treffers van Mist in Galicië en Madrid

Rick Treffers

In december 2006 en januari 2007 deed Mist-zanger Rick Treffers twaalf solo-optredens in Spanje. Aanleiding voor dit akoestische tussendoor-tourtje was het nieuwe internet-project Mist:Period, waarbij de Amsterdamse groep maandelijks een nieuw liedje componeert, uitbrengt en gratis aanbiedt via www.mist-music.com. Voor MusicFromNL hield Treffers een dagboek bij van het tweede deel van de tour, die hem naar Madrid en Galicië voerde.


Donderdag 4 januari, Madrid
Na een paar dagen zeer aangename vakantie in zonnig Murcia, te gast bij mijn vrienden van de band Schwarz, vangt vandaag het tweede deel van mijn akoestische toerneetje aan. Op de constant jengelende Ecuadoriaanse baby, de royaal overgelopen wc en de net niet passende witte oortelefoontjes van mijn nieuwe mp3-speler na, verloopt de treinreis van Murcia naar Madrid zeer naar wens. De Altaria van de Renfe (de Spaanse NS) zoeft zelfverzekerd omhoog, de altijd lege hoogvlakte van Castilla-La Mancha op. Nieuwe en oude windmolens staan kriskras door elkaar en bij elk teken van leven langs de spoorlijn drukt de machinist enthousiast op zijn toeter. Zwerfhonden blaffen terug. Wij - mijn gitaar, mijn nieuwe Nederlandse geliefde en ik - komen eraan!

Aangekomen op treinstation Atocha in Madrid flitsen zowel de ETA-aanslag van afgelopen zaterdag op het vliegveld Barajas (een klein half uur voordat wij daar landden, ontplofte er een autobom in de parkeergarage van de spiksplinternieuwe terminal T4) als de verschrikkelijke Al Qaeda-terreuractie van 11 maart 2004 op ditzelfde treinstation door mijn hoofd. De gang van het dagelijks leven verandert weinig, maar de littekens zijn in het van oudsher aanslaggevoelige Spanje voelbaar en blijvend aanwezig. Zelf ben ik, singer/songwriter van de Amsterdamse band Mist, ook niet meer weg te denken uit het Spaanse (alternatieve muziek-) landschap. Althans, dat is wel de bedoeling.

Flyer en poster van de Spaanse tour

De eerste dag van dit dagboekje valt samen met een optreden in de club Siroco, de ondergrondse popzaal waar ik met Girlfriend Misery (de voorloper van Miss Universe en Mist) de allereerste optreedschreden op Spaans grondgebied zette. Dat was in mei 1995. Ik had toen nog lang haar (korter gezegd: ik had toen nog haar) en droeg een overdreven sixtiesblouse met rouches. Touren in Spanje was voor mij toen een droom die snel werkelijkheid werd. Na zes redelijk succesvolle bandtours en een aantal solo-bezoeken, heeft de grote kick van de eerste keer plaatsgemaakt voor verdieping: goede zin, gestage aanwas van nieuwe fans en het ontmoeten van oude bekenden uit de scene.

Het weerzien met Siroco is zoet, doch niet overmatig sentimenteel. Het optreden, gesubsidieerd door de gemeente Madrid, staat in het teken van de twintigste verjaardag van de Movida Madrileña, de roemruchte scene die medio jaren tachtig het toen nog sterk op de rest van Europa achterlopende Madrid van grote culturele impulsen voorzag. Elk toonaangevend platenlabel organiseert in dit kader een avond met louter Spaanse artiesten. De fotograaf die mij bij binnenkomst op zijn camera vastlegt voor de reportage informeert dan ook met enig wantrouwen of ik nu wel Spaans ben of niet. Ik stel hem gerust door te zeggen dat ik hier al jaren in de Spaanse muziekscene ronddartel en zelfs een jaar in Madrid heb gewoond (hetgeen ook waar is).

