Vehicle doorkruist Frankrijk en België

Vehicle live in Utrecht, foto: Anna van Kooij

Met een bevriende Franse boeker stampte Vehicle zelf een korte buitenlandse tour uit de grond. De trip voerde ze in tien dagen door België en Frankrijk. De Utrechtse post- en indierockgroep bracht vorig jaar de ep ‘You A Stevedore’ uit en is sinds het vertrek van gitarist Dennis Kersten een trio.

Melvin (gitaar), Gino (bas) en Sebastiaan (drums + trompet) gaan voorlopig als drietal door. Wel wisten ze Roy Santiago (de Hagenees is ook bekend als singer/songwriter en haalde in 2004 nog de finale van de Grote Prijs van Nederland) te strikken als vierde wiel aan de wagen. Santiago fungeerde als chauffeur en deed en passant ook nog even verslag van de Vehicle-tour voor “De Week van”.

Santiago begint rustig, maar brandt gaandeweg helemaal los over de VW-bus,een travestiet met Pokémon-rugtasje, een paaldansclub, en vooral veel eten, met als summum: vette Vlaamse frieten.

De natte droom van Santiago: de tourbus

Dag 1: Blois
Omdat we een behoorlijke weg te gaan hadden, besloten we om op de dag voor de eerste show al op pad te gaan. Gitarist Melvin had een goed bedrijf gevonden waar we een busje konden huren. Wel een beetje jammer dat het bedrijf ongeveer aan de andere kant van de wereld lag. In Lichtenvoorde! De bus zag er netjes uit. We konden zelfs kiezen. We namen een sjieke Volkswagen 'Transporter GTI'. Helaas zonder cd-speler, maar wel met Cruise-control en stuurbekrachtiging! Ik kan daar echt heel erg gelukkig van worden, want mijn eigen auto heeft dat allemaal niet. Heel fijn. Bassist Gino en drummer Sebastiaan wonen in hetzelfde huis, en dat scheelde een ritje qua instrumenten ophalen. Nadat we alles hadden ingeladen restte ons slechts nog een bezoek aan de Lidl, en hup! We waren klaar om naar Frankrijk te vertrekken.

We moesten de volgende dag in Bordeaux zijn voor de eerste show, en dat is een flinke rit. Eigenlijk best een saai begin van het tourverslag, vergeleken bij wat we verder zouden meemaken. We hadden toch muziek in de auto doormiddel van de i-pod/aanstekerplug-combinatie, we hadden genoeg te eten, we hadden een bak Finkbrau achterin staan, en in de avond sliepen we in een Formule 1-hotel in Blois, nadat we files en de ring rond Parijs hadden doorgemaakt in noodweer van het ergste soort. De man die daar bij het hotel aan de balie zat begon even moeilijk te kijken toen hij ons de complete businhoud de slaapkamers in zag sjouwen. "No playing guitar in zee room!"(Frans accent). Die nacht droomde ik zeker zo'n 30 keer achter elkaar dat ik op plotseling remmende vrachtwagens inreed.

In El Inca, Bordeaux

Dag 2: Bordeaux
We hadden nog een behoorlijke rit voor de boeg, dus we hadden de wekkers vroeg gezet. Achteraf een beetje overbodig. Er was de hele ochtend geen reet op de weg te vinden, en de bus ging toch een stuk vlotter dan ik dacht. Tegen de middag waren we dus al in Bordeaux. Nog even kwam mijn nachtmerrie bijna uit doordat een dametje in een Renault achterop onze trekhaak klapte. Ik moest (net als in de nachtmerrie) stoppen voor een auto die plotseling op de weg stilstond, en daarna hoorde ik een hard slipgeluid achter ons. Het vrouwtje bleek het niet heel erg te vinden dat haar complete rechter koplamp aan gort lag, en maande ons vriendelijk om maar weer verder te rijden. Natuurlijk niet voordat ik haar naar de weg had gevraagd (ik stond er toch...).

Bordeaux bleek een prachtige stad, en doordat we er veel te vroeg waren hadden we tijd zat om er rond te lopen. Bonus was dat de zon er volop scheen. 's Avonds kregen we in “El Inca”, de zaal in kwestie, een vette maaltijd voorgeschoteld door de eigenaar zelf, en ontmoetten we Steve, de boeker die alle Franse shows had geregeld.

De eerste show was nog even inkomen. De setlist was nog niet helemaal soepel en de band wist nog niet zo goed hoe ze zich moest gedragen met zoveel mooie Franse schoonheden in de zaal. Het was nog even wennen allemaal, en ach, de eerste pannenkoek is ook niet altijd de lekkerste. Die nacht sliepen we bij leden van de eerste (plaatselijke) band in hun gigantische appartement aan de winkelstraat van Bordeaux. Echt heel erg pimp. We dronken bier en het werd laat!

La Rochelle

Dag 3: La Rochelle
We moesten alweer vroeg op pad naar El Inca om de spullen en Steve op te pikken om vervolgens naar La Rochelle te rijden voor de komende twee shows. Maar niet voordat we een fantastisch ontbijt kregen voorgeschoteld door onze gastheer en zijn zus. De vrouw die de avond ervoor nog stomdronken verklaarde dat ik nog een ergere lul was dan haar ex-man, bleek de volgende dag eigenlijk heel erg vriendelijk en aardig! We kregen zelfs een complete fruitmand mee in de bus en we werden uitgenodigd om vooral nog eens langs te komen.

Naar La Rochelle was het maar een klein eindje rijden. De komende twee dagen waren we te gast bij Steve, omdat we twee avonden achter elkaar in La Rochelle moesten zijn voor optredens. Het havenstadje is niet groot, maar heeft een aardige scene, bleek uit de opkomst bij de optredens. Eén van de meest geliefde bezigheden onder de inwoners bleek het drinken van allerlei vreemdsoortige wijnen en daar dan heel erg dronken van worden.

In de eerste zaal in La Rochelle had de eigenaar geen gage te delen, maar mochten we wel de hele avond drinken wat de pot schafte. Dus dat deden we. We hadden zelfs het plan opgevat om een stuk of zes Tequila Sunrises te bestellen om meteen weer door de plee te spoelen, om gelijk te komen aan een redelijke gage. Maar wat we uiteindelijk hebben opgekregen aan drank kwam toch al behoorlijk in de richting. En hee, we hadden wat te vieren, want deze avond ging het tien keer beter dan de avond ervoor. We ontmoetten mensen die dachten dat Nederlanders nazi´s waren en dat elke inwoner van Nederland iets zwarts doet in de drugshandel. We strompelden echt véél te laat pas terug naar huis, waar we de volgende dag fantastisch konden uitslapen.

Uitwaaien op het strand in La Rochelle

Dag 4: La Rochelle
De volgende dag dus. Het viel mee, er waren geen gewonden. Alleen wat hoofdpijn hier en daar, en ik zweette als een otter. Steve had gelukkig één van de beste remedies tegen een kater in huis: een Playstation 2. In de ochtend speelden we Roda JC-NAC met Pro Evolution Soccer 5, en in de middag deden we nog een stukje Def Jam Fight for NY (waarin we een gespierde gangster aankleedden als clown Bassie en hem lieten vechten tegen Henry Rollins).

In de avond konden we weer aan de bak. De band speelde in een andere kroeg in La Rochelle met de Spaanse band 2 Dead Cats. De “roadie” van de band was een gigantische kerel die zoveel foto's maakte dat het leek alsof hij gewoon stond te filmen. Aardige mensen wel en ook een leuke band. Verder ontmoetten we nog een Nederlandse bezoeker en zijn bloedmooie Franse vriendin en kwamen we er achter dat ook in Frankrijk de “meedansende-zwerver-naast-het-podium” geen ongewoon gezicht is. De man ging tussen de band in staan en knoopte tussen twee nummers door doodleuk een serieus gespek aan met Melvin. Niet echt de meest rock ‘n’ rollende avond, maar we hadden de avond ervoor nog koud in onze kleren zitten.

Dag 5: Angoulème
Ook op dag vijf was het maar een kort stukje rijden. Angoulème is een klein plaatje op een heuvel waarvan ik nog steeds niet zo goed begrijp hoe het er topografisch uitziet ten opzichte van de andere plekken waar we zijn geweest. Het plaatsje was verder niet heel boeiend, maar had wel de grootste zaal waar we in tien dagen geweest zijn: “Le Mars Attack”. Een capaciteit van zo'n 300 man, en een gigántische backstage! Er was een keuken, een eetgedeelte, een zithoek met stereo, een slaapzaal (voor elke band één), een hele grote (volle) koelkast, noem maar op. Steve bewees nogmaals zijn grote gastvrijheid door voor zo'n 20 man een flinke pot eten klaar te maken. Die man was echt niet uit te putten!

Le Mars Attack in Angoulème

De opkomst was jammer genoeg wat lager dan 300, maar doordat het er donker was zag het er nog redelijk uit alsof er daadwerkelijk mensen op af waren gekomen. Van de show van Vehicle heb ik weinig meegekregen omdat ik verderop cd's stond te verkopen en bier stond te drinken met die grote beer van Two Dead Cats. Later op de avond liet Gino zich van zijn meest getalenteerde kant zien door zijn eigen stripverhalen op de merch-tafel te leggen voor de verkoop.