Rick met de Galicische fans Arturo (links) en Celia

Tijdens deze Astro Discos-avond wordt ik vergezeld door de rare hardcore-band Sapiens en de ambient-geluidskunstenaars van Trash of Dreams (oudgedienden Suso Saiz en Fon Román). In verband met de tamelijk strakke en behoorlijk on-Spaanse curfew moet ik een beetje vaart achter mijn set zetten. Dat is jammer, want zonder band moet ik natuurlijk wel een leuk lijmpraatje kunnen houden om het publiek beter bij de les te houden. Ik houd niet zo van singer/songwriters die zwijgzaam en met alleen een akoestische gitaar hun liedjes spelen. Er moet wel iets gebeuren op het gebied van interactie. Gelukkig heb ik zowel lachers als luisteraars op mijn hand. Mijn openingsnummer Open Arms is altijd een rake oude kraker die de luisteraar gemakkelijk uitnodigt in de melancholieke en harmonische belevingswereld van Mist. De aan Hollands ritmegevoel aangepaste bossa nova van Hips of the Year gaat er ook altijd wel in. Na nog twee liedjes (‘Subliminal’ en ‘Andalusia’) komt de dienstdoende stage-manager echter al naar mij toe. Hij steekt met een angstige blik één vinger in de lucht. Fuck, nog maar één liedje.

Ik raffel vervolgens mijn akoestische prijsnummer ‘How To Drain The Swamp’ enigszins af en speel vervolgens ‘stiekem’ nog mijn intieme meezinger ‘Fade In Fade Out’, zodat de bezoekers met een goed refrein in het hoofd naar de bar kunnen lopen om een cubata of een Mahou te bestellen. Het hoort een beetje bij een show met drie bands en ik probeer me maar niet te veel op te winden over het behoorlijk abrupte eind van mijn optredentje. Me han cortado el rollo un poco, pero bueno. Ik heb degelijk - op routine - gespeeld, en de vibes waren gewoon goed. Met dat gevoel ga ik verder de nacht in richting de VIPS, waar wij nog een Mexicaanse mega-salade naar binnen werken alvorens moe maar voldaan het bed van het twee sterren-pension Condestable in te duiken.

Vrijdag 5 januari, Madrid
Day off. Nu al. De dag staat in het teken van de cabalgata, de jaarlijkse optocht in het kader van los Reyes Magos. Het is de Spaanse versie van sinterklaas. De drie wijzen komen hier niet uit het oosten, maar uit Afrika. En ze nemen cadeautjes mee voor de kinderen en de zieken. Het management had al laten weten dat er vanwege dit kleurrijke familiefeest geen interesse zou bestaan voor een optreden van Rick Treffers. Nou, vooruit. Wel zie ik dat de Pet Shop Boys die avond optreden! Maar die hoef ik niet meer te zien. Wij gaan in plaats daarvan naar een matige film (Maria Antonieta van Sofia Coppola). De pimientos de padron, de patatas bravas en de pincho moruno in de Galicische tapasbar smaken echter voortreffelijk. De cabalgata (een soort Rotterdams zomercarnaval zonder bloot) trekt aan ons voorbij op televisie, te lui als wij zijn om onder de lakens vandaan te komen.

Zaterdag 6 januari, Madrid
Vandaag speel ik in Fotomaton, een klein clubje in het centrum van Madrid. Ik mag het dit keer alleen rooien en moet ook nog de huur van de zaal betalen. En half Madrid is op vakantie. De opkomst is laag, maar toch is de sfeer in het zaaltje aangenaam. Goeie P.A., aardige barlui, ze draaien leuke plaatjes bij binnenkomst. Behalve een akoestisch optreden ben ik hedenavond gecontracteerd als dj. Na twaalven loopt de tent vol. Ik heb een dikke bult cd's bij me en leen er nog een aantal van Roberto, onze Astro Discos-platenbaas. Tijdens de soundcheck draait de huis-dj The Posies en The Postal Service, dus ik hoef gelukkig geen techno of house uit de kast te halen. In Spanje wemelt het van de tentjes waar gewoon indie-muziek wordt gedraaid (er wordt ook op gedanst). Spanje is lief.

Het optreden verloopt goed. Ik ga als een speer. Tijdens het Trans Am-achtige ‘Red Car’ sta ik bijna te headbangen en het nieuwe liefdesliedje ‘You Blew My Mind’ komt goed aan bij het publiek. En de barman luistert perfect. Als ik na het vierde nummer namelijk om een Jack Daniels zonder ijs vraag, staat er binnen no time een tot aan de rand gevuld, immens theeglas gevuld met whiskey voor mijn neus. Nog verhit en opgewonden neem ik plaats achter de draaiknoppen en -tafels. Ik klik me gek in de aanwezige computer om de juiste liedjes te vinden, maar het gaat lekker, zeker na nog een Jack en nog een Jack en een paar door de lesbische bardames aangeboden shots tequila (zelf brengen ze het zout en de citroen aan op hun blanke blote buikjes en likken het na inname van de tequila gulzig op. “Best geil”, om het maar eens even zo te zeggen). Met flair knal ik vervolgens Iron Maiden's ‘Flash Of The Blade’ in de speler. Een jongen aan de bar kent de hele tekst uit zijn hoofd. Jeugdsentiment. Als bonus hoor ik dat ik deze avond behoorlijk quitte heb gespeeld. Half (of heel) dronken waggelen wij terug naar het hotel. Het is een uur of 6. Morgen vroeg op, want ik wil mijn nieuwe geliefde het Rastro laten zien.