Het was onze laatste avond met Steve, dus we deden (wederom) niet zo moeilijk met de drankjes. Ook al waren we gezamenlijk behoorlijk uitgeput, we moesten en zouden drinken tot alles op was. Nou, dat viel dus wel even tegen. Wederom geen gewonden.

Dag 6: Tours
"Waar Steve ons nu weer naartoe heeft gestuurd!!!" Na een kleine twee uur rijden kwamen we aan in Tours. Steve vertelde ons dat het vier uur was, maar met onze rapiduuuhhh VW waren we er dus eerder. Na een stuk centrum reed ik per ongeluk een buitenwijkje in wat vooral op een veld met moestuintjes en betonnen buitenhuisjes leek. Bingo! “Le Lilo” bleek daar dus te liggen. Heel vaag allemaal. Er was ook nog niemand, dus we moesten twee uur in de bus wachten. Gino maakte zich nuttig door een natuurfilm over een huiskat te filmen én te monteren, en de rest sliep wat voor zich uit. Een tijdje later meldde de eigenaar van de zaal zich, en konden we naar binnen. Bleek het een soort van seksbar te zijn. In ieder geval een hele foute discotheek met een paaldanspaal, een spiegelwand en een geur zo funky als Curtis Mayfield. Het logo van Le Lilo was de schim van een naakte chick. In ons slaap-waak-tourritme wilden we eigenlijk gewoon maar weer gaan, maar de avond bleek nog een verrassende wending te hebben.

Gitarist Melvin, foto: Anna van Kooij

Na een uurtje wachten kwam de organisatie van de avond opdagen met een paar bakken heerlijk en gezond eten onder de arm. De avond werd goed bezocht en voor het eerst kregen we het idee dat er qua programmering eens goed naar de muziek werd geluisterd. Eindelijk speelden er drie bands die min of meer uit dezelfde hoek kwamen, qua geluid. Na de show reden we naar een huis waar de gehele organisatie bleek te wonen. Een soort setting als in de film 'Together'. Een paar mensen die shows organiseerden, plaatjes uitbrachten en een eigen zeefdruk-atelier in de kelder hadden staan. De andere twee bands reden achter ons aan, en toen werd het toch nog gezellig. Iemand had zelfgemaakte wijn meegebracht. Gino en ik besloten om vroeg (02:00 uur) te gaan slapen, terwijl Sebastiaan en Melvin nog even doorgingen tot een uur of vijf. Niet heel erg handig als je alle vier op dezelfde kamer slaapt…

Dag 7: Orléans
Koffie! De volgende dag bleek iedereen er nog te zijn. De huiskamer was afgeladen met mensen zoals de avond ervoor. Een huisgenoot kreeg als klap op de vuurpijl haar ouders nog op bezoek, terwijl de helft daar nog lag te slapen. Ai! De drummer van Pneu (die de avond ervoor ook speelde) moest gewoon werken bij Toys 'r' Us, zijn werkgever. Hij kwam lunchen terwijl wij aan het ontbijt zaten. We hoefden gelukkig niet vroeg ergens te zijn. Er stond een radioshow in Orléans op het programma, en wederom was dat maar een klein eindje rijden. Tijd zat om nog even langs de plaatselijke Lidl te rijden.

Eenmaal in Orléans was het een verschrikking om het radiostation te vinden. We werden opgehaald door één van de radiomakers, en in korte tijd waren we in de lucht. Sebastiaan en Melvin voerden het woord terwijl Gino en ik mee zaten te luisteren in de gang. Heel grappig. Vooral het Engelse accent van de presentator was waanzinnig! Gino wilde alleen maar Slayer horen, maar dat hadden ze niet. Gelukkig was tweede keus Shellac wel in huis.

Na de show reden we naar het huis van de presentator en zijn huisgenoot, een geluidsman die onder andere Nashville Pussy onder zijn hoede had. Wederom een gigantische maaltijd en toetjes, en vrijwel direct daarna zijn we dit-keer-dan-echt vroeg gaan slapen. De volgende dag moesten we er immers vroeg uit voor een lange rit naar Antwerpen. Dit was dus onze laatste avond in Frankrijk, en eigenlijk vonden we dat wel best.