Gig in La Casa de Arriba in Vigo

Woensdag 10 januari, Vigo
Voor het eerst in mijn leven reis ik in een slaaptrein. In horizontale positie word ik ‘s nachts naar Galicië getorpedeerd. Het traject Madrid-Pontevedra meet slechts 600 kilometer, maar de reistijd is liefst tien uur. Ik deel de coupé met twee Galiciërs. Een norse student met pokdalig gelaat en een eveneens norse, oudere Galiciër met baard (en stinkende sokken). Alle drie hebben wij oortelefoontjes van mp3-spelers in onze oren, dus meer communicatie dan “zal ik het licht uitdoen?” is er niet. Als wij Madrid uitrijden terwijl The Innocence Mission’s superbe ‘The Lakes Of Canada’ mijn oren streelt, maakt een groots, filmisch en rete-emotioneel gevoel zich van mij meester. Wat is muziek maken, reizen en daarmee nieuwe gebieden ontdekken toch heerlijk.

‘s Ochtends om half negen kom ik aan. Totaal brak. Mijn oren rommelen en suizen. De sokkenlucht, het onophoudelijke geschud op mijn te kleine brits, de afgesloten ruimte: echt gezond is het niet. Het is nog donker. Ik word opgehaald door Josiño van Ernie Producciones, onze manager ter plekke (alsmede part-time boeker voor Astro Discos). Josiño is een geweldenaar. Hij runt het hotel van zijn ouders in het dorpje Ponte Caldelas. Zijn laptop staat in de lobby en tussen de bedrijven door regelt hij optredens voor zijn bands. Zijn telefoons rinkelen zonder pauze, maar Josiño, die een enorme Mist-fan is, raakt nooit in paniek. Hij regelt het gewoon. En maakt weinig woorden vuil. Ik krijg een hotelkamer toegewezen en houd een vroege siësta.

‘s Middags krijg ik van Josiño (hij is tevens de ober in het hotelrestaurant) heerlijke pulpo a feira (gestoofde octopus met knoflook en paprikapoeder, niet te versmaden Galicische specialiteit), een groot stuk vet maar mals varkensvlees en een hele fles Albariño (wijn) als ontbijt. Na een koffietje met een chupito de orujo de café (sterk, huisgemaakt koffielikeurtje) trekken wij ten strijde. Eerst naar de redactie van Diario de Pontevedra, waar ik geïnterviewd wordt door het dagblad van de gelijknamige stad. Daarna nog wat flyers achterlaten bij cd-winkels en hippe kledingzaken in de nette provinciestad Pontevedra. Vervolgens rijden wij naar La Casa de Arriba in Vigo, waar mijn eerste solo-optreden in Galicië plaatsvindt. De stad hangt vol met posters van mijn tourtje, grappig genoeg zij aan zij met aanplakbiljetten waarop het optreden van Peter Pan Speedrock in La Iguana op 20 januari aangekondigd staat. Landgenoten.

La Casa de Arriba is een bar met een zaaltje op de eerste verdieping en ligt tegenover de club Vademecum, waar wij met Mist in november 2005 optraden. De entree bedraagt drie euro. Er heerst een echte luistersfeer. Trots vertelt de eigenaar dat singer/songwriters als Jon Auer (The Posies), Bart Davenport en de zanger van Immaculate Fools hier graag geziene gasten zijn. Ik bestel een Jack en plug mijn Takamine in het vierkanaals-mengtafeltje. Monitors zijn er niet, maar het publiek is zo muisstil dat ik mijzelf prima kan horen.
De setting heeft iets weg van een Live in the Living-huiskamerconcert. Ik kan daarmee aardig overweg en heb door al het gepresenteer geleerd om al pratend te entertainen. Als het warme contact met het publiek er eenmaal is, kun je als performer sowieso veel meer geven. En het contact is er volop, zoals in Spanje wel vaker het geval is. De mensen zijn speciaal voor het concert gekomen. Ik krijg de lachers op mijn hand tijdens mijn praatjes.