Antwerpen

Dag 8: Antwerpen
De VW maakt alle lange ritten kort. Zou je me nu iets vragen over de reis van Frankrijk naar België, ik zou het je niet meer kunnen vertellen. Wel weet ik dat ik blij was dat we er waren. Ik hou van Antwerpen! Ik had mezelf voorgenomen om direct een friet Andalòus te bestellen op het moment dat we de bus hadden geparkeerd. Dat duurde even, want het bleek nog niet zo simpel te zijn om op de plek van bestemming te komen. Antwerpen kent veel eenrichtingsverkeer en wegonderhoud. Heel suf. Terwijl wij bezig waren met het vinden van de plek was groupie Pien Feith onderweg met de trein. Ze zou de komende twee dagen met ons meerijden tot aan huis. Toen de bus eenmaal op de plek stond voor de deur van de 'zaal' (een kelder onder een studentenhuis) snelde ik naar de eerste de beste frituur voor een vette bek. Ook al zouden onze gastheren nog eten voor ons halen, niks mee te maken. Het avondeten bestond achteraf ook uit friet, dus het maakte weinig uit.

De kelder was een toffe plek om te zijn. Er mocht tot 22:00 uur muziek gemaakt worden (het was dinsdag), dus we waren vroeg klaar. Goede (harde) show, en met zo'n 20 man publiek was de tent vol. Nadeel was wel dat we alweer vroeg aan het bier zaten. Achteraf gingen we nog op café, en tussendoor gingen Gino en ik nog even langs de frituur. Eenmaal thuis stond de pan alweer aan voor een schep friet voor het slapen gaan. In totaal heb ik dus op één dag vier keer patat gegeten! Gino en ik sliepen op de vloer van de badkamer. Er stond een fiets in de badkuip en er lag overal porno. Way to go!

Drummer Sebastiaan en bassist Gino, foto: Martijn Zuidweg

Dag 9: Luik
Heel fijn. We hoefden maar een klein eindje te rijden, en dus konden we nog fijn Antwerpen in. Ik had een flinke behoefte aan wat quality time voor mezelf, dus ik besloot mijn ontbijt in het centrum te halen: een vettige smos: een broodje gezond met verse mayo in een warm en groot stuk stokbrood. Verpakt in papier en een elastiekje. Ik ken iemand die hier wel eens speciaal voor naar Antwerpen ging. Na het ontbijt besloot ik een jas te kopen, want het vele gezeul met instrumenten had mijn rits naar de kloten geholpen.

Voor ik het wist zaten we alweer in Luik. Wat een verschil! Luik bleek een nogal rare stad met een onlogische infrastructuur en vreemde mensen. Toffe zaal wel. De organisatie bleek erg aardig en I Love Sarah speelde. Hele gave band. Vehicle sloot af met één van de gaafste shows van de tour. De zaal stond vol mensen en de reacties waren super! Na de show werden de mensen vreemder en vreemder. We werden lastig gevallen door een travestiet die graag in kinderkleren liep. Hij vertelde trots te zijn op zijn Pokémon-rugtasje. Hij kocht een Vehicle-shirt, dat hij een groot deel van de avond op zijn hoofd heeft gebonden. Dat was nog vóórdat hij plots binnenstapte met een creoolse damespruik op. Hij vertelde een kofferbak vol pruiken te bezitten. Oké.

We sliepen bij twee Italiaanse kerels, en de organisator verzocht mij om de bus te verzetten vanwege de politie. Mij leek niets aan de hand, want we stonden immers op een parkeerplek. Maar goed. Toch maar een stuk gereden. Heel eind om de rivier heen, stuk of drie kruispunten, en aan het eind van de rit stond de bus drie meter achter de vorige parkeerplek. Je had erbij moeten zijn. Heel raar. We zijn maar vroeg gaan slapen.

Dag 10: Thuis!
Weg hier! Een half uur nadat we waren opgestaan zaten we alweer in de bus. Ontbijten deden we bij de eerste pomp in Nederland. Ondertussen gingen de Vehicle-hartjes sneller kloppen, want hier in Limburg is de complete band geboren en opgegroeid. Eén van de redenen dat ik die mannen de helft van de tijd niet kon verstaan (hoop woorden geleerd). Via Utrecht bracht ik de bus terug naar Lichtenvoorde waar mijn lief alweer stond om me op te pikken. Ik was moe en blij dat ik thuis was. De volgende dag was ik zo ziek als een hond. Daardoor kon ik bijvoorbeeld niet naar State-X om mijn helden Sonic Youth te zien spelen. Maar goed. Het was de moeite waard. Volgende week Spanje? Bring it on!!!


Meer over Vehicle vind je op hun artiestenpagina rechtsboven en op hun website: www.vehicleband.net. En anders ga je vrijdag 29 december naar ACU, Utrecht om het trio live aan het werk te zien, samen met audiotransparent!