Bij het nummer ‘Subliminal’ vertel ik de ongeveer veertig aanwezigen dat dit liedje een mini-moog-melodietje heeft. Bij gebrek aan band (en mini-moog) zal ik het lijntje gewoon zingen. Ik doe het voor. Aan het eind van het nummer zingt het gehele publiek het melodietje luidkeels mee (toe-doe-doe-doe-doe-doe-doe-doe, toe doe-doe-doe-doe-doe-doe-doe!). Met deze vocale ondergrond kan ik daar overheen improviseren met mijn stem. Iedereen blij en opgetogen. Na afloop van het optreden verkoop en signeer ik een stuk of tien cd’s. Een jongen complimenteert mij met de zinsnede uit ‘How To Drain The Swamp’: “obsessions are like insects/if you chop off the head/the body keeps on teasing you”. Ik dank hem. Tegen een veer in je reet zeg je geen nee. Tevredenheid alom dus. Ik mag terugkomen. Graag.

Live in Santiago

Donderdag 11 januari, Santiago de Compostela
Vandaag een telefonisch interview met Galicia Hoxe, de grootste krant uit Galicië. ‘s Avonds word ik in Santiago de Compostela live aan de tand gevoeld bij Radio Galega, de “nationale” radio van Galicië. De interviewer is lichtelijk teleurgesteld dat ik mijn gitaar niet heb meegenomen. Maar ik heb liever dat ze wat nummertjes van Mist draaien (mp’3 en cd’s). Akoestische optredens aan de interviewtafel klinken namelijk meestal ronduit **t. Het interview loopt gesmeerd, hoewel ik de dj slechts in vloeiend Spaans van repliek kan dienen. Galicisch is de voertaal op dit radio-station, maar die taal is bij mij nog sterk onderontwikkeld. In de gang hoor ik de interviewer wel tegen zijn technicus fluisteren: “die gast lijkt als twee druppels water op Michael Stipe, man”. Het is niet de eerste keer dat ik dit hoor. Gelukkig word ik tegenwoordig vaker met Stipe vergeleken dan met Sting! Een mooi meegenomen bijkomstigheid van mijn kaal- en ongeschorenheid.

De tent waar ik vandaag speel, Trapitas y Joyas, organiseert vandaag voor de tweede keer in haar historie een concert. Dat is te merken. De verantwoordelijke “technicus” heeft nergens kaas van gegeten. Er is geen podium, geen zanginstallatie, om van microfoons maar niet te spreken. Ik ga redelijk moe en moedeloos aan de bar zitten en bestel een bier. Vanuit mijn ooghoeken zie ik Josiño driftig bellen. Hij gaat het regelen. Hij is een voorbeeldige manager.

Rick ontplugd in Santiago

Een uur en drie bier later komt hij binnen met een minuscuul versterkertje onder zijn arm: de P.A.! Het ding doet het wel goed, maar de kolossale ruimte, die meer aan een moderne telefoonwinkel doet denken dan aan een bar of een café, is er lastig volledig mee te bestrijken. De P.A. staat op een tafeltje. Ik schuif het zo dicht mogelijk naar het publiek toe. Er zijn zo’n zestig man op komen dagen om het concert bij te wonen. Aan de bar staan ook nog zo’n twintig toevallige voorbijgangers. Ik zet een glas Jack op het tafeltje en werk mijn compacte set af. Het is hard werken, maar ik ben gelukkig redelijk in vorm. Het is wel een hele uitdaging om een bar met tachtig man stil te krijgen. Dat lukt dan ook slechts bij vlagen. Als ik bij ‘Fade In Fade Out’ mijn gitaar ontplug en als een middeleeuwse troubadour door de bar loop bijvoorbeeld.

Na het concert rijd ik mee met Xavier Valiño. Hij is muziekjournalist en heeft een Nederlandse vrouw. Wij slingeren door het mysterieuze landschap. Bergen, watervalletjes, de raarste boomformaties (waarvan een groot deel zwartgeblakerd vanwege de bosbranden van vorige zomer). Xavier vertelt mij over Santa Compaña, een bekende Galicische mythe. Het verhaal wil dat de doden uit hun graf rijzen zodra de duisternis invalt. Die doden dolen daar dan door de bossen. Als je zo’n geest tegen het lijf loopt, is dat een teken dat je laatste uur genaderd is. De mythe heeft er toe geleid dat sommige mensen in het nog steeds zeer middeleeuws ogende Galicië zo bang werden voor deze geest, dat zij ‘s avonds geen stap buiten de deur meer zetten.

Café Pop Torgal in Orense

Vrijdag 12 januari, Orense
In de stad Orense gaat die mythische vlieger blijkbaar niet op, want Café Pop Torgal is afgeladen met mensen. Het bruine café heeft een pop art-achtige inrichting. Allerlei jaren zeventig-speelgoed staat er uitgestald en aan de muur hangen foto’s van een paardenslachterij. Het is het beste concert uit de hele tour. Bij aanvang breek ik de aanwezige Shure-microfoon in twee (!), maar verder loopt alles op rolletjes. Een volledig toegewijd publiek (62 betalende bezoekers) hangt aan mijn lippen. Ik speel maar liefst een uur lang. Er wordt meegezongen, gelachen, gehuild en luid geklapt. Een aanwezige Ierse vrouw complimenteert mij met mijn teksten. En de barman, die qua gezichtsconstructie trouwens als twee druppels water op Dolf Jansen lijkt, komt mij innig omhelzen en vraagt of ik iets nodig heb. Ik hou het bij whiskey en een sigaretje. Ik signeer me gek en raak aan de praat met een vrolijk Baskisch meisje, genaamd Maria. Tijdens het gesprek valt haar rechterborst bijna uit haar topje. Zij zegt dat zij altijd heel gelukkig is, maar volgens mij heeft zij te veel gin-tonic gedronken.

De terugweg naar Ponte Caldelas is minstens zo enerverend. Als wij de laatste seksclub in de buitenwijken van Orense achter ons laten, zijn onverharde wegen en haarspeldbochten ons enige gezelschap. En een konijn. Het ontstapt ternauwernood aan de wielen van Josiño’s Chrysler Cruiser. Het tweede dier helaas niet. Josiño stopt. Wij zien een spoor van bloed op het asfalt. Het konijn sleept zichzelf met wat laatste struiptrekkingen anoniem de berm in. Auw. Josiño is wel wat bloed gewend. Morgen worden er in de schuur weer wat varkens geslacht. De chorizo is namelijk op. Even later moet Josiño weer in de remmen, want er lopen drie pony’s op de weg. Het moet niet veel gekker worden. Zijn ze wild of zijn ze ontsnapt? Schrikachtig gaan ze op de linkerweghelft lopen, zodat wij er langs kunnen. Terug in het hotel slaap ik als een os.

Rick in Diario de Pontevedra

Zaterdag 13 januari, Pontevedra
Vandaag de laatste dag van het tourtje. ‘s Ochtends zie ik mijn eigen harses in de Diario de Pontevedra staan. Best geinig. Ik maak vervolgens een frisse wandeling langs bos en heuvel en schrijf nog een nieuw klef liefdesduet op het hotelbed. Om drie uur staat er een Cocido van het huis voor mij klaar. Veel vlees, bonen, aardappelen en wat groenten. Ik krijg het nauwelijks naar binnen. Ik vreet mij al twee weken helemaal vol aan de lekkerste lekkernijen. Ik drink de lekkerste drankjes. Bijna zou ik gaan verlangen naar een saaie Hollandse boterham met jonge kaas en een koud glas halfvolle melk.

Het optreden van vandaag is het eerste optreden in een echte popzaal, Sala Karma. Het is meteen het meest onpersoonlijke. Ik speel best goed, maar ik sta zo hoog boven het publiek, dat het warme contact dat ik in Orense en Vigo had, niet helemaal tot stand komt. Af en toe ga ik dan maar op de rand van het podium te zitten om een verhaal te vertellen. Dat werkt wel. De band die na mij speelt heet Portrait. Het is een lokale popband met aardige liedjes die nog veel moet leren. De zaal is half leeg. Niet echt een topavond dus. Wel verkoop ik nog een stuk of tien Mist-cd’tjes en drink ik een lekker glas Jack.

Signeren in Pontevedra

De tour is klaar. De zaadjes voor de volgende Mist-tour zijn gezaaid. We gaan nog even de stad in. In de disco draaien ze The Cure, Muse, Radiohead en Depeche Mode. Op de weg terug vraagt Josiño of ik tevreden ben. Dat ben ik. Hij ook. Het was goed.


Rick Treffers




www.mist-music.com
www.myspace.com/mistmusic

‘Surrender’, het vijfde nummer in de reeks Mist:Period wordt op 30 januari uitgebracht